Postitler Weblog

Rebirth of the Mosul Vilayet?

2007-08-29T02:58:00.000+03:00

Rebirth of the Mosul Vilayet? (parts I, II, III)
Interview with J. Anton Keller - mailto:swissbit@solami.com
by Ekopolitik editor Murat Sofuoglu - (url: www.solami.com/rebirth.htm)

This map was composed on the basis of those attached to the 1925 Report of the League of Nations Commission of Inquiry on the Mosul Vilayet (reproduced from: P.E.J.Bomli, "L'Affaire de Mossoul", H.J. Paris, Amsterdam 1929). According to the Report by HM's Government to the League Council on the Administration of Iraq for the year 1929 (p.71), the 1920 census revealed:

Iraq's demography in 1920
*Vilayets*	*Surface km²*	*Sunnites*	*Shiites*	*Jews*	*Christians*	*Total*
Baghdad	141227	524414	750421	62565	20771	1360304
Basra	138741	42558	721414	10088	2551	785600
Mosul	91009	579713	22180	14835	55470	703378
total	370977	1146685	1494015	87488	78792	2849282

Ekopolitik(Murat Sofuoğlu): What is the Mosul Vilayet Council (MVC)? And what is your relation to it?

J. Anton Keller: As an outside observer and adviser on the genesis, evolution and outlook of the Mosul Vilayet and its Council (www.solami.com/mvc.htm), it seems proper and indicated to introduce myself briefly. Before going into some details which may be helpful in the current situation. And I wish to offer in advance my appologies to all those who may miss their name and contribution to be mentioned in this very personal account. Or who may see themselves differently or feel offended, even though that, of course, was in no way my intention.

Tongue in cheek, some have called me a specialist for lost causes, a lateral thinker in the sense of Edward de Bono, the management consultant with the different hats. That is probably because of my parallel diplomacy work relating to the Teheran hostage crisis, the Falklands/Malvinas conflict and the first Iraq-Kuwait Gulf war which is illustrated in my recent obituary of a meritorious Swiss diplomat (.../edouardbrunner.htm). For some 25 years now, I've been Secretary of the Good Offices Group of European Lawmakers (.../a33a.htm), and for the venerable International Committee for European Security and Co-operation (.../ICESC.htm), I also serve as Permanent Representative to the United Nations. That has involved mostly consultative work with lawmakers from America, Europe, the Near East and Switzerland and footwork at the United Nations Human Rights Commission. I am a Swiss citizen, prefer wine to Coca Cola and, to the best of my knowledge, have 12 grandchildren.

If there is such a thing as a typical lateral thinker, he or she is probably fond of leaning back - physically and mentally -, thinking things over, doing research and concentrating on what happened in the past, in order to find out what might happen in the future on any given matter. The aim of this exercise is to identify the available options and their ramifications, i.e. to assist current decision makers who occupy positions of political, social or economic responsibility. It is someone who is not easily qualifiable and cannot easily be fixed on the political, religious or other spectrum. Being not married to any particular cause, creed or ethnic group may make some people uncertain, perhaps even uncomfortable. That may be the reason for Öcalan's alleged recent smearing of my name and work, even though I never had any contact with him.

As an authoritarian leader with his cultural background, Öcalan may indeed not have had many opportunities to become accustomed to truly independent minds and persons. Yet, history has taught me not to rule out - and to give everbody the benefit of doubt until proven otherwise - that changing circumstances and the individual evolutionary process can transform anyone from being a part of the problem to becoming a part of the solution. If you talk to Mehmet Dülger, he can also tell you what I mean.

I have been working on many subjects. I am trying to look at things in a theoretical way first, focusing on a matter with all available intellectual resorces. As an illustration: in 1960, we were a bunch of architecture students at the Federal Institute of Technology in Zürich who were dissatisfied with the proposed schemes to save the Nubian monuments from the Aswan High Dam effects. And we came up with the alternative idea to divert and backup the Nile in a side valley. Eventually, my thesis focussed on the optimum water management of the Nile river. To that effect, I changed my studies to include hydrology, water law and economics and even studied the peaceful application of nuclear explosives for digging the necessary Gabgaba Canal. So you can say that, over the years, I've become a generalist. I can use this mechanism, this particular way of thinking and approaching problems by sniffing out links where nobody even suspected any. This system of thinking onside and inside sometimes produces both outlandish and practical ideas, though they are sometimes out of sync with current realities and have to await more accomodating circumstances.

Iraq is one of those headaches whose time may be approaching. It continues to come to the forefront of my mind because it is an increasingly important part for the current macro-political development I'm interested in. It needs to be seen in relation with other elements involving the Ottoman Empire, Palestine, and Israel - in other words, it's solution may not be found inside the adopted terms of reference. And while there exists that fundamental Iraqi document of 30 May 1932 which may hold the key to a road-holding solution, that piece of paper was unknown even to Kurdish authors until 1992. Worse, the powers that be have only recently started to open their mind to pathways which they haven't already worn down to the point of making them unusable.

In the wake of the first Gulf war, in late 1991, I started to study the issue of how Iraq came about. I came pretty quickly to expect the existance of a very interesting document from the time Iraq was created. The clue came from a historical atlas which showed the Mosul Vilayet to be a specific entity at that time. My experience told me that the League of Nations must have done extensive social, economic, cultural and other studies prior to its decision to grant independence to the Kingdom of Iraq. There must be an instructive report about its borderline with Turkey which was mentioned already in the Treaty of Lausanne of 1923 and which reflected controversies by the powers at that time. As Iraq was the first creation of the League of Nations, it must have been exceptionally careful to analize the varying demands by the constituent communities of the Mosul Vilayet in particular. Their needs and legitimate aspirations could not be left inattended.

Finally, when the UN library opened again on January 16, 1992, I found within one hour the key document which I was looking for. After this discovery more and more people became interested in the idea of the Mosul Vilayet concept. Indeed, there are formal reservations and international minority protection and private property guarantees written into Iraq's basic Declaration of 30 May 1932 (.../a3a.htm#DECLARATION). It is still valid in international law, and it is still fully binding and takes precedent over any Iraqi constitution and laws. This was an enlightening moment for me. But it has also proven to be a sobering one for all concerned, when considering the many-facetted resistance by the powers that be when it came for them to recognize, explore and eventually apply these international guarantees.

* * *

Now to your questions. Let me begin with a personal vision for the Mosul Vilayet and its perennially down trodden inhabitants. What is now Northern Iraq has been a religious, cultural and economic crossroad area since Suleyman the Magnificent, Alexander the Great and the Pharaoh Akhenaton. God willing and due to hard work, vision and determination of its constituent communities and their leaders and neighbors, the Mosul Vilayet will be the core area from which the Middle East will be reshaped in line with its traditions and obliging inheritance and in accordance with the needs and legitimate aspirations of its peoples. To be sure, we are not talking about a resurrection of the Ottoman Empire, but I expect the Mosul Vilayet leaders to carefully build on still relevant roots - like the Ottoman land registry - and draw much inspiration from that experience as well. Accordingly, the Mosul Vilayet Council has been intended and is set to serve as vehicle for this vision to become reality. In fact all MVC members have formally pledged to contribute their part for the Mosul Vilayet to evolve into the secure, stabilizing and universally beneficial center properly reflecting its enlightening past.

In a nutshell, this is the wider dimension of the problems, of the opportunities at hand. For we are living now in the whole Middle East with wars. One very knowledgeable colleague, Richard Anderegg, has called them the "wars of Ottoman Empire succession." I'm inclined to recognize some of their currently again very influential roots to go back much further in history. I mean one can see in what's happening around us less in terms of residual waves of what's called the fights of the Diadochs, than as Akhenaton succession wars (.../a1.htm). That, of course, is a far wider perspective and requires opening up our minds and the angle of our lenses. But as we may see later, it may be worth it if we are serious about unlocking the current Mid-Eastern gridlock.

So for now, lets content ourselves with the more recent history. As I mentioned before in various writings - and as I persistently come back to that when the opportunity presents itself - there are still open wounds from the break-up of the Ottoman Empire. They have only been plastered over, but never given a chance to be healed. Maybe that is because our leaders never found an opportunity to properly address the regional problems on a long term basis, with proper consideration of the peoples' background, their cultural specifity, and their fundamental needs and legitimate aspirations.

In this perspective it is worth noting the MVC’s Third Declaration of October 20, 1992, which states that in Ankara on May 15, 1992, the Mosul Vilayet Council "was formally brought into existence as the supreme secular authority of the Mosul Vilayet, wherein all indigenous Arabs, Armenians, Assyrians, Kurds and Turkomans have the right to be equitably represented by their own leaders."

Five hundred years ago Switzerland was in a state similar to that of Northern Iraq today. We were also having competing forces, not many admitted that others could also have a good idea. Each one was king himself. The culture of cooperation, of accepting the other as an equal to you, and of real power sharing, took hundreds of years for catching roots and eventually turning Switzerland into what it is today. In our case of Northern Iraq we are far from that, but maybe we can helpfully point to this example and, in the event, to assist those interested in accelerating the realization of this aim.

Seen from this - albeit inconclusive - vantage point, it would not appear to be helpful if the international community were to grant the Kurds their independence now. To begin with, it would ignore the lessons of history and, instead of promoting regional stability, it might in fact cause the opposite and turn out to be a huge disservice to both the Kurds, their brethren in One God, and their neighbors. They seem to need at least a generation for healing their wounds, reconciling themselves and developing the institutions for self-government and non-violent resolution of overlapping land claims in particular. Like the Mosul Vilayet's authochtone Arabs, Assyrians, Turkomen and Yezidis, they are keenly aware of the imperative need to overcome centrifugal forces among these constituent communities as an indispensable precondition for international recognition as a sovereign entity and a sovereign people. I told it to all my Arab, Assyrian, Kurdish, Turkomen and Yezidi friends that they should not count on anybody to solve these basic problems for them, and that the Mosul Vilayet concept is an externally supportable, but not the only one with which they may get to the point not of fake democracy but of genuine self-government based on an informed, cooperative and responsibility-assuming citizenry.

Assuming the structure of the MVC to become the generally agreed political way forward, how do the present leaders, such as Barzani and Talabani fit into this equation? Why should they accept the MVC as a force to reckon with?

The MVC is not a real force now. But all current leaders are familiar with Victor Hugo's saying: "No army can withstand the strength of an idea whose time has come." Thus, the MVC can be better described as a virtual force and a force in the making. That is because Saddam took too long to ponder his position on it, and in the wake of his departure, the externally imposed conditions have so far not been favorable to the implementation of the Mosul Vilayet concept. However, conditions are rapidly evolving and the above vision may become reality in our lifetime. I don’t want to comment on how the current leaders perform and to give them unsolicited advice over public channels. I trust that each of them tries his best under difficult circumstances and, for the time being, they have for their own reasons decided to do what they are doing. They are party members, sign things…But that’s all.

What about the Kurdistan Conservative Party? Is it related to the MVC?

Yes, in the limited sense I outlined at the beginning, there is a KCP link. For members of the Kurdistan Conservative Party - if you want to call it a party - have indeed been instrumental in the creation of the Mosul Vilayet Council. In my view, many parties are like families, and given the over-arching tribal background, they would be better described as political tribes. At least they are not political parties in a Western sense.

The term political tribe is probably valid for most of Iraq. Or is it specific to Northern Iraq?

I understand it to be valid for most of Iraq. However, this is a critic, if I may, which is addressed primarily to those in our Western capitals who have fooled themselves all along. And for my Iraqi friends, I do not want anybody to take this personally but to be an observation which arises from basic historical facts. Iraqis have not been given much opportunity to get acquainted with democratic processes and institutions. Essentially, they have only learned to try to impress foreign leaders, and to achieve that they must speak English well. They must have some sort of democratic terms or terms linked with democratic notions in the name of their party or in its statutes. That usually qualifies them for some recognition as a democratic party. Moreover, some of our current Western leaders and their advisers are what some call flat earth fellows, i.e. persons who believe or act as if the world were flat. Each Iraqi community has concentrated on its own value structure. And their leaders have only recently begun to recognize that other peoples, too have legitimate interests other than their own, and their own perception of things is not necessarily the only valid one, neither for themselves nor for others. Therefore, we have a sort of clashes of many ignorances.

Ignorance is known to be sought occasionally to be covered up by playing up. As long as Saddam's iron claws were in place, that might have worked for internal consumption. In 1991, some Kurds got into a situation where they found themselves exposed in various ways. The term Tsash (meaning donkey) made its rounds - twelve years later Baa'th membership took on a similar social and political stigma. One who was following orders blindly. A bad name for Kurdish tribe leaders who went with Saddam at that time. They were the ones who let themselves be convinced by Saddam. Some call it political opportunism. It is an opportunism which in many cases was inevitable. They have had trade relations with Turkey. They have been in Istanbul where they have houses and branches. I am talking about the Sourchi family.

They have no political experiences in the sense of our Western society. They've had power relations and force relations among themselves and with Saddam, and the Kalashnikov has always been a means to change that. That’s their background. They were in a situation in the 1991 uprising where they found themselves fingered by other Kurds, having been the executioners of Saddam's wishes and whims.

Essentially they wanted to get out of that situation, so they created the party called Kurdistan Conservative Party in Kalakin. On 29 April 1992, they initiated a tribal organization called the Conservative Party. They wanted to go to Saudi Arabia to get financial and political support. They wanted to make some handshakes. They were all driven by a need and desire to change the situation for themselves, for their tribe and for Iraq. But intellectually and politically, they were not really equipped to get very far. The only person who had some experience and roots in Western thinking was Muhammed Siddiq. He is a writer and poet. Although not a member of the Baa'th party - according to him - he held high political functions under Saddam: minister for agriculture, adviser to Saddam, and governor of Dohuk, before turning against Saddam in 1991. Still, he is one of the founding members of our Council. He was at the Ankara meeting too.

How did this Ankara meeting of May 1992 come about?

Together with an Englishman and an exiled Kurd, I was on the way to my first visit to Iraq. In Ankara we stayed at the same hotel as did the Conservative party’s tribe leaders who were on the way to Saudi Arabia. None of us had any contact with the other, knew of the other or had any plan to meet. If chance exists, we met by chance. We were coming from outside of Iraq and they were coming from inside of Iraq.

In Ankara I had a meeting with President Özal's brother, the finance minister who some years before was a comrade-in-arms against an Orwellian scheme cooked up by some taxmen at the OECD (.../Orwell.htm). I was also visiting Mr.Mehmet Dulger who I had met the summer before at the Forum of Crans-Montana. Anyway we met in Turist Hotel in Ankara. The Kurd in our group was Sardar Rostam Pishdare with whom I got in contact the summer before because of my human rights work at the UN in Geneva (.../a33b.htm).

Is he Turkish ?

No. He is an Iraqi Kurd with some Iranian roots as well. He is from the Pishtari tribe and he told me he is the tribe leader.

Is Sardar living in Northern Iraq?

No. He still lives in London. He is a refugee. He washed his hands and said he had no links with Saddam. And he tried to recreate himself. He was interested to get onto the UN floor to make a flash there and to make a TV clip, so his "importance" could be demonstrated to his own people. I said "Look! I am not ready for such a game. But perhaps I can help you in other ways, e.g. by searching for documents, research, analyzing data, making contacts, etc. That might be more helpful than simply showing off and, in effect, misleading people." He agreed and we made some headway - to the point to interest a company called Occidental Oil. They paid for our trips.

The oil company was interested in us because we obtained a permission from the UN to demonstrate the technical feasibility to pump oil from the bountyful fields in Northern Iraq (.../a33b.htm#feasibility).

So basically this company is related to the UN?

No no. At that time this oil company was not related with the UN. We tried to interest them to come to explore oil and help the Kurds to heat their own houses to develop their own oil sources independently of Saddam. They became interested in it after we had discovered the private property protection clause in the Iraqi Declaration of 1932. This guarantee hit their imagination - and perhaps even more so the prospect of pumping Iraqi oil from under the nose of Saddam. They said let’s give it a chance; if there are oil fields already discovered, maybe we can get them to flow. In the event, a mobile refinery was also planned to be brought in. That was the basic background.

So the three of us had come to Ankara: Sardar, Occidental's oil man and me. We ate and talked. I asked what are you trying to achieve? They said we want to have independence and we want to create Iraqi Kurdistan.

Who said that?

Omar Sourchi, the head of the whole group who was also the founder and president of the Kurdistan Conservative Party.

Did Omar Sourchi bring them to Ankara?

Yes. They came on their own, as far as I remember. They had their own money. Sourchi was then still a wealthy family.

Is he still alive?

Yes, he is alive.

Does Omar still influence the politics or has he withdrawn from the political scene?

I understand he is no longer politically active. I respect him for what he did then and will always honor his and his family's contributions to the common good. Nevertheless, I must admit that he is one of those who made me understand that regardless of their individual capabilities, many of these leaders lack basic skills to effectively act outside of their tribal environment. Regretfully, being inapt and deficient in these matters often made, and still makes them unwitting but effective pawns for others. And while some may have been fully aware but have had no alternative under Saddam, others may even now be unaware. But that doesn't exclude that they are full of themselves, with the common good not really their first priority.

After the First Gulf War, because of his relationship with Saddam, I understand Omar to have been in a delicate position. Eventually he overcame that and got some credibility back by way of some mutually beneficial arrangements with Jalal Talabani. Another comrade-in-arms and leader of the uprising, Muhammad Siddiq, reportedly assisted Omar in organizing the new party.

Basically, after the First Gulf War, these people led the rebellion against Saddam right?

He was one of them. There were several. Now everyone says he was the one who initiated it.

M. Siddiq or Omar Sourchi?

M.Siddiq was a key figure. After all, he was Saddam's governor of Dohuk. He switched sides at considerable personal risk and as such is known to have become a leader of the uprising.

What was the rôle of Omar Sourchi in this uprising and who do you think initiated it? Basically Martin Von Brunessen who is an expert on Kurdish politics says in his writing that the Kurdish uprising was organized by the members of what later was to be the Mosul Vilayet Council. Is that the case?

As I said, I am not qualified to assess who did what when and to render a judgement on the relative significance of each other's role. That is a task only serious scientific research can accomplish, and if it is to contribute to genuine reconciliation, stability and peace in the area, it must be done under the guidance of an independent commission. When things go right everybody is the big one. I would not want to be the one who awards anyone with something he or she may not deserve. It is a very touchy subject. I want to be out of this debate. All I can say is that I have no doubt that like in the case of most other Kurdish tribes and families, members of the Sourchi tribe were in the vanguard of the uprising and that they, too were thus a contributing force for its ultimate success.

Is Muhammad Siddiq, are the other founders of the MVC still alive?

Yes, excepting General Aziz Rashid Akrawy who died in 1999. Siddiq is currently in Suleymaniye. The others include: Sheik Salar Al-Hafeed, Taher Gazee Fatah, Mohammad Mahmood Harony, Ibrahim Ali Malo, Hussein Mohammad Othman, Said Mahmood Khaleefa, and Moushir Hadi Ahmad from the Syan & Mama Seny tribe in the Kirkuk area. His tribal lands cover half of the Kirkuk oil fields. As such he is a pivotal person for a negotiated solution regarding the Kirkuk land and oil property issue.

Could Moushir Hadi Ahmed help resolve the problems pitting the Arabs, Assyrians, Kurds and Turkomen against each other over Kirkuk and its land and oil resources?

Like all members of the Mosul Vilayet Council, he is formally committed to achieving that result, and I, as his adviser, keep my eyes on the ball and am ceaselessly working in that direction, with determination and confidence.

What is Moushir's position regarding the oil problems?

Essentially, his position is waiting until the powers that be will be enlightened and make good on the international guarantees given to all Iraqi minorities notably with regard to their private property, including their oil rights (.../a3a#rights). He is confident that the legitimate interests of all Arabs, Assyrians, Kurds and Turkomen can and will be fully covered by way of a negotiated solution based on the above-mention Iraqi Declaration of 30 May 1932. That might have been achieved even while Saddam was still in power. And now it should be even more feasable once the reluctance of some decision-makers to face facts will be overcome. I am speaking not only of American, but Iraqi, British, French, Turkish and other nationals' reluctance to recognize anything related to the League of Nations. They are becoming less dogmatic and more result-oriented now, but they are still not yet in that mind set where they can say okay maybe we shouldn't claim a monopoly for good ideas. Maybe past politicians and diplomats have not all been duds but have left us also with instruments we can still put to good use. And maybe the ideas and preparatory work developed by the Mosul Vilayet Council are worth exploring and being put to the test - as Saddrudin Aga Khan had suggested already in 1992 in his Sorbonne speech (.../Sorbonne.html).

Suppose the Turkish government decided to renew its interest in the League of Nations documents on Iraqi land and oil rights, how could that play out?

As interested parties, Turkish holders of Iraqi land titles, the Iraqi Turkomen community and the Turkish Government are seen to be legitimized to bring onto the table of the UN such matters as how to settle overlapping land claims in Iraq in light of the corresponding international guarantees, as contained in article 14 of the Iraqi Declaration of May 30, 1932 (.../a3a.htm#rights). The pathway would be the UN General Assembly, where a corresponding follow-up to the UN General Assembly Resolution 24 (I) of 12 February 1946 may be decided (.../UNGA.htm#1946).

Actually, the Assyrians finally managed to stand up and obtain significant support in the US Congress for similar proposals covering all Iraqi religious and other minorities (.../ashur.htm). Thus it is no longer inconceivable that - particularly with Turkish support - even the current US Government might shortly launch a corresponding initiative at the UN. But the Turkish Government might also find it proper and indicated to take a military-backed diplomatic lead in this matter. The more so as, in international law, conditions are still fully applicable with regards to these guarantees and property rights. And as this pathway offers a viable solution for all the constituent communities, including the Turkomans. For the families which left the country there is also renewed hope as their land titles might thus finally be recognized. In this evolution of things, only the export of the oil resources would be handled centrally by common consent, with all conflicting land claims to be resolved by negotiation on the basis of Iraq's constitutive Declaration of 1932, in combination with the related agreements concluded under the aegis of the Mosul Vilayet Council (.../UNITY.htm).

At present, the Turkish Government weighs its options on how best to secure its border with Iraq, and how best to protect the legitimate interests of its Turkomen brethren in Iraq. How can this Iraqi Declaration of 1932 make a dent and eventually affect the decision to either resort to military means or to stay put and to work out things through the diplomatic channels?

Turkey has a along and proud history, and its current generation of political, military and diplomatic decision-makers is not in need of external public advice. Thus, if they feel comfortable with their current Iraqi partners, if the agreements thus obtained are satisfactory for the Turkish side, I am confident that the current problems relating to the Iraqi-Turkish border, the Turkomen and the future status of Kirkuk will be resolved without military forces moving across the borders beyond the limits agreed upon in the Iraqi-Turkish border area policing agreement concluded some 60 years ago.

On the other hand, President Demirel was not the first - and probably not the last either - to declare in Parliament that the externally-imposed Iraqi-Turkish border is wrong from the beginning in 1926. And one doesn't need to be married to the Turkish cause, or be paid by the government, in order to conclude, as the I.C.E.S.C. did in its Written Statement to the UN Human Rights Commission of March 3, 1995. "Human Rights Situation in Iraq and in the Mosul Vilayet" (E/CN.4/1995/NGO/52; .../a3b.htm#revoked):

"Resolution 24 (I) of 12 February 1946, i.e. those powers providing for the effective enforcement of said international obligations in those territories over which - in international law - Iraq never acquired full sovereignty, particularly in the Mosul Vilayet whose conditional attachment to Iraq may thus promptly be revoked, reversed or otherwise changed with appropriate unprejudicial interim measures (E/CN.4/1994/NGO/48), in accordance with the legitimate interests and aspirations of the peoples concerned, and in line with the applicable rights and UN Charter provisions"

But it equally befits a neutral observer to draw public attention to a less encouraging fact: namely that the same Turkish Government which gladly availed itself of this independent non-governmental assessment has yet to acknowledge or to make use of offered similar non-governmental communication and conflict resolution services. Chief among them are those which have been put on the table by the Mosul Vilayet Council whose members, with its Declaration of May 15, 1992 (.../a31.htm#4):

"invite the Turkish Government to avail itself of the good offices which the Mosul Vilayet Council may be able to provide towards an early cease-fire and a mutually advantageous lasting solution of Turkey's 'Kurdish Question'".

Under these circumstances, as a researcher and adviser of the Mosul Vilaye Council, I am less certain than I would like to be that the Iraq Declaration of 1932 is really being put to good use by the powers that be, and is not in fact misused for justifying military operations which might not be necessary if parallel diplomacy were given its due chance.

I understand your concern for some zealous government officials with a private agenda to blatently cherry-pick, to fail to properly consult with the authors of a promising idea, and thus to unwittingly jeopardize a historic chance for both Turkey, Iraq and the whole Middle East. What do you propose for such a political calamity to be avoided?

Perhaps the matter should be looked into in the perspective you just outlined, not only at the involved ministries, but also by the corresponding parliamentary bodies.

And should the Turkish Government finally decide to go beyond said "cherry-picking", which foreign country do you see best suited for the related initiatives at the UN?

Russia, if you are good at playing chess and triangular diplomatic moves, eventually making good use of political catalysts and parallel diplomacy - a tall order. And France, because it has a revivable historical root in the Mosul Vilayet. Moreover, it is expected to become the most influential leader in key EU areas of interest to Turkey. A successful French-Turkish partnership for securing the access to Europe's strategic oil reserves in Iraq would likely work wonders on Turkey's future relationship with whatever emerges from the European Union - which may actually not survive as such but be replaced with a more appropriate structure, as proposed already in 1991 by the then-Presidents Mitterrand and Havel in the form of a European Confederation (.../a2.htm#Prague).

I don’t remember with whom but in 1994, I talked to a governmental adviser and professor at Bilkent University. He told me "No, they (Turkish officials) do not want to touch this Mosul issue because it is still emotionally super-charged - and super-charging. It would rekindle Arab suspicions and sentiments against us." I think that situation has since changed somewhat. The argument of not wanting to risk avoidable problems can now be examined in a different light. With the situation in Iraq deteriorating by the day, and the spillover effects becoming apparent even for the one-eyed, the priority concerns of many Arab leaders have since shifted drastically. The Arabs would thus seem to be welcoming any serious initiative which offers the prospect of a rapid re-stabilization of Iraq's society.

You know the wisdom: "when in a hole, stop digging". However, currently, in Iraq many forces are unleashed who seem hell-bent to dig further. That still doesn't exclude those in charge of the occupying forces. They still haven't liberated themselves of dogmatic constraints in their search for viable options and pathways. One of the clearest options is to look at the historical roots of the problem and to define in that light the ultimate aims and ways to get there.

So what I am saying is if the Turkish Government is determined to use diplomatic means and go in the direction of having people draw inspiration from their historical roots, it will also enhance whatever chance it may have to eventually recover or set up special relations with the Mosul Vilayet. And it could profile itself as a stabilizer in a woefully destabilized region. That is for me not a question, that is a given. It is a natural course, like the rising sun in the morning.

In this sense, and as outlined in 1994 in a contribution to the UN Human Rights Commission under the title: "PROPOSED CONFLICT RESOLUTION PATHWAYS FOR IRAQ", perhaps the Hashemit family could take a salvatory role in relation to Iraq (.../a3b.htm#E/CN.4/1994/NGO/48). As preached in the desert at that time, there are many options around that general pathway, including a United Kingdom of Iraq and Jordan. Whether the powers that be will remember, or listen now, remains to be seen. At least we’re not there, yet.

In the same order of things, Iraq's Declaration of 1932 offers a pathway. The Mosul Vilayet would be the common denominator. The matter would have to be raised at the UN General Assembly, which could thus recognize the international minority protection and private property guarantees as key vehicles for unlocking the current gridlock. The International Court of Justice might be called upon to provide an advisory opinion on this issue. And key questions to be addressed would be: How are these rights and obligations going to be pursued? How are they going to be observed? How are they going to be enforced? And by whom? Is it by the Security Council, the General Assembly itself, the Trusteeship Council or by some other body of the UN?

These are matters that have to be discussed among the potential partners for action on the UN level. Once you get the General Assembly to make corresponding decisions, Turkey could be the key mover behind the scenes, or even in front of the scenes. Before that, Turkey may want to chose its partners, be it Russia or France or whoever. Turkey might also go on its own to prepare and make such a move after proper consultations in and outside of the General Assembly or, eventually, the Security Council.

Okay, how about Barzani and Talabani? What would Barzani and Talabani want to do if Turkey starts a campaign like you describe? What are your expectations?

As indicated, the Turkish Government, the people in the foreign ministry are knowledgeable people with a long experience with the constituent parts of the Turkish society. They thus know how to deal with people like Talabani and Barzani, even if the latter have by now - and for the time being - been favored to take on the coat of power in a neighboring country.

Are they going to be integrated into the eventual Turkish campaigning for Northern Iraq?

Look! In 1992 I was in Ankara and had a meeting in the office of Talabani. The current vice prime minister of Iraq, Barham Salih was also an adviser and Talabani was present. Sheik Salar Al-Hafeed, one of the co-founders of MVC, was present too. Talabani was asked whether he’s willing to support the Mosul Vilayet Project.

The first reaction was "Well, I had this idea long before you." I said okay "show me the documents. Show me even the term Mosul Vilayet only." It was clear and it was exactly the reaction like that by any other Kurd. "Ooo.. It is something I had already before." All want to be bigger than the other one. It is a natural human reaction. The downside is that, abroad at least, this dominant reaction has given the Kurds not only an unfavorable reputation, but has played heavily against them being recognized as a reliable partner. Anyway modesty is not one of their characteristics. Every one claims to be the first one who had that idea. For some strange, but human reasons, Kurds in particular seem to have difficulty admitting that another Kurd can have a good idea - as if that diminished one's own standing.

Second, Talabani said "Look if we get another government to support this idea" and then paused and continued "No, I don’t need any government but I need the Turkish Government." Then, "No, I don't even need the Turkish Government but only certain Turkish generals to support it" he said, and he put his 10 fingers on the table as a swearing sign, meaning: I am swearing to God and on the heads of my children.

Talabani was absolutely convinced this is the pathway to success. He was convinced then and I trust him that he meant what he said, that he said what he meant, and that 13 years later he basically still pursues the same idea. One of his high-ranking colleagues, ... I can’t remember the name…

Kosrat?

Yes Kosrat. He is totally in favor of this.

In favour of what?

In favor of our Mosul Vilayet project. Both in 2002 and 2004 when I visited Iraq, Kosrat asked me why I'm not calling for a conference? In 2004, I had prepared reconciliation resolutions for both the Baghdad, Basra and the Mosul Vilayets (.../recres.htm), and I had come specifically for preparing that reconciliation conference (.../invitation.htm). Kosrat offered comprehensive security services, and from Barzani's party I got a similar offer. So we had the invitation and the whole structure of the meeting was well advanced when it was hijacked by the UN. With essentially the same agenda and participants but without our Council. So maybe because of that it didn't accomplish anything visible.

Kosrat genuinely supports the Council or…?

Yes, he is, and I trust him also, even though - like Moushir, Harony and other members of our Council - he doesn't speak English. We have all the parties’ signatures. Maybe I shouldn't say this but from your neighborhood you are familiar with the culture. Like most other people, they can all be convinced, each one of them can be lead to better insights. This is not necessarily done with money. You can convince them in many other ways. Saddam used both torture and political carrots. Others play on unfavorable information or on one's ego. Mutual back-scratching can also help. And whether you call this arm-twisting, corruption, bribing or mere convincing is mostly secondary.

Basically, if you offer anyone a deal they can't refuse - e.g. because it foreseeably, genuinely and fairly covers their current and their foreseeable long-term legitimate interests - it would be anormal if you'd refuse. And so I'm confident that all those Arab, Assyrian, Kurdish, Turkomen and Yezidi community and party leaders who have already signed up for the Mosul Vilayet project will be happy to confirm and honor their decision as soon as circumstances will no longer stand in the way but favor this course of action. Particularly as this pathway is moored in solid historical roots. As it has roots in international law and is attractive for all of the Mosul Vilayet's constituent communities. That’s why I told them at the beginning when they said they want independence and Kurdistan: "Look, I have something that may eventually prepare your community for that road and lead you there in some ten generations. But if you are serious about wanting to go onto that road, I am offering you a practical model for the time being in the form of the Mosul Vilayet, coupled with this advice as a conditio sine qua non: Don’t ever mention the words Kurdistan and independence. They are politically no-nos, political tabus. Forget them and strike them from your writings and debates!"

Good advice.

They said "Yes, we want it." And I cautioned them by saying: "I don’t want you to simply say ‘yes’ now and tomorrow say ‘no’."

The word ‘genuine’ loses its meaning in this political environment.

Who has the word genuine in the party name? Kurdistan Democratic Party, etc is not genuinely democratic. Like most others, it is a political tribe. They have the structure of social and ethnical tribes with the responsibilities and powers that go with it. But they are only a political tribe with none of the very serious constraints laying on the shoulders of any genuine leader of any genuine ethnical tribe.

Basically you are saying that if the Turkish Government decided to actively explore and eventually push the Mosul Vilayet project on the international arena, Barzani and Talabani and any other significant so-called Kurdish leaders would follow this political campaign?

I have no doubt. Saddam discovered and mercilessly exploited that. We did not discover it. Saddam simply knew it. They are mostly still in a mindset where they can all be brought to sign on the dotted line of almost anything, if the conditions are right, that is. Things should be convincing. They must be standing on their own. And if they are attractive and can seriously be expected to produce lasting benefits, you can bank on that!

I outlined strict preconditions for genuine power- and fruit-sharing, for lasting reconciliation and for regionally radiating internal stability and religious harmony. I told them they have not only to recognize each other as Kurds, but also their Arab, Assyrian, Turkomen and Yezidi brethren as partners on the same level of power. There was no discussion, only nodding. That’s why we were able to set up the Council as the highest representative organ of all these constituent communities, with all its some 350 members to be exactly on the same level. In our structure, the current tigers on the block are all cut down to their size, with Talabani, Barzani and others finding themselves recognized as no more - but also as no less - than ex-officio members of the MVC. At that time they headed the PUK and the KDP respectively. As such they, respectively their successors will be equals inter pares, as duly elected representatives of their own organizations with identical Council rights and obligations.

Meanwhile, Barzani and Talabani have smelled blood in the sense of political power. Accordingly, they may now be more difficult to be convinced and to effectively join hands. Talabani is known to be a fox; but one can do business with him. Barzani may be less amenable. When you shake the hand of Barzani, you know with whom you are dealing. Essentially, he is the son of his father. Period. In this sense it is more difficult to do business with him. Every time he goes to the States he is said to inquire about the Mosul Vilayet project and what the US Government's position is on this. And as he mostly meets ignorant flat earth fellows or people toeing the party line, he never ever got the American green light he always thought was indispensable. He's always given me the impression to expect others to tell him what to do. Though he is his son, he doesn't seem to have the historical dimension of the legendary Mustafa Barzani. But then again, I may be happily wrong. And if that happened, I'd be glad to admit it.

Rebirth of the Mosul Vilayet?(Part II)

Ekopolitik: If the Mosul Vilayet project were to succeed, we'd need more than a few capable Arab, Assyrian, Kurdish, Turkomen and other leaders who genuinely represent their communities. Experiences to date are not encourageing. Even with full support by the Turkish and other interested governments, there simply is no substitute for such genuine representation as can be observed in the tribal communities where their leaders are still selected in very effective ways. Take the Kurdish community, where it was mostly external forces who secured their ascencion to and maintenance in their current positions. Exit those external forces, and Kurds all over the Mosul Vilayet would probably impose significant changes. Am I wrong?

Keller: Let's say your analysis is at least not far off the mark. I appreciate in particular the fact, that in your question you haven't even mentioned the word democracy, but showed respect and understanding for other time-tested forms of representative government. As a sovereign Swiss citizen, I have of course no monopoly on, but I have some experiences with real democracy, with really democratic institutions and processes, and I'm attached to real democratic values. As such I'm that more sensitive and worried if I hear these words being misused by others who thus seek to advance their own misguided agenda. This being said, you shouldn't look for genuine leaders only among those who speak English or for other reasons have become visible on the surface.

I am ready to forget about those who are currently in responsible positions and, for better or worse, dominate the headlines. But even you are saying with regard to leadership qualities, there are now not enough qualified people in your Council either.

The current in limbo or stand-by situation of the Mosul Vilayet Council (MVC: www.solami.com/mvcindex.htm) is indeed not revealing the enormous talents and resources that can be mobilized on this pathway. The current draft MVC Statutes of 1994 (.../a31.htm#STATUTE) provides for the tribal selection and election process to remain key, with each tribe, town, professional association, and religious and ethnic community electing its leader according to its own rules and procedures. That leader then will ex-officio be MVC Member. And those leaders will then elect, from among themselves, the Executive Committee which will be assisted by the Conciliation and Arbitration Commission, and the Registrars, and it will direct the Coalition Government for Reconstruction and Development. And while all of this is no guarantee for anything, it is a structure which is seen as the biggest chance for getting all communities under one hat, for mobilizing their constructive, conciliatory and cooperative forces, and for bringing to the fore the most competent personalities. And to the extent that they need any foreign assistance at all, there are some near-by brethren who may not only command respect and lasting positive memories from the First Gulf War when Iraqis were globally isolated and missed the solidarity of others, but who could provide much of the reconciliation, reconstruction and development skills needed, and who now themselves are in urgent need for genuine solidarity. I'm speaking of the Palestinians who, as suggested before (.../a3b.htm#Shiite) and below, might become an important catalyst not only for the successful Iraqi way forward but also for the future Middle Eastern equation as a whole (.../salve.htm).

I understand that. But do you think there is anybody?

Yes, from my observations, there are in fact many, some of them - for the above reason of forced passivity - are not even now in the Council.

Who are they?

Typically, they genuinely reflect Iraq's society, but they now serve their public outside of the limelight. They include teachers, mayors, doctors, officers, clerics, judges, farmers, social workers, lawyers, human rights workers, etc. They will be presented to the public in due time.

In sad contrast to that - and from the beginning in 1991 - our American friends have given some who speak English a free ride for leadership, regardless of their character, background and competence. None of them has impressed me as exceptionally qualified. And neither they nor others now in power have distinguished themselves as fundamentally different from Saddam. But that hasn't surprised many who are familiar with the ancient Hammurabi Code. Still - and denying the evidence and putting our heads into the sand on this isn't helpful for anyone - as a rule, the leaders now in power do not enjoy the respect and genuine adoration the majority of Iraqis manifestly had for one of their own, i.e. Saddam. In fact, many of them are merely small wannabe Saddams. Nothing more. Nothing less. No illusion about that. On the other hand, there are people who are real pearls for the leadership positions that need to be filled. But again, you will not find them in the limelight now.

They have to be backed up and they have to be supported by outside people who want to advance this campaign.

Yes, but not in a way which makes them appear as foreign stooges, as handymen of neo-colonialists, or as promotors of some flat earth or other fundamentalist insult to human intelligence. Moreover, while proper external support is of course helpful and welcome, in this preparatory phase there appears to be something even more important and in fact indispensable, and that is the formulation of a generally supported realistic goal and its proper representation with one voice.

The first order of business was thus to focus my Iraqi colleagues' mind on what their background really is, what realistic objective they earnestly want to pursue, and thus to define a clear, defendable and viable goal. This generally supported goal, this nail which had to be forged exclusively from within and by themselves, had then to be hammered into their Iraqi ground, so that all foreigners, friends and foes, had to adopt their agendas to accomodate this political fact on the ground. All Mosul Vilayet declarations reflect this process. Unfortunately, the other side of Victor Hugo's medal soon overshadowed the one I've mentioned before. This other side says: "No force in the world can push through an idea whose time hasn't come."

So, from the beginning, we've been shot in the back, notably by some of our English and American friends. Essentially, it was always the same, whether they worked at White Hall, or Downing Street, on K Street, or at the Pentagon, Foggy Bottom, the Hill or at the White House. They hadn't thought of it before, it was "not invented here", and/or it had something to do with what they remembered only - if at all - as a failed international organization they didn't want to associate with, namely the League of Nations. The more street-wise among my discussion partners had at least a sense of appreciation for what one of them, Saddrudin Aga Khan, had brought out already in 1992 in his noted Sorbonne address (.../Sorbonne.html), namely:

"Some writers [e.g. Danilo Türk] ... suggest that minority protection obligations put in place at the time of the League could perhaps be a means of reinforcing UN resolutions and that certain relevant treaties and obligations under the League should be considered as remaining valid. They contend that the UN, as the legal successor of the League, can accede to League instruments through simple General Assembly resolutions. The argument is advanced that League obligations could be applied with respect to Iraq and the former Yugoslavia ... It would be helpful if international law experts were to examine the validity of this proposal. If it were valid, this might strengthen the UN's position. Indeed, some observers have argued that UN Security Council resolutions are not an adequate basis for intervention on the scale carried out in, for example, Iraq."

Is there any way we could persuade our American allies to help shape the future by drawing inspiration from the past, as suggested by Saddrudin Aga Khan?

Yes, we might persuade Bush 43, but not automatically the most influential people around him. And to this effect, we even might find diplomatic support from Israel and France. We thus have an opportunity. Bush has very limited time left. He wants to make it into history as a positive president. He wants to get out of this situation - if possible without resorting to another big bang. He wants to deconstruct all the negative memories that are associated with his presidency. If we can get to him with a formula providing a face-saving withdrawal from the Iraqi mess, we have not only a chance for our project, but we might significantly help him, the American people and, last but not least, the Iraqis. If the Turkish Government were to decide on such a course of action, it would know how to go about it. In the event, it might find in theAssyrians an interested but unsuspected ally for this task (.../assyriansawake.htm). And an even more surprising - and helpful - message is seen in the methods and means the American Assyrians have been applying for overcoming traditional adverse US reactions to any proposal linked to the League of Nations.

Indeed, lack of appreciation of what the League of Nations really was, what it did and failed to accomplish, and the lessons to be learned from this 20th Century attempt at international peace-making are seen to bedevil current policy and decision-makers here and there. Thus, it has been timely for the American leadership of the global Assyrian Diaspora to draw attention to the related misunderstandings surrounding a truly great American statesman, Henry Cabot Lodge (.../cablodge.htm). And though the first miracle has yet to be achieved, i.e. explicit support from all Assyrian, Chaldean, Nestorian, Syriac, and other associated Christian communities spread over the world for the proposed Joint Congressional Resolution on the Assyrian People (.../ashur.htm), it is to Senator John Nimrod's credit that the US conservative communities may thus finally come to see their political Godfather Cabot Lodge differently, and thus lend a hand to this imaginative Christian initiative.

To be sure, Senator Cabot Lodge was not the isolationist some have since painted him to be. Yes, he wrote in his 1919 Philippika to President Wilson:

"The United States is the world's best hope, but if you fetter her in the interests and quarrels of other nations, if you tangle her in the intrigues of Europe, you will destroy her power for good and endanger her very existence. ... for if we stumble and fall freedom and civilization everywhere will go down in ruin."

But, as Senator Nimrod points out in his letter to the Members of the US Congress (.../cabotlodge.htm),

"... as powerful chairman of the Foreign Relations Committee, Senator Cabot Lodge probably would not have allowed successive administrations to lead the United States astray from existing security, reconciliation and cooperation arrangements. Particularly not when they were successfully negotiated with and by the ethnic, religious and cultural communities directly involved. Regardless of whether these texts have an American seal dangling from it. And he wouldn't have been kind to current office holders here and there who treated history as bunk or would have forgotten about past and still valid international agreements. Yet, in the case of Iraq, that is precisely what is still happening, with valid international minority protection and private property guarantees waiting to serve the cause of peace."

What does your experience say about the Turkish Government? If they'd like to push the Mosul Vilayet project, what could it, what should it do? Before the July 22 elections, the Turkish army voiced its concerns about where Turkey was heading under a leadership which openly veered from Turkey's secularist traditions. For the AKP was thus seen as redirecting Turkish policies from a basically Western to a more and more Eastern orientation. AKP responded essentiallly by saying they represent a new generation in Turkish politics, a class which is conservative and aware of its religious roots, but is also business-oriented and moderate. They say in Turkish society power balances must be allowed to change in favor of the people. They claim AKP to have initiated this process. Anyway now there is some tension between the army and AKP. You may have heard that the army issued a warning on April 27. They said if necessary we can intervene since you are on the wrong track. According to the army, this kind of intervention is their constitutional right….

From what I know, this is not only their constitutional right but it is also their constitutional obligation…

But in this fundamental matter, regrettably, there seems to be no consensus yet between the army and the current government. Another unfortunate incident involves the Foreign Minister who availed himself to become President. He was selected as the AKP's candidate for the Presidency, and the opposition party referred the Parliament's vote on this election to the Constitutional Court. The Court then concluded that the vote was indeed invalid. What is so weird about the whole process is that a Turkish citizen who serves his country as a Foreign Minister was blocked from becoming President let’s say because his wife wears a headscarf. Under these conditions I doubt that citizen to be willing to engage in such a risky policy like the Mosul Vilayet project.

As a Swiss citizen, I would resent any unsolicited foreign suggestion on what we should or shouldn't do, particularly on election matters. And so, you may forgive me for not wanting to even appear to meddle in internal Turkish affairs. Nevertheless, I, for one, see the Mosul Vilayet not as a dividing but rather as a uniting issue. Therefore, if the Foreign Minister is as smart as I'm sure he is, he could do it. If he knows enough about the Mosul Vilayet, he even might want to do it - as I would, if I were in his shoes. Remember: President Demirel said publicly: "Turkish-Iraqi border is wrong." (Hürriyet, 8 October 1992) When he said that in Parliament I heard that some people were crying. That’s for me a very strong and positive signal. As you must know well, this is a very emotional issue which totally transcends all party lines and internal conflicts.

If there is a solution, in my opinion, that could be to make this issue a national cause in terms of your thinking. But here there is a thin red line. When you decide to make this issue a national cause, you risk to fuel rather than temper ethnic nationalism which is currently on the rise in Turkey. An eventual unilateral Turkish intervention into Northern Iraq which would strengthen ethnic nationalists in both Turkish and Kurdish circles might thus endanger Turkey in its core, both from within and from the outside. I believe we have to avoid that kind of disaster at all costs.

History, and the current Iraq war again tells us that there is no denial of the risk of fundamental destablization of a mixed society in particular if the government of any country - be it that of the United States, Russia, Turkey, etc. - does not behave wisely and in the interests of society as a whole, or if it jeopardizes legitimate interests of a constituant part of society over an extended period of time. In this sense, I agree with you. But you dont need to take my word for it. For everything we've done and failed to do in the past some 15 years proves that we mean to avoid particularly the kind of destablization you mentioned. As pointed out before, while I, for one, am in the service of no neighboring or interested government, we have from the beginning worked out equitable cooperation and power- and fruit-sharing arrangements covering the legitimate needs of all communities which make up the Mosul Vilayet - by now, you know the alphabetically ordered refrain, i.e. from Arabs, to Assyrians, Kurds, Turkomen and Yezidis. This also embraces the Chaldeans, Nestorians and other communities, but it excludes the use of any monopolizing, domineering or exclusionary term like Assyrian Triangle, Kurdistan, etc.

If that were agreeable to the Turkish Government, it might thus consider facilitating the debate in the Kurdish and the Turkomen communities in particular on how to safeguard legitimate Turkish interests in light of current developments concerning Kirkuk. And none of Turkish society's constituant communities or institutions might thus feel compelled to call for or resort to military means. For Turkey, too, there is still a limited window of opportunity. If the Turkish Government would take proper initiatives in the direction of the Mosul Vilayet concept, it could indeed defuse the situation on both sides of the argument - not least by replacing the currently still raging but mutually unhelpful Kirkuk status debate with such practical proposals as the Registry pathway (.../registrars.htm).

If, however, the leaders of all involved Iraqi tribes, parties and communities were to reconfirm, recognize and support the Mosul Vilayet concept as the way to go forward and no external support would be forthcoming for this approach from such possible comrades-in-arms as France, Germany, Russia, UK and the US, the Turkish Government could then say: "okay, if they don’t want to go ahead with the Mosul Vilayet concept, which satisfies the legitimate aspirations and interests of the involved Arabs, Assyrians, Kurds, Turkomens and Yezidis, etc., then we can take this as a mandate and take it to the UN on our own." In my opinion we thus have under all circumstances an opportunity for an intelligently driven Iraq policy favored by a at least potential common denominator in the form of the Mosul Vilayet concept.

I try to explain to the people that this issue has a limited time frame. But what I recognize from my experience people have a limited brain frame too.

They are particularly driven by the fear to become the underdog of another fellow from the same ethnic group. The fears, uncertainties, and skeletons in one's own cave are also seen as factors for the characteristic expectation of more experienced others, notably foreigners to provide the guidelines, green lights and even orders and excuses for one's own actions and inactions. In one instance, we even saw one such leader to call in Saddam for trying to finally finish off the traditional pecking-order adversary. With this in mind, the Turkish government could think "Hey! We know our rights and interests, we know the worth of our American friends, and therefore we are not going to wait for them to give us a green light for doing what is proper and indicated under the circumstances." Indeed, Americans are now in such a non-enviable situation, that its leadership is seen to be hugely tempted to try any "Befreiungsschlag", i.e. any relief-promising diplomatic or even military initiative, not excluding opening up a new front againstIran (.../iran.htm). A properly prepared corresponding Turkish initiative could thus turn out to be a greatly appreciated political catalyst even across the Atlantic. Anybody who tells you this is not the right time now, or even suggests to wait for a green light from Americans, is just plain wrong.

I understand your point. Of course, any enlargement of the military theatre is likely to make matters only worse. Tension is increasing here and elsewhere and there are very limited options.
There is also something else we should not lose sight of. Contrary to received wisdom, like the on-going conflict with Hamas and last year's war against Hezbollah (.../annan.htm#behave), the current build-up for a US/Israel-Iran war seems to be driven more by panicky people around the current US President than by Israeli hawks (.../meyssan.htm). Irrespective of who really pulls the strings on whom in that matter, the Israeli factor could provide some additional light for better understanding the issues under review here. And in the long-run particularly, that and related factors could fundamentaly change the current chessbord notably in the Middle East. Viewed in a wider perspective, this could be seen as the final spasms of what begun with the introduction of monotheism by the Pharaoh, and what all along essentially amounted to Akhenaton succession wars (.../a1.htm).

Rebirth of the Mosul Vilayet?(Part III)

Ekopolitik: Where is Israel in the complex equation of Northern Iraq you described so far?

Keller: Here, you're indeed entering a very complex and even slippery terrain of vast size. Some of the related details and ideas may have to await to be discussed on another occasion. For one thing, please remember that this is supposed to be an interview, i.e. an introduction to an individual's always limited insights, observations and questions. It's not a book. And it's even less a library, even though it may turn out to be just that. Particularly, if I will make use of this wonderful but also thoroughly over-loading new instrument of communication which is the internet, and if I will add simple hyperlinks to some of my answers. Also remember that we're thus living in the age of information saturation which - even in such key fields associal and economic developments - prevents most of us from leaning back and thinking things over (www.solami.com/capitalism.htm).

For another thing, I see the term Israel to be a code to many things - past, present and future. In a nutshell, I see it as an eye opener. But only for those who admit that God created them with eye lids - and with an obligation to fully apply their brain powers, even if that leads them to start questioning the religiously correct vision of their world. In other words, I find it necessary to warn and invite all readers to skip this part of the interview, unless they are completely open-minded and willing to venture beyond received wisdoms and sacred beliefs. For while this part, of course, is also intended not to offend anyone, and in no way offers certainties, conclusive data and absolute truth, it does point to what are seen to be established archeological and historical facts. And it raises questions which are left for the searching and discerning reader to ponder.

Thus: which Israel are you talking about, Israel, the man, Israel, the valley, or Israel, the current State? Is it the man Israel who reportedly had his name changed from Jacob, like the Pharaoh Akhenaton from Amenophis IV, who both are identified with the origins of monotheism in their society, and who both - intriguingly for the same number of 17 years - had made their marks on Egypt (.../a1.htm)? Is it Israel whose father Abraham is seen by some researchers as identical with Zarathustra? If you're talking about this mayor figure from the Holy Books, you're looking at a key project of serious religious debate in the Mosul Vilayet. For, on December 16, 1998, His Eminence the Grand Imam of Al Azhar, Dr. Mohamed Sayed Tantaoui, responded with the following

Written Declaration on the proposal to set up, in the Mosul Vilayet, an international institute for the study of the roots of Islam, particularly those preceding Judean and Christian traditions, with the name of SLM Center: (.../slm.htm):

"Al Azhar welcomes every institute built on the good study for the sake of sincere worship of God, to follow the good moralities, to spread the kind virtues among people and to declare the spirit of Brotherhood, Tolerance, Freedom and Peace among all the members of human society. Besides that, Al Azhar thanks those who assist in building such kind of institute and preparing it for the good aims and purposes mentioned above."

Though the discussions with other religious leaders from the monotheistic family are expected to result in similar supportive statements, Tantaoui's declaration is the more significant as it demonstrates an openness at the top of Islamic scholars and institutions which is both unexpected and encouraging. More recently, the Grand Imam of Al Azhar also authorized the publication of a ground-breaking research on the Holy Quran's Code of 19 (.../alm.htm) which is said to offer the first scientific proof of the existence of the Almighty God and, as such, should go a long way to resolve notably the current Sunni-Shia and other intra-monotheistic conflicts. This global-impact project is expected to become a core institution of the above SLM Center which is planned to be located on the world's oldest known constantly inhabited ziggurat in the Mosul Vilayet's planned capital, Arbil (www.aemam.net).

For the time being, I know of no direct link to the Mosul Vilayet, if you're talking about the Israel valley in which Meggido is situated. "Jezreel" is mentioned apparently for the first time on the so-called "Israel stela" of the son of the Pharaoh Ramses II where we read: "Israel is laid waste, its seed is no more". However, further related insights might be gleaned from previously raised questions (.../a1.htm#questions) and the truly ground-breaking works of scholars like Jan Assmann ("Moses the Egyptian - The Memory of Egypt in Western Monotheism"), Israel Finkelstein & Neil Asher Silbermann ("The Bible Unearthed"), Ahmed Osman ("Moses Pharaoh of Egypt - The Mystery of Akhenaten Resolved"), Charles Pope("Ankh-em-ma'at (Living in Truth) The Gospel According to Egypt"), David Rohl ("A Test of Time"), William Theaux ("Akhnaton, Moses, Oedipus") and Barbara Thiering ("Jesus the Man").

Finally, if you're referring to current Israel's involvement in Iraqi matters, I'm left to either speculate or add one and one for my own private assessment. However, I might point to past census figures indicating the Mosul Vilayet to have had then a Sunni majority (82%), with significant Christian (8%), Shia (3%) and Jewish (2%) minorities (.../rebirth.htm#1920). To my mind, this indicates upcoming land-recovery claims and potential conflicts which reflect generation-old and newly created displacement wounds by Sunni and Shia Arabs, Kurds & Tukomens, Christian Assyrians, Yezidis and Jews in and outside of Iraq - not unlike the conditions currently experienced by Palestinians uprooted from their homeland.

According to population projections by the Palestinian Central Bureau of Statistics for July 1, 2007, the Palestinian Territory inhabitants numbered 4,016,416, with 2,517,047 in the West Bank and 1,499,369 in the Gaza Strip. As of March 31, 2005, UNRWA listed 687,542 refugees for the West Bank and 961,645 for Gaza. Based on the last Census of 1998, the total number of Palestinians throughout the world was then 8,041,569 of which, then, 910,510 lived in Israel, 1,857,872 in the West Bank, and 1,039,580 in Gaza (Le Monde Diplomatique, December 2001). According to an UNRWA Report of January 2007, "The number of Palestine refugees registered with UNRWA is now more than 4.3 million", with 722,302 living in the West Bank and 1,016,964 in the Gaza Strip (UNRWA, December 2006). Other UNRWA Reports (e.g. April 2007) highlight the enormous efforts made notably by Jordan, Lebanon and Syria, as well as by UNRWA and the European Union for alleviating the refugees' material and mental plight, and for assisting the Palestinian youth in their search for breaking out of vicious circles and becoming part of the overall solution.

Even though the above and other numbers may be discussed and seen in various lights, there appear striking parallels to migration trends which can be seen in the Assyrian and Jewish communities. In all three, those in the Diaspora has by now outnumbered those of the homeland (Jews 59% in 2006; Assyrians 70% in 2006; Palestinians 53% in 1988, now estimated at 60%). And at least in the case of the Assyrians - reportedly involving over 1'000'000 or about one third of the global Assyrian population - and the Palestinians, the pressure to leave the homeland and seek to build a better future abroad has accelerated dramatically in the last two years. As long as the root causes of these often painful emigrations are not properly addressed and eventually eliminated, i.e. as long as physical insecurity is rampant and, for the young in particular, as long as economic and social conditions are not there, or in sight, which offer realistic hope for a dignified and fulfilling life, the whole Middle East appears in a tailspin. However, the underlying mechanisms of this development are not seen to be limited to that area. In fact they seem to be comparable to what is shaping up for youth and societies in other, notably industrialized parts of the world. In Italy, for one, the related phenomena have become known under the title: "The €1000 Generation" (.../capitalism.htm#1000).

How then can this growing regional tailspin be broken, and what role could Israel play in this?

Now you're talking, these are the good questions! For us outsiders, whether we are friends or foes of Israel, first we may want to address the question of what lessons we've learned, from both the developments preceding, and from what happened since the creation of modern Israel by the United Nations, and what lessons our leaders have yet to translate into viable, mutually helpful policies.

In the wake of the Ottoman Empire breakup, not least Kemal Pacha Atatürk is understood to have felt the burden of history and to have assumed an ongoing responsibility for the many ethnic, cultural and religious communities which had made up the Empire. In an exemplary way that could then have been followed - and still could now serve as a source of inspiration - the Turkish National Pact of 28 January 1920 thus provided for essential minority rights to be strictly honored. Its article 2 specifies (.../a33c.htm#Pact):

"We accept that in the case of the three Sandjaks [Kars, Erdehan and Batoum] which united themselves by a general vote to the mother country when they first were free, recourse should again be had, if necessary, to a free popular vote." (J.C.HUREWITZ, The Middle East and North Africa in World Politics - United States Oil Policy in the Middle East, Yale University, London 1979, vol. 2, p.210)

Furthermore, the Lausanne Treaty of 24 July 1923, which is understood to be still binding on both Turkey and Greece, in its articles 37-45, provides for special protection and international guarantees concerning religious minorities in either country (.../lausannetreaty.htm#MINORITIES). However, according to the UN Secretariat's "Study on the Legal Validity of the Undertakings Concerning Minorities" of 1950 (.../a3a.htm#E/CN.4/367),

the United Nations Charter focused on and "recognized a new concept which did not appear in the Covenant of the League of Nations, the concept of human rights and non-discrimination. The protection of human rights is a substantial element in the protection of minorities. The obligations regarding the protection of minorities provided that minority groups should enjoy personal and civil liberties, in fact what has been termed human rights, and that they should not be subjected to discriminatory measures as compared with other elements of the population." "Consequently, might it not be said that the United Nations Charter, by adopting the concept of human rights, which to a large extent coincides with the idea of the protection of minorities, intended to substitute the former concept for the latter and thus implicitly abrogated the special obligations regarding the protection of minorities?"

The authors of said authoritative study answered themselves by saying: "The question might be answered in the negative ..." (op.cit, p.19). What's more, in the UN Working Group on Minorities, under the heading "Minorities Then, Now and Hence", it was pointed out on 30 August 1995 (.../a3b.htm#tensions):

"With the re-emergence of wide-spread identity problems in the form of ethnic, religious and linguistic tensions as telltale signs of inadequately organized or goverened, unstable and potentially explosive societies, effective and trust-worthy minority protection tools involving international guarantees are more than ever called for. The trend towards ever more diluted and ever less enforced rights must be reversed and not favored, as would be the case if minority status were extended to refugees, asylum seekers, frontaliers, migrant workers, etc."

Indeed, article 8 of the UN General Assembly's "Declaration on the Rights of Persons Belonging to National or Ethnic, Religious or Linguistic Minorities" of 18 December 1992 (U.N. Doc. A/47/49 (1993)) stipulates unmistakably:

"1. Nothing in the present Declaration shall prevent the fulfilment of international obligations of States in relation to persons belonging to minorities. In particular, States shall fulfil in good faith the obligations and commitments they have assumed under international treaties and agreements to which they are parties."

More importantly, the International Court of Justice, in its Advisory Opinion on the South African mandate of June 1950, expressed thelandmark opinion:

"These obligations represent the very essence of the sacred trust of civilization. Their raison d'être and original object remain. Since their fulfilment did not depend on the existence of the League of Nations, they could not be brought to an end merely because this supervisory organ [i.e. the Council of the League of Nations] ceased to exist. Nor could the right of the population to have the Territory administered in accordance with these rules depend thereon." (I.C.J. Reports 1950, p.133)

In light of all these authoritative sources, it would seem that, as indicated before, a properly prepared diplomatic Turkish initiative might successfully be based on Iraq's constitutive Declaration of 1932. For the co-guaranteeing signatories, this would have the additional advantage of already existing in international law and thus requiring no national ratifications which are often difficult to achieve. As such, it could also act to effectively blunt and even derail with diplomatic means some unhelpful and destablizing initiatives some ill-advised entities have been taking across the Turkish-Iraqi border and in other sensitive parts of the Mosul Vilayet. A follow-up Advisory Opinion by the International Court of Justice on Iraq, and the Mosul Vilayet in particular, could constitute the effective and mutually helpful political catalyst. It would also provide indispensable leadership impulses for successfully venturing beyond worn-out tracks. And, most importantly, it would give realistic hope and a vision to the youth of the region that other regional questions would finally and effectively be addressed with fresh eyes. This is the more so, as article 3 of the Lausanne Treaty stipulates that:

"The frontier between Turkey and Iraq shall be laid down in friendly arrangement to be concluded between Turkey and Great Britain within nine months.
In the event of no agreement being reached between the two Governments within the time mentioned, the dispute shall be referred to the Council of the League of Nations."

And while this latter clause was indeed activated and eventually lead to the current borderline between Turkey and Iraq, it did not give the Council of the League of Nations powers which, in international law, are regularly reserved to sovereign states, and which the League had not acquired from other sources. Accordingly and particularly, the international minority protection and private property guarantees and obligations incurred by Iraq in 1932 with regard to the Mosul Vilayet, are seen to continue to provide a basis not for eventual territorial ambitions but for legitimate interests in that area which - as I've outlined before - the Turkish Government may validly raise in such international fora as the International Court of Justice and other United Nations bodies.

Now, how could such a history-inspired and law-based course of action helpfully impact the developments regarding the Palestinians and Israel's position? First, by demonstrating to all those concerned that history isn't bunk, as Henry Ford reportedly said. And that our forefathers also had good ideas which may only now become ready to fruition - if only we'd be willing to seriously consider them and eventually allowed them to blossom. On this track it shouldn't be too difficult to imagine that history and even forgotten legal instruments can thus be applied fruitfully as a vehicle for raising the root-awareness and mobilizing the imagination and readiness to test the terrain outside the visual problem's apparent borders. There is this adjacent puzzle to illustrate the point, and I usually let people discover it for themselves in order to reap maximum satisfaction from solving it on their own. But here it may be best to bring it up with the solution. The puzzle's author and origin isn't known to me (in the event, please share your related information or comments). So here is the problem: connect all nine stars with four straight lines without ever lifting the pen from the paper. Here is the solution: Draw the first - diagonal - straight line from any corner to its opposite corner of the square which is outlined by the 9 stars, continue from that opposite corner towards either of the remaining corners but continue this second straight line beyond the limits of the square for a distance measuring half a square side, turn around at that point and draw the third straight line in such a way that it covers two of the remaining stars but, by a distance of half diagonal line, again ventures beyond the square, turn again around at that point and draw the fourth straight line towards the fourth corner and beyond, thus covering the remaining stars. And here is what I think may, with benefit to all, be retained from such exercises:

As in most daily problems, looking for a solution within the problem's apparent confines is unnecessarily limitative, confines one-self to worn-out tracks and may not get you anywhere. Freeing one-self of artificial limitations is often the first order of business for creative and helpful thinking and actions. And though it amounts to an intellectual quantum jump to dare venturing, in the given problem, beyond the square's limits, it is in this case at least the only way to solve the problem. Remembering that may often be helpful - as may be training one-self in this challenging art and eventually adopting this discerning mindset.

On this background - and with this perspective only - you may begin to understand and appreciate the Written Statement by the International Fellowship of Reconciliation to the UN Human Rights Commission "Proposed Conflict Resolution Pathways for Iraq" of 25 February 1994 (.../a3b.htm#E/CN.4/1994/NGO/48) from which we integrated, into the Mosul Vilayet Council's Solidarity Declaration of 16 October 2001 (.../a31.htm#SOLIDARITY), the following passage:

"Also, in the cases of the Christian, Shiite and Sunnite inhabitants of the Baghdad and the Basra vilayets, further developments are conceivable which seem worthy of these peoples' great cultural past. This might include interim solutions for Palestinians of all faiths who, in the event, may need complementary solutions and fallback positions. However, that road may be opened only by a deliberate - and sanctions-relevant - dissolution of existing structures into a federated state involving notably the Kingdom of Jordan."

Finally, how do you see your own future in relation to the Mosul Vilayet in particular?

I've come a long way and, from the peculiar points of view of many here and there, I may not have achieved much in this life, except perhaps to have brought forth ideas which were mostly out of sync or not to the liking of the powers that be. Assuming any of these ideas to have any current or future value at all, I thus may not even live to see much of a dent on anything to result from my labors. And if it will be decided otherwise, I intend to fulfil my end of the bargain and serve those who may choose to heed my advice, to see to it that everything is put on the rail and moving ... and that I will become superfluous as quickly as possible. Just as that medical professor Kauffmann who has found his credo inscribed in the aula of the University of Wuerzburg: "The supreme ideal of the dental profession should be to eliminate the necessity of its own existence."

To be continued (?)

Musul Vilayeti'nin Yeniden Doğuşu mu?

2007-08-29T02:49:00.000+03:00

Musul Vilayeti'nin Yeniden Doğuşu mu?
J. Anton Keller'la Söyleşi

(1. Bölüm)

Röportaj: Murat Sofuoğlu

Çeviren: A. Altay Ünaltay

Ekopolitik.org Türkiye ve tüm Orta-Doğu için hassas bir konuma sahip Kuzey Irak üzerine olan odaklanmasını Musul Vilayeti Konseyi’ni BM nezdinde temsil eden J. Anton Keller ile yaptığı röportajı ile sürdürüyor. İsviçreli bir hukukçu, diplomat ve arabulucu Keller dışarıdan bir gözlemci ve tecrübeli bir uzman kimliği ile Türkiye’nin Kuzey Irak ile olan rabıtasına hem hukuksal hem de sosyolojik bağlamda ışık tutuyor. Osmanlı Devleti’nin varisçisi olan Türkiye Cumhuriyeti için Kuzey Irak değil Musul Vilayeti olduğunu söyleyen ve Vilayet’in Irak’a 1926’da şartlı bir şekilde bağlandığını ve Türk devletinin Vilayet üzerinde uluslararası anlaşmalarca sabit meşru yasal haklara sahip olduğunu söyleyen Keller’a göre Türkiye sadece aktif bir diplomasi ile bile Kuzey Irak topografyasının taşlarını yerinden oynatabilir ve tüm dengeleri değiştirebilir. Keller’ın danışmanlığını ve temsilciliğini yaptığı Musul Vilayeti Konseyi Türk devletinin Kuzey Irak politikasının şekillenmesinde merkezi bir rol oynayabilir ve Türk devleti ile de işbirliği yapabilir. Keller sicili bozuk Kürt liderleri yerine Kuzey Irak sosyolojik realitelerini temsile daha layık liderlerin ve insanların Konsey’in bünyesinde bulunduğunu ifade ediyor.

Peki Türk milleti ve devleti Musul Vilayeti Konseyi’nin yükselen sesini duymaya ve kanayan yaralara parmak basmaya hazır mı? Veya son iki yüzyıllık tarihimizde defaten yaşadığımız gibi Kuzey Irak’ta da oldu-bittilere mi razı olacağız?

To read original English version click here

Ekopolitik(Murat Sofuoğlu): Musul Vilayet Konseyi nedir? Ve sizin onunla ilişkiniz nedir?

J. Anton Keller: Musul Vilayeti ve konseyinin oluşumu, gelişimi ve görünümü ile ilgilenen dışarıdan bir gözlemci ve danışman olarak, ayrıntılara girmeden önce kendimden bahsetmem daha uygun olacak. Ve baştan, burada ismi geçmeyen, ancak konuya katkıda bulunmuş herkesten, ayrıca kendilerine haksızlık ettiğime inanan diğerlerinden özür diliyorum. Şüphesiz bu benim niyetim değildir.

Kimileri şaka yollu bana kayıp davalar uzmanı ya da Edward de Bono usulü bir aykırı düşünür, çok şapkalı bir yönetim danışmanı falan derler. Muhtemelen bu benim Tahran ABD büyükelçilik rehine krizi, Falkland adaları krizi ve 1. Irak-Kuveyt Savaşı’ndaki paralel diplomasi faaliyetlerim nedeniyledir. Bundan kıymetli bir İsviçreli diplomatın ardından yazdığım anma yazımda bahsettim. 25 yıl boyunca “Good Offices Group of European Lawmakers” (Avrupalı Kanun Yapımcıları Good Offices Grup) adlı kuruluşun ve itibarlı bir kurum olan “International Committee for European Security and Co-operation”un (Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Uluslararası Komitesi) sekreteriydim. Ayrıca BM’de de daimi temsilciyim. Tüm bunlar Amerika ve Avrupa'dan, Yakındoğu'dan, İsviçre'den kanun yapımcılarıyla çalışmayı ve BM insan hakları komisyonu’nda getir-götür işlerine bakmayı kapsar. Ben bir İsviçre vatandaşıyım, şarabı Coca Cola'ya tercih ederim ve en son bildiğim kadarıyla 12 torunum var.

Eğer tipik bir aykırı düşünür diye bir şeyden sözedebilirsek, o kişi muhtemelen sırtını arkaya yaslayıp her şeyi yeniden düşünmeye, geçmişte neler olduğunu araştırma ve bunlara yoğunlaşmaya ve böylelikle eldeki konuda yarın ne olacağını kestirmeye alışkındır. Bu tecrübenin amacı, eldeki seçenekler ve onların sonuçlarını bulmak, böylece, siyasi, ekonomik ve sosyal sorumluluk makamlarını işgal eden karar alıcılara destektir. Böyle bir kişi kolayca değerlendirilemez, siyasi, dini ya da diğer yelpazede bir yere oturtulamaz. Tek bir konuyla, inançla ya da etnik grupla “evlenmemiş olmak” kimi insanları kararsız ve rahatsız bırakabilir. Belki de bu (Abdullah) Öcalan'ı geçenlerde ismimi ve eserimi karalamaya itmiştir; oysa onunla hiçbir ilişkim olmadı.

Kendi kültürel köklerinden gelen şekliyle otoriter bir lider olan Öcalan’ın belki de gerçekten bağımsız zihinler ve kişilerle tanışacak imkânı olmadı. Yine de tarih, bana hiç kimseyi baştan mahkûm etmemeyi ve herkese durumunu ispata kadar şüphe hakkını tanımayı öğretti, yani değişen koşullar ve kişisel evrimci gelişim herhangi birini sorunun bir parçası olmaktan çözümün parçası olamaya getirebilir. Eğer Mehmet Dülger’le de konuşursanız, o size ne söylediğimi anlatacaktır.

Birçok konuda çalışıyorum. Her şeye önce teorik olarak bakar; konuya eldeki tüm bilgi kaynaklarıyla yoğunlaşırım. Bir genel resim olarak: 1960’ta hepimiz Zürih Federal Teknoloji Enstitüsü’nde bir avuç mimarlık öğrencisiydik. Nubya çölündeki anıtların (yükselen) Assuan baraj gölü sularından kurtarılması planlarının hiçbirinden memnun değildik. Biz de Nil'i bir yan vadiye çevirip suyunu orada biriktirme projesiyle geldik. Sonuçta benim tezim Nil nehrinde optimum su yönetimi üzerineydi. Bunun için eğitimimi değiştirip buna hidroloji, su hukuku ve ekonomisiyle, hatta (projeye) gerekli Gabgaba kanalının kazılmasında nükleer bombaların barışçı kullanımı konusunu da dahil ettim. Dolayısıyla, diyebiliriz ki, geçen yıllar içinde tam bir “genelci” (“generalist”: her konuyla ilgilenen, uzman ya da “specialist”in tersi, ç.n.) oldum. Bu mekanizmayı, bu özel düşünüş yöntemini kullanarak problemlere yaklaşabilir ve kimsenin varlığını düşünmediği bağlantılar bulabilirim. Bu tarz düşünüş bazen alışılmadık ama pratik düşünceler doğurabilir, her ne kadar bunlar bazen içinde yaşadığımız zamanın verili gerçeklerine aykırı olup, daha uygun koşullar beklemek durumunda olsalar da.

Irak da bu tür baş ağrıtan problemlerden olup, belki de onun (çözüm) zamanı yaklaşıyor. Irak her zaman aklıma gelmeye devam ediyor, çünkü ilgilendiğim makropolitik gelişmelerin giderek önem kazanan bir parçası o. Ve ona Osmanlı devleti, Filistin ve İsrail hesaba katılmaksızın bakılamaz. Irak’a ilişkin çözüm esas referans kaynaklarının adapte edilmiş yeni terimleri içerisinde bulunamaz. Ortada 30 Mayıs 1932’den kalma şu temel Irak belgesi varken (ki genel bir çözümün anahtarı olabilir), bu belge 1992’ye dek Kürt araştırmacılarca dahi bilinmiyordu. Dahası, oradaki güçler, henüz tamamen tüketmedikleri değişik yolların varlığına daha yeni zihinlerini açmaya başladılar.

1991 sonlarındaki ilk Körfez Savaşı’ndan sonra, Irak’ın nasıl kurulduğunu okumaya başladım. Kısa sürede kuruluş yıllarından kalma çok ilginç bir belgenin varlığını keşfettim. Çözüm bir tarihi atlastan geldi; burada Musul Vilayeti özel bir birim olarak gösteriliyordu. Tecrübelerim bana Milletler Cemiyeti’nin, Irak krallığı kurulmadan önce bir hayli sosyal, ekonomik, kültürel ve diğer araştırmalar yaptırdığını söylüyordu. Onun Türkiye ile sınırını çizen bir belge olmalıydı. Bundan 1923 Lozan Anlaşması'nda bahsediliyordu ve bu o dönem güçleri arasında çekişmeli bir konu idi. Irak, Milletler Cemiyeti’nin ilk çocuğu olduğu için, Milletler Cemiyeti Musul Vilayeti’ni oluşturan toplulukların değişik taleplerini dikkatle incelemiş olmalıydı. Onların ihtiyaç ve meşru talepleri görmezden gelinemezdi.

Sonuçta, 16 Ocak 1992’ de BM kitaplığı tekrar açıldığında, 1 saat içinde aradığım o anahtar belgeyi buldum. Bu buluştan sonra giderek daha çok insan Musul Vilayeti kavramıyla ilgilenmeye başladı. İlgili formel çekinceler, uluslararası azınlık koruma maddeleri, ve özel mülk garantileri 30 mayıs 1932 tarihli Irak temel Deklarasyonu’na yazılmıştı. Hala uluslararası hukukta bu geçerlidir; ve bu deklarasyon Irak'la ilgili olarak anayasa ve kanunların üstünde bir bağlayıcılığa sahiptir. Bu benim için çok şeyin açıldığı bir an oldu. Ama konuyla ilgili diğerleri için de sıkıntılı bir an idi, çünkü bu uluslararası garantileri tanıyacak, inceleyecek ve uygulayacak olan güçler buna çok ve çeşitli dirençler gösterme temayülündeydi.

-***-

Şimdi sorularınıza gelelim. Musul vilayeti ve onun her zaman hor görülmüş sakinleri hakkında kişisel görüşümle başlayayım. Şimdi kuzey Irak denen yer Firavun Akhenaton, büyük İskender ve muhteşem Süleyman'lardan (Kanuni) beri dini, kültürel ve ekonomik bir kavşak noktasıdır. Tanrı’nın izniyle ve oradaki toplulukların, liderlerinin ve komşularının yoğun çalışması, idealleri ve kararlılıkları sayesinde Musul Vilayeti, Ortadoğu'nun etrafında tekrar şekillendirildiği çekirdek olacaktır; onun gelenekleri, işleri kolaylaştırıcı mirası ve nüfusunun ihtiyaç ve meşru beklentilerine uygundur bu. Yalnız burada Osmanlı devleti’nin yeniden canlanmasından bahsetmiyoruz, ama Musul vilayet liderlerinin hala açık yolları takip ederek (örneğin Osmanlı tapu kayıtları gibi) bu (Osmanlı) tecrübe(sin)den olduğunca ilham almalarını bekliyorum. Bu perspektifin kuvveden fiile dökülmesine hizmet için bir Musul Vilayet Konseyi oluşturmaya niyet edilmiştir. Konsey” üyeleri, bu vilayete hizmet ve parlak geçmişini yansıtan güvenli, istikrarlı ve genel faydaya hizmet eden bir merkez oluşturmakta tüm katkılarını yapacaklarına söz vermişlerdir.

Kısaca bu eldeki imkan ve sorunların daha geniş bir açılımıdır. Şimdi tüm Ortadoğu'da savaşlar yaşıyoruz. Çok bilgili bir meslektaşım olan Richard Anderegg buna “Osmanlı mirasını paylaşma kavgaları” demişti. Ben onların tarihin çok daha derinlerine giden güçlü köklerini tanımak istiyorum. Bence, kimse Diadoch'ların (“varisler”, Büyük İskender'in varisleri, ç.n.) savaşlarını, (Firavun) Akhenaton'un varislerinin taht kavgalarını bilmeden burada neler olup bittiğini tam kavrayamaz. Bu, tabii ki, çok daha geniş bir perspektiftir; zihnimizi ve gözlerimizi açmamızı gerektirir. Ama daha sonra göreceğimiz gibi, eğer şimdiki Ortadoğu kördüğümünü çözmekte ciddi isek, kıymetli olacaktır.

Ama şimdilik, daha yakın tarihle yetinelim. Daha önceki yazılarımda sözettiğim gibi –ve imkan oldukça buna defalarca geri döndüm- hala Osmanlının parçalanışından kalma açık yaralar vardır. Bunlara geçici tedavi yapıldı, ama hiçbir zaman iyileşmelerine fırsat verilmedi. Belki bunun sebebi yönetenlerin hiçbir zaman bölgenin problemlerine uzun vadeli çözümler arayacak imkan bulamamış olmalarıdır; (bunun için) halkının tarihini, kültürel özelliklerini, temel ihtiyaç ve meşru isteklerini yeterince değerlendirememişlerdir.

Bu bağlamda, belirtilmeli ki, Musul Vilayeti Konseyi’nin Ankara’da 15 Mayıs 1992’deki deklarasyonunu yenileyen 20 Ekim 1992’deki 3. Deklarasyonu’nda, Musul Vilayeti Konseyi’nin “Musul Vilayeti’nin yüksek idari organı olarak kurulduğu, burada tüm yerli Araplar, Ermeniler, Süryaniler, Kürtler ve Türkmenlerin, kendi liderlerince eşitçe temsil edilme hakları olduğu” tanınmıştır.

500 yıl önce İsviçre de bugünün Kuzey Irak’ına benzer bir haldeydi. Bizde de birbirine rakip ve diğerlerinden iyi bir fikir çıkacağına inanmayan güçler vardı. Herkes kral olmak istiyordu. İşbirliği, diğerlerini kendinin eşitleri kabul etme, iktidarı paylaşma kültürünün gelişip kök salması ve İsviçre'yi bugünkü haline getirmesi yüzlerce yıl sürdü. Gerçi kuzey Irak’ta bundan çok uzağız, ama bu örneğe işaret edebilir ve gerekirse bu hedefin gerçekleşmesini hızlandırmak isteyenlere yardım edebiliriz.

Bu noktadan bakıldığında (kesin olmasa da), anlaşılmaktadır ki, uluslararası toplumun Kürtlere bağımsızlık vermesi meseleye faydalı olmayacaktır. En başta bu tarihin verdiği dersleri dikkate almamak, bölgesel istikrar sağlamak yerine tam tersini yapıp, hem Kürtlere hem de onların dindaş ve komşularına büyük zarar getirecek bir iş yapmak demek olacaktır. Onların yaralarını iyileştirmek, kendilerine gelmek, özyönetim kurumlarını oluşturmak ve toprak anlaşmazlıklarını şiddete başvurmaksızın çözmek için, en az 1 kuşak geçirmeleri gerekiyor. Musul Vilayeti’nin yerleşik Arapları, Süryanileri, Türkmenleri ve Yezidileri gibi, onlar da (Kürtler), bu kurucu toplulukların arasındaki merkezkaç güçleri bertaraf etmenin, özerk bir yapı ve özerk bir halk olarak uluslararası toplum tarafından tanınmak için vazgeçilmez bir temel olduğunun pek farkında değiller. Ben bunu tüm Arap, Süryani, Kürt, Türkmen ve Yezidi dostlarıma söyledim: Bu temel problemleri çözmekte kendileri dışındakilere güvenmemeliler, ve bu noktada Musul Vilayeti de dışarıda kabul görecek olmakla birlikte, sahte demokrasiye değil, bilgili, katılımcı ve sorumlu vatandaşa dayanan gerçek özyönetime giden yolda tek konsept olarak düşünülmemelidir.

Musul Vilayeti Konseyi çatısının ileriye dönük kabul edilmiş tek politik çözüm olduğunu kabul edersek, Barzani ve Talabani gibi şimdiki liderler bu formüle ne kadar uygun? Onlar niye Musul Vilayet Konseyi'ni dikkate almayı kabul etsinler?

Musul Vilayeti Konseyi bugün gerçek bir güç değildir. Ama bugünün liderleri Victor Hugo'nun şu sözünü bilir: “Hiçbir ordu zamanı gelmiş bir fikre karşı koyamaz.” Yani Musul Vilayeti Konseyi fikir halinde ve oluşum halinde bir güç olarak tasvir edilebilir. Bu durum Saddam'ın onun üzerinde çok uzun zaman kararsız kalmasından ve o gittikten sonra da dışarıdan empoze edilen koşulların Musul Vilayet konseptini uygulamaya uygun olmaması nedeniyle ortaya çıktı. Yine de, koşullar hızla değişmekte ve yukarıdaki hayal günümüzün gerçeği olabilir. Bugünün liderlerinin çabaları konusunda yorumda bulunmak ve onlara medya kanalıyla istenmeyen tavsiyeler vermek istemiyorum. İnanıyorum ki, zor koşullar altında yapabildiklerinin en iyisini yapmaktalar ve şimdi kendi bildikleri nedenlerle kendi bildikleri yollarında gitmekteler. Onlar parti üyeleri; tabi ki bir şeyler imzalamak durumundalar. Ancak hepsi bu kadar.

Kürdistan Muhafazakar Partisi'ne ne diyorsunuz, o da Musul Vilayeti Konseyi ile bağlantılı mı?

Evet, sınırlı bağlamda; başta da söyledim, bir KMP bağlantısı var. Kürdistan Muhafazakar partisi üyeleri –tabii eğer buna parti derseniz- Musul Vilayeti Konseyi’nin oluşumunda önemli rol aldılar. Bence, birçok parti, sülaleler gibi ve her yana hakim aşiret yapısına bakarsanız, onlara siyasallaşmış aşiretler demek daha doğru olacak. En azından onlar Batılı usulde siyasi partiler değiller.

Siyasi aşiret terimi herhalde Irak'ın çoğu yeri için doğrudur. Yoksa sizce bu kuzey Irak'a mı özgü?

Irak’ın çoğu için geçerli diye anlıyorum. Yine de, eğer iznim varsa bir eleştiri yapayım, ve bu bizim Batılı başkentlerdekilere yönelik olacak; onlar sürekli kendilerini aldattılar. Benim Iraklı dostlarım için, hiç kimse bunu kişisel almasın, ama benim yargım asli tarihi gerçeklerden gücünü alıyor. Iraklılara demokratik süreç ve kurumlara alışmaları için çok imkan tanınmadı. Onlar daha çok yabancı liderleri etkilemeyi öğrendiler, bunun için de iyi İngilizce konuşmaları gerekiyordu. Kendi parti ya da statüleri adına demokratik kavramlarla ilişkili terimler ya da bir şekilde demokratik terimlere sahipler. Bu da onların bir şekilde demokratik partiler olarak tanınmalarını sağlıyor. Dahası, kimi Batılı liderlerimiz ve onların danışmanları da var, ki ben onlara “düz dünya çocukları” diyorum, onlar dünyanın düz olduğuna inanıp ona göre iş görüyorlar. Her Iraklı topluluk kendi değer yapısına odaklıdır. Ve onların liderleri ancak yeni anlamaya başlamışlardır ki, başka toplumların da kendilerininki kadar meşru hakları vardır ve kendi olayları anlayış biçimleri tek ve zorunlu geçerli olan değildir; ne kendileri ne de başkaları için. Yani bir çeşit cehaletler çatışması yaşıyoruz.

Cehalet, mütemadiyen kandırma yöntemiyle dış dünyadan saklanmaya çalışılır. Saddam’ın demir pençeleri hüküm sürdükçe, bu iç tüketime yaramış olabilir. 1991’de bazı Kürtler, kendilerini birçok açıdan ortada buldular. “Caş” (eşek) terimi o zaman yayıldı, - 12 yıl sonra Baasçılar benzer bir siyasi-sosyal aşağılanmaya uğradılar. Bu (terim) körükörüne emirleri uygulayan demekti. Saddam'la işbirliğine giden Kürt aşiret liderleri için kötü bir isimdi. Onlar eşekti, Saddam onları kandırmıştı. Kimileri buna siyasi fırsatçılık dedi. Ama bu birçok vakada kaçınılmaz bir fırsatçılıktı. Türkiye ile ticari ilişkileri vardı. İstanbul’da evleri, ticarethaneleri vardı. Surchi ailesinden bahsediyorum.

Onların bizim Batılı toplumumuz bağlamında siyasi tecrübeleri yoktu. Aralarında ve Saddam'a karşı güç ve zor ilişkileri vardı. Her zaman Kalaşnikoflar bu dengeleri değiştirebilirdi. Arka planları budur. 1991 ayaklanmasında, Kürtlerin bazıları kendilerini diğer Kürtlerce parmakla gösterilir halde buldular, Saddam'ın istek ve kaprislerinin uşağı olarak.

Aslında bu durumdan çıkmak istiyorlardı; bunun için Kalakin'de Kürdistan Muhafazakâr Partisi denen partiyi kurdular. 29 Nisan 1992’de adı Muhafazakar Parti olan bir aşiret örgütü kurdular. Suudi Arabistan'dan maddi-manevi destek aradılar. Anlaşmalar yapmak istediler. Tüm yapmak istedikleri içinde bulundukları, aşiretlerinin ve Irak'ın bulunduğu durumu değiştirmekti. Ama gerek zihnen gerek de siyaseten daha ileriye gitmek için donanımlı değillerdi. Batı düşüncesi konusunda tek tecrübesi ve temeli olan kişi Muhammed Sıddık idi. O bir yazar ve şairdir. Gerçi –kendi iddiasına göre- Baas üyesi değildi, ama Saddam döneminde önemli siyasi görevleri oldu: Tarım bakanlığı, Saddam'a danışmanlık, Dohuk valiliği, bunlar 1991’de Saddam'a karşı dönmeden önceydi. Şimdi de konseyimizin kurucu üyelerindendir. Ankara toplantılarında da vardı.

Mayıs 1992’deki bu Ankara toplantısı nasıl oldu?

Bir İngiliz ve sürgündeki bir Kürtle ben Irak'a ilk ziyaretimi yapıyordum. Ankara’da Muhafazakâr Parti aşiret liderleriyle aynı otelde kaldık, onlar da Suudi Arabistan'a gidiyorlardı. Hiçbirimiz diğerlerini tanımıyor, ne yaptığını bilmiyordu, buluşma planımız da yoktu. Şansa inanırsanız, şans eseri buluştuk. Biz Irak dışından, onlar içinden geliyordu. Ankara’da Cumhurbaşkanı Özal'ın kardeşi, maliye bakanıyla (Yusuf Bozkurt Özal, o dönem maliyeden sorumlu devlet bakanı idi, ç.n.) buluşmamız vardı. Onunla birkaç yıl önce birkaç OECD “mülteziminin” (“taxmen”, mizah: anlayışsız bürokrat anlamında, ç.n.) Orwell'ci şemalarına karşı omuz omuza mücadele vermiştik. Ayrıca sayın Mehmet Dülger’i de ziyaret ettim, onunla bir önceki yaz Crans-Montana'da (İsviçre, ç.n.) bir forumda karşılaşmıştık. Neyse Ankara'da bir turistik otelde buluştuk. Grubumuzdaki Kürt Serdar Rüstem Pişdar’dı; onunla 1 yıl öncesi Cenevre'deki BM bürosunda yaptığım bir insan hakları araştırmasında görüşmüştüm.

Türkiye’den mi?

Hayır Iraklı bir Kürt, İranlı kökleri de var. Pişdari aşiretinden ve bana aşiret reisi olduğunu söyledi.

Serdar Pişdari kuzey Irak’ta mı yaşıyor?

Hayır, hala Londra'dadır, sürgündür. Kendini temize çıkarmış ve Saddam'la ilişkisinin olmadığını söylemiştir. İmajını da yenilemeye çalıştı; BM platformunda flaş haber olmak, TV klibi yapmak istedi, böylece “önemini” topluluğuna göstermek istiyordu. Ona “bak” dedim, “böyle oyunlar oynayamam. Ama belki sana başka şekilde yardım edebilirim. Yani belgeler arama, araştırma, veri analizi, ilişkiler kurma vs. gibi. Bu, şov yapmaktan ve kendi toplumunu aldatmaktan daha faydalı olur.” Kabul etti ve bir miktar aşama kaydettik -mesela Occidental Oil adında bir şirketin ilgisini çekmeyi başardık. Gezilerimizin masraflarını onlar ödediler.

Petrol şirketi bizimle ilgiliydi, çünkü BM'den bir izin almıştık, kuzey Irak'ın zengin petrol kaynaklarını çıkartmanın teknik fizibilitesini yapacaktık.

Yani, bu şirket aslında BM ile mi ilişkili miydi?

Hayır, hayır. O sıra bu şirketin BM ile ilgisi yoktu. Onların gelip petrol araştırması yapmak konusunda ilgilerini çekmeye ve Kürtlere kendi petrollerini çıkarıp evlerini Saddam'dan bağımsız bir şekilde ısıtmalarını sağlama konusunda yardıma etmeye çalıştık. 1932 Irak Deklarasyonu’nun özel mülklerin korunmasıyla ilgili bölümünü bulduktan sonra ilgilerini çektik. Buradaki garantiler tam onların hayallerine uygundu – belki onlara daha ilginç olan Saddam'ın burnu dibinden petrol çıkarıp götürmekti. “Buna bir şans verelim” dediler, “eğer zaten keşfedilmiş petrol sahaları varsa buralardan belki petrolün akmasını sağlarız.” Hatta bir portatif rafineri bile getirilecekti. Olayların temeli bu.

Böylece üçümüz Ankara'ya geldik. Serdar, Occidental Petrol temsilcisi ve ben. Yiyip içip konuştuk. Onlara ne istediklerini sordum. Bağımsızlık istiyorlardı, Irak Kürdistanı'nı kuracaklardı.

Bunu hangisi dedi?

Ömer Surchi, bütün grubun lideri. Aynı zamanda Kürdistan Muhafazakâr Partisi’nin kurucusu ve başkanıydı.

Onları Ömer Surchi mi Ankara'ya getirdi?

Evet. Davetsiz gelmişlerdi, hatırladığım kadarıyla, kendi paralarıyla. Surchiler çok zengin bir aileydi.

Hala hayatta mıdır?

Evet, hayatta.

Ömer Surchi hala siyaseten aktif mi, yoksa çekildi mi?

Anladığım kadarıyla artık siyaseten aktif değil. O sıra yaptıklarını saygıyla karşılıyordum. Onun ve ailesinin genelde katkılarını her zaman sitayişle yadedeceğim. Yine de kabul etmeli ki, o bana, kişisel yetenekleri ne olursa olsun, bu liderlerin çoğunun kendi aşiret ortamları dışında iş görecek temel tecrübelerden yoksun olduklarını gösterdi. Ne yazık ki, bu konulardaki yetersizlik ve eksikleri onları, istemeseler de, başkalarının oyuncağı haline getiriyor. Belki birçoğunun, ne olup bittiğini iyi bilmekle beraber, Saddam'ın hükmü altında başka seçenekleri yoktu; diğerleri bilmiyor da olabilirler. Tabii bu onların tamamen kendi çıkarları merkezli düşünüp, genel fayda öncelikli amaçları olmadığı ihtimalini de devreden çıkartmıyor.

Birinci körfez harbinden sonra, Saddam'la ilişkileri nedeniyle Ömer'in hassas bir durumda olduğunu sanıyorum. Gerçi bu durumu atlattı ve Celal Talabani'yle faydalı anlaşmalar yaparak kendisine olan güvenilirliği bir miktar geri kazandı. Diğer bir “silah arkadaşı” ve ayaklanmanın lideri Muhammed Sıddık, Ömer'e yeni partinin örgütlenmesinde yardım etti.

Temelde bu kişiler 1. Körfez harbinden sonra Saddam'a karşı direnişi yönettiler, değil mi?

(Evet) O da onlardan biriydi, birkaç kişiydiler. Şimdi her biri bu işi ilk kendinin başlattığını söylüyor.

Sıddık mı Ömer Surchi mi?

M. Sıddık kilit kişi idi. Sonuçta o Saddam'ın Dohuk valisiydi. Hatırı sayılır şahsi riskler üstlenerek taraf değiştirdi ve böylece ayaklanmanın lideri olarak tanındı.

Ömer Surchi'nin bu ayaklanmadaki rolü neydi? Ayaklanmayı kim başlattı? Martin von Brunesen'in (Kürt politikası uzmanı) yazılarında dediğine göre, Kürt ayaklanması, daha sonra Musul Vilayeti Konseyi denen örgüte dahil olanlarca başlatılmıştır. Bu doğru mu?

Dediğim gibi, kimin ne zaman neyi yaptığını değerlendirecek ve herkesin nispi rolünü yargılayacak konumda değilim. Bu ancak ciddi ilmi araştırma ile yapılabilir, ve bu da barış, istikrar ve huzurun bölgeye gelmesine katkıda bulunursa, ancak bağımsız bir komisyonun nezaretinde yapılmalıdır. Herşey iyi gittiğinde herkes bundan pay çıkarır. Bense hiç kimseyi haketmediği şeylerle ödüllendirir duruma düşmek istemem. Bu çok hassas bir konu. Bu tartışma dışında olmak istiyorum. Tüm diyebileceğim, şundan eminim ki, birçok diğer Kürt aşiret ve sülalelerinde Surchi aşireti üyeleri ayaklanmanın öncüleri ve başarıya katkıda bulunanlar olarak biliniyorlar.

Muhammed Sıddık ve Musul Vilayeti Konseyi’nin diğer kurucuları hayatta mıdırlar?

Evet, General Aziz Reşid Akrawy hariç; 1999'da öldü. Sıddık şimdi Süleymaniye'de. Diğerleri şunlardır: Şeyh Salar el-Hafid, Tahir Gazi Fatih, Muhammed Mahmud Haruni, İbrahim Ali Malo, Hüseyin Muhammed Osman, Said, Mahmud Halife ve Müşir Hadi Ahmed; Müşir Hadi Ahmed (Kerkük'te) Siyan ve Mama Seni aşiretindendir. Bu aşiret arazisi Kerkük petrol yataklarının yarısını kapsar. Bu durum Ahmed’i Kerkük petrol ve arazilerinin paylaşımı konularında en önemli kişi haline getirmektedir.

Müşir Hadi Ahmed Arapları, Süryanileri, Kürtleri ve Türkmenleri Kerkük'te barıştırarak petrol-arazi sorunlarını çözebilir mi?

Musul Vilayeti Konseyi’nin diğer üyeleri gibi o da bu işle ilgilidir ve bir danışman olarak ben de hedeften gözümü ayırmıyor, aralıksız, kararlı ve inançlı şekilde bu konu ile ilgili çalışıyorum.

Petrol konusunda Müşir'in konumu nedir?

Aslında, tüm Iraklı azınlıklara uluslararası garantilerce tanınan (toprak ve petrol mülkleri ile ilgili) haklar kesinleşmedikçe ve fiiliyata geçmedikçe durumu belirsizdir. Ama Müşir o inançta ki, tüm Arap, Süryani, Kürt ve Türkmenlerin meşru menfaatleri, yukarıda sözünü ettiğim 30 Mayıs 1932 tarihli Irak deklarasyonu temelinde yürütülecek görüşmelerle sonuca bağlanabilir. Hatta bu Saddam iktidardayken bile yapılabilirdi. Ve bu şimdi, kimi karar alıcıların isteksizliği kırıldıktan sonra çok daha yapılabilirdir. Ben sadece Amerikalı değil, Iraklı, İngiliz, Fransız, Türk ve diğer uluslardan kişilerin Milletler Cemiyeti ile alakalı herhangi birşeyi tanımaktaki isteksizliklerinden bahsediyorum. Gerçi artık daha az dogmatik ve sonuç almaya yönelikler, ama hala, şunu diyecek kafa yapısına varamadılar: Pekala iyi fikirler hep bizdedir demekten vazgeçelim. Belki eski politikacı ve diplomatların hepsi de ahmak değildi, belki bize kimi enstrümanlar bıraktılar ve onları kullanabiliriz. Ve belki de Musul Vilayeti Konseyi bağlamında geliştirilen fikir ve hazırlıklar araştırılmaya ve denenmeye değer – Sadrettin Ağa Han'ın 1992'de Sorbonne'da bir konuşmasında söylediği gibi.

Diyelim ki, Türk hükümeti Milletler Cemiyeti belgelerinde geçen Irak'taki arazi ve petrol hakkı taleplerine olan ilgisini yeniledi; bu nasıl bir etki yaratır?

İlgili taraflardan olarak, Irak arazilerinin Türk tapu sahipleri, Irak Türkmen toplumu ve Türk hükümetinin, BM masasına çatışan toprak taleplerini 30 Mayıs 1932 Irak deklarasyonunun 14. maddesinde geçtiği şekilde uluslararası garantiler ışığında nasıl çözeriz gibi konuları getirme hakkı vardır. Yol BM Genel Kurulu'ndan geçer, burada 24. no.lu, 12 Şubat 1946 tarihli BM Genel Kurul kararının nasıl takip edileceği konusunda karar verilebilir.

Fiiliyatta Süryaniler sonunda ayağa kalkıp ABD kongresinden Iraklı dini ve diğer azınlıklarla ilgili hatırı sayılır destek koparmayı başardılar. Dolayısıyla artık şunu tahmin zor değil: Kısmen Türk desteğiyle şimdiki Amerikan hükümeti dahi BM'de konuyla ilgili bir inisiyatif başlatabilir. Ama Türk hükümeti bu konuda askeri güç destekli bir diplomasi başlatmayı da uygun bulabilir. Böyle de olsa, uluslararası hukukta şartlar hala bu garantilere ve mülkiyet haklarına dayanarak aynen uygulanabilir. Ve bu yollar kurucu grupların hepsi için uygulanabilir bir çözüm sunar; Türkmenler de dahil. Ülkeyi terkeden aileler için de mülkiyet haklarının sonunda tanınacağına dair yeni bir ümit olur. Olayların bu seyrinde yalnız petrol ihracı ortak rıza ile merkezi yönetimce yapılmalı, bu arada tüm toprak talebi çatışmaları 1932 Irak Kurucu Deklarasyonu ve Musul Vilayeti bağlamında ortaya çıkan anlaşmalar temelinde yapılacak görüşmelerle çözülmelidir.

Şu sıra Türk hükümeti Irak'la sınırını nasıl güvenli hale getireceği ve Türkmen soydaşlarının meşru haklarını nasıl koruyacağı ile ilgili seçenekleri inceliyor. 1932 Irak Deklarasyonu burada askeri çözümlere kayma ya da konuyu diplomatik kanallarla çözme konusunda etkili olur mu?

Türkiye’nin şanlı ve uzun bir tarihi var ve onun şimdiki politik, askeri ve diplomatik karar alıcılar kuşağının dışarıdan gelecek bir nasihatine ihtiyacı yok. Yani, eğer şimdiki Iraklı muhataplarından memnunsalar, ve bu şekilde elde ettikleri anlaşmalar Türk tarafı için yeterliyse, inanıyorum ki, Irak-Türk sınırını, Türkmenleri ve Kerkük'ün gelecekteki statüsünü ilgilendiren bugünkü problemler, Irak-Türk sınır bölgesinde 60 yıl önce kabul edilmiş politik limitlerin ötesine yapılacak askeri müdahaleler olmadan çözülebilir.

Öte yandan, Cumhurbaşkanı Demirel, 1926'da dışarıdan empoze edilmiş Irak-Türk sınırının yanlış olduğunu Türk Parlamentosu’nda deklare eden ilk lider değildi, sonuncu da olmayacaktır. Ve kimsenin 3 Mart 1995'te I.C.E.S.C'nin (Avrupa Güvenlik ve İşbirliği için Uluslararası Komite) BM insan hakları komisyonu'na sunduğu “Irak ve Musul Vilayeti’nde İnsan Haklarının Durumu” adlı bildiride kabul ettiklerini onaylamak için Türk davasını sahiplenmeye veya hükümetinden maaş almaya ihtiyacı yok:

“12 Şubat 1946'da kabul edilen 24.no.lu karar, bundan doğan uluslararası yükümlülükleri yerine getirecek güçler ve uluslararası hukuka göre Irak'ın hiçbir zaman tam hükümranlık kazanamadığı topraklar, özelde de Musul Vilayeti, ki Vilayet’in Irak'a bağlanması şartlı olup, bu bağ her zaman alınacak doğru, tarafsız ve geçici önlemler perspektifinde kaldırılabilir, geri alınabilir ve kendi halkının meşru çıkar ve talepleri ile uygulama alanı olan haklar ve BM şartlarının sağladığı çerçeveler içinde kayıtsız şartsız bir şekilde değiştirilebilir.”

Fakat şu daha sıkıntılı gerçeğe dikkat çekmek de tarafsız bir gözlemci için gereklidir: Bu bağımsız sivil değerlendirmeden mutlulukla faydalanan Türk hükümeti, o halde benzer sivil haberleşme kanallarını ve sivil sorun çözüm hizmetlerini de kabul etmek durumundadır. Bunların arasında başta geleni Musul Vilayeti Konseyi’nin masaya koyduklarıdır; onun üyeleri 15 Mayıs 1992 Deklarasyonu'nda:

“.. Türk hükümetini, Türkiye'nin “Kürt sorunu” konusunda iki tarafa da yararlı kalıcı bir çözüme ulaşmada ve erken bir ateşkesin temini konusunda Musul Vilayeti Konseyi’nin sağladığı iyiniyetli imkânlardan faydalanmaya davet ederler.”

Bu şartlar altında, Musul Vilayeti Konseyi’nin bir araştırmacısı ve danışmanı olarak, olmak istediğim kadar emin değilim ki, 1932 Irak Deklarasyonu değişik güçlerce yeterince iyi niyetle kullanılmış olsun. Dahası belki de deklarasyon paralel diplomasiye bir şans verildiğinde gereksiz olacak askeri harekatları meşrulaştırma bakımından da kullanılmış olabilir.

Sizin, kimi gayretli hükümet yetkililerinin özel gündemleriyle “seçmece”(cherry-pick) hareket etmeleri, gelecek vadeden bir fikrin sahiplerine yeterince danışamama ve böylece hem Türkiye, hem de Irak ve tüm Ortadoğu için tarihi bir fırsatı kaçırmaya neden olabilecekleri konusundaki endişenizi anlıyorum. Böyle bir siyasi bozgunu önlemek için teklifiniz nedir?

Belki de konuya az önce koyduğunuz perspektifte bakılmalı, sadece ilgili bakanlıklar değil, mukabil parlamento kurumları bağlamında da sorun ele alınmalıdır.

Türk hükümeti sonunda böyle “seçmece” bir hareketin ötesine gitmek isterse hangi yabancı ülke BM'de sürdürülecek inisiyatifler bakımından en uygundur?

Rusya; eğer satrancı ve diplomatik ilişki üçgenlerini iyi oynamayı ve sonuçta siyasal katalizatörlerden ve paralel diplomasiden iyi faydalanmayı beceriyorsanız. Bu uzun ince bir yoldur.

Ve Fransa, çünkü onun da Musul Vilayeti’nde tekrar canlandırılacak tarihi kökleri var. Dahası onun Türkiye'yi ilgilendiren kilit AB meselelerinde en güçlü lider olacağı görülüyor. Avrupa'nın Irak'taki stratejik petrol rezervlerine erişiminin sağlanması konusunda başarılı bir Türk-Fransız işbirliği muhtemelen Türkiye'nin AB ile ilgili gelecekteki her meselesi üzerinde mucizeler yaratacaktır. Aslında AB de bu haliyle varlığını sürdüremeyebilir; daha uygun bir yapıyla değiştirilebilir.1991'de (Fransız ve Çek) cumhurbaşkanları Mitterrand ve Havel tarafından önerilen Avrupa Konfederasyonu gibi.

Şimdi, kimdi hatırlamıyorum, 1994'te Bilkent Üniversitesi'nde hükümet danışmanı da olan bir profesörle konuşmuştum. Bana “onlar (Türk makamları) bu Musul meselesine girmek istemezler, çünkü bu mesele duygusal açıdan çok sıcak ve hala sıcaklık üretiyor” demişti; “bu bize karşı Arap şüphe ve (düşmanlık)duygularını harekete geçirir.” Sanırım durum o zamandan beri biraz değişti. Riske girmemek için sorun çözmemek mantığı artık başka bir bakışla incelenebilir. Irak'ta gün be gün kötüleşen durumla, ve körlerin dahi gözüne giren bulaşıcı etkileriyle, birçok Arap liderinin öncelikli endişeleri ciddi şekilde değişti. Artık Araplar, Irak'taki toplumsal istikrarı sağlayacak herhangi ciddi bir inisiyatifi memnuniyetle karşılar görünüyorlar.

Şu atasözünü bilirsiniz: “Eğer sen kendini bir çukurun içinde bulmuşsan kazmayı durdurma zamanın geldi.” Oysa bugünün Irak'ında birçok güç delicesine ve cehennem hızında kazmaya devam ediyorlar. Ve işgal kuvvetlerinin sorumluları da bundan hariç değil. Onlar hala kendilerini uygun çözümler ve yollar konusunda dogmatik yargılardan kurtarabilmiş değiller. En açık ve net seçeneklerden biri, problemin tarihsel köklerine bakmak ve bunun ışığında nihai hedefleri ve çıkış yollarını tanımlamaktır.

Yani demek istediğim, eğer Türk hükümeti diplomatik yolları kullanmakta kararlı olur ve toplumların kendi tarihsel köklerinden aldıkları ruh doğrultusunda giderse, o zaman Musul Vilayetiyle iyi ilişkiler kurmak için her şansı kullanmalıdır. Ve böylece kendini korkunç istikrarsız bir bölgede istikrar sağlayıcı bir güç olarak sunabilir. Bu benim için acaba türü bir soru değildir, kesindir; çünkü bu eşyanın tabiatına uygun olandır; doğan güneşin yükselmesi gibi.

Bu bağlamda ve 1994'te BM insan hakları komisyonu'na sunulan “Irak için çatışma çözüm yolları önerileri” adlı raporda tarif edildiği gibi, belki Haşimi ailesi Irak'ta kurtarıcı bir rol üstlenebilir. O sıralar çölde söylendiği gibi, patika yol etrafında birçok seçenek vardır; bunların biri de birleşik bir Irak-Ürdün krallığıdır. Buna şimdiki güçler muvafakat eder mi, bunu göreceğiz. Ama daha bu noktaya gelmedik.

Aynı şekilde, 1932 Irak Deklarasyonu da bir yol sunuyor. Burada Musul Vilayeti ortak paydadır. Konu BM Genel Kurulu'na getirilmeli, burada uluslararası azınlık hukuku ve mülkiyet garantileri, şimdiki kördüğümün çözülmesi için kilit araçlar olarak tanınmalıdır. Uluslararası Adalet Divanı'na çağrı yapılarak bu konuda tavsiye niteliğinde bir karar alması talep edilebilir. Bu noktada ilgilenilecek temel sorunlar şunlar olacaktır: Bu hak ve yükümlülükler nasıl izlenecektir? Nasıl yerine getirilecektir? Nasıl hayata geçirilecektir? Ve kim tarafından? BM Güvenlik Konseyi'nce mi, Genel Kurul'un kendisince mi, BM Yedd-i emin Konseyi'nce mi yoksa başka bir BM organınca mı?

Bunlar BM düzeyinde muhtemel eylemler için eylem ortakları arasında konuşulması gereken meselelerdir. Bir kez Genel Kurul'a ilgili kararları aldırdınız mı, Türkiye perde arkasındaki asıl aktör olabilir, hatta perde önünde de olabilir. Bundan önce Türkiye, Rusya Fransa ya da bir başkası olsun, bu eylem planı için kendi ortaklarını seçmek isteyebilir. Belki Türkiye Genel Kurul ya da Güvenlik Konseyi içinde ve dışında gerekli istişareleri yaptıktan ve uygun hazırlıkları tamamladıktan sonra tek başına harekete geçmeyi de tercih edebilir.

Peki ya Barzani ve Talabani? Türkiye dediğiniz gibi bir kampanya başlatırsa onlar ne yapacak? Tahminleriniz nedir?

Söylediğim gibi, Türk hükümeti, ve dışişleri bakanlığındaki kişiler bilgili ve Türk toplumunu oluşturan değişik kesimlerle (Kürtler kastediliyor, ç.n.) uzun tecrübelere sahip insanlardır. Dolayısıyla onlar Talabani ve Barzani gibi kişilerle nasıl uğraşılacağını bilirler, velev ki bu sonuncular şimdi ve şimdilik yabancı bir ülkede iktidar gömleğini giymiş olsunlar.

Onlar da Türkiye'nin Kuzey Irak kampanyasına dahil edilecekler mi?

Bakınız! 1992'de Ankara'daydım ve Talabani'nin bürosunda bir toplantım vardı. Irak'ın şimdiki başbakan yardımcısı Behram (Behram Salih, ç.n.) danışmandı ve Talabani de toplantıda vardı. Musul Vilayet Şurası kurucularından Şeyh Salar el-Hafid de vardı. Talabani'ye Musul Vilayet Şurası'nı destekleyip desteklemeyeceği soruldu.

İlk tepkisi “tamam. Bu fikir sizden çok önce benim aklıma gelmişti” oldu. Ben de, “tamam, bana belgeleri gösterin. Hatta bana yalnız 'Musul Vilayeti' ibaresini gösterin” dedim. Çok açık ve tipik bir Kürt tepkisi verdi: “Ohoo, ben bu fikre senden önce ulaşmıştım.” Herkes diğerinden önde olmak istiyor. Bu normal bir insani tepki. Kötü tarafı ise, en azından dışarıda, bu baskın Kürt davranışının onlara sadece hoş olmayan bir ün kazandırması değil, dahası, güvenilir ortaklar olarak kabul edilmekte onları hep sıkıntıya sokmasıdır. Her halükarda alçakgönüllülük onların karakteri değildir. Orada herkes bir fikri ilk kendinin bulduğunu iddia eder. Kimi garip, ama insani nedenlerle, Kürtler özellikle başka bir Kürdün iyi bir fikrini kabul etmekte zorlanırlar, bunu kendilerine zül sayarlar.

İkinci olarak Talabani, “eğer bu fikri destekleyecek bir hükümetimiz olursa” dedi, durdu ve devam etti, “yok hayır, başka hükümete ihtiyacım yok, Türk hükümeti yeter” dedi. Sonra da “Türk hükümetine de ihtiyacım yok, bunu destekleyecek birkaç Türk generali yeter” dedi ve on parmağını yemin eder gibi masaya koydu: Bu Allah'a ve çocuklarımın başı üzerine yemin ederim manasında bir davranış.

Talabani bunun başarıya giden yol olduğuna emindi. Emindi ve, eminim ki, ne dediğini biliyordu, ve 13 yıl sonra da aynı görüştedir. Onun üst düzey bir arkadaşı ... ismini hatırlayamadım...

Kosrat? (Kosrat Resul, ya da Kazzaz ç.n.)

Evet Kosrat da, tamamen bu kanaatteydi.

Hangi kanaat?

O Musul Vilayeti projesi konusunu destekliyordu. Hem 2002, hem de 2004'te Irak'ı ziyaretimde Kosrat bana, neden bir konferans toplamadığımı sordu. 2004'te Bağdat, Basra ve Musul Vilayetleri için uzlaşma kararları hazırlamıştım; ve özellikle de bu uzlaşma konferansı için gelmiştim. Kosrat sıkı güvenlik önlemleri teklif etti ve Barzani'nin partisinden de aynı teklifi aldım. Davetleri yaptık ve iyi bir konferans çatısı kurmuştuk ki, konferansı BM çalıverdi. Aynı gündem ve aynı katılımcılarla, ama Konsey olmadan. Belki de bu yüzden konferans görünürde bir şey başaramadı.

Kosrat konferansa ciddi destek verdi mi?

Evet. Ve ona güveniyorum, gerçi Müşir, Haruni ve Konsey’in diğer üyeleri gibi o da İngilizce bilmiyordu. Ama tüm tarafların imzalarını aldık. Belki bunu söylememeliydim, ama bu kültürü az çok tanıyorsunuzdur. Birçok başkaları gibi, onlar da ikna edilebilirler, daha derin kavrayışlara sevkedilebilirler. Ve bunun için para da şart değildir. Başka birçok yolla onları ikna edebilirsiniz. Saddam işkence sopasını da siyasi havuç ikramını da kullandı. Diğerleri ise –ikna için- kötüleme, dedikodu ve bencilliklere oynadılar. Karşılıklı methiyeler de faydalı olabilir. Ve bu işe ister kol kapma, rüşvet, suiistimal, ya da sadece ikna deyin, bu o kadar da önemli değil.

Temelde, birine reddedemeyeceği bir teklif yaparsanız -mesela bu teklif, teklif edilenin şimdiki ve görünürdeki uzun vadeli meşru çıkarlarına doğru ve gerçek bir katkı yapıyorsa- bu teklifi reddetmek normal değildir. Ve eminim ki, Musul Vilayeti projesini imzalamış tüm bu Arap, Süryani, Kürt, Türkmen ve Yezidi toplumları ve parti liderleri, şartlar buna engel olmaktan çıkıp kolaylaştırıcı olduğu anda kararlarını izlemek ve geçerli kılmaktan mutlu olacaklardır; özellikle de, eğer bu karar kesin ve sağlam tarihi temellere dayanıyorsa. Uluslararası hukukta da köklerinin olması ve Musul Vilayeti'ni oluşturan toplumlara da çekici gelmesi işin cabasıdır. Bu nedenle ben onlara işin başında, bağımsız Kürdistan istediklerini söylediklerinde dedim ki, “bakın, bende bir şey var ki, o şey sizin toplumunuzu bahsettiğiniz yol için hazırlayabilir ve belki 10 kuşak sonra sizi oraya ulaştırabilir. Ama eğer bu yolda gitmekte ciddiyseniz, size bugün için Musul Vilayeti adında pratik bir model öneriyorum, tabii şu olmazsa olmaz tavsiyeyle birlikte: Asla Kürdistan ve bağımsızlık kelimelerini kullanmayın. Bunlar politik tabular. Bunları unutun, yazı ve konuşmalarınızdan çıkarın!”

İyi tavsiye.

Onlar “evet bunu istiyoruz” dediler. Ama ben onları temkine davet ettim: “Yalnız şimdi evet yarın hayır demenizi istemiyorum.”

Bu siyasal atmosferde “hakiki” kelimesi anlamını kaybediyor.

Kimin parti adında “hakiki” geçiyor ki? Kürdistan Demokratik Partisi hakikaten demokratik değil. Birçok diğerleri gibi o da bir siyasal aşiret. Yapıları sosyal ve etnik açıdan aşiret, sorumluluk ve iktidar ilişkileri de öyle. Ama onlar, daha da kötüsü hakiki bir etniksel aşiretin hakiki liderinin omuzlarına yüklü sıkıntılara ve toplumsal sınırlamalara da sahip olmayan siyasal aşiretler.

Temelde diyorsunuz ki, eğer Türk Hükümeti Musul Vilayeti projesini aktif araştırmaya başlar ve sonuçta uluslararası arenada tartışmaya açarsa Barzani, Talabani ve diğer Kürt liderleri olarak tanımlanan kişiler bu politik kampanyayı takip edecekler?

Hiç şüphem yok. Saddam bunu keşfedip acımasızca sömürdü. Bunu biz keşfetmedik. Saddam bunu biliyordu. Hala öyle bir zihin halindeler ki, şartlar uygunsa herhangi bir belgede imza için boş bırakılan yeri derhal imzalayabilirler; bu kadar basit. Yeter ki gösterilen şey ikna edici olsun, gerçekleşebilir olsun, çekici olsun ve beklenir kalıcı faydalar sağlayabilsin, o zaman kabul edeceklerine güvenebilirsiniz!

Ben gerçek güç ve fayda paylaşımı ve kalıcı anlaşma konusunda sıkı şartları olan bir şema çizdim; bu plan iç istikrar ve dini uyumluluğu da bölgede yaygınlaştırıyordu. Onlara sadece birbirlerini Kürt olarak değil, Arap, Süryani, Türkmen ve Yezidi olarak da aynı güç seviyesinde kardeşler olarak tanımaları gerektiğini söyledim. Kimse bunu tartışmadı, herkes başını salladı. Böylece Konsey’i bu toplumların en yüksek temsil organı olarak kurduk, 350 üyesi birbirine eşit idi. Bizim yapımız içinde yolu bloke eden bütün kaplanların boyları kesildi ve diğerleri ile aynı seviyeye indirildi; Barzani ve Talabani kendilerini Musul Vilayet Konseyi’nin diğer doğal(ex-officio) üyelerinden ne daha çok ne daha az temsil edilir halde buldular. O sıra onlar sırasıyla KYB ve KDP liderleri idiler. Böylece onlar ve onların halefleri de kendi örgütlerinin usulüne uygun seçilmiş temsilcileri olarak aynı ve özdeş Konsey hak ve yükümlülükleriyle birlikte eşitler içinde eşitler olacaklardı.

Bu arada Barzani ve Talabani kan (politik güç) kokusu aldılar. Bu nedenle şimdi onları razı edip el sıkıştırmak daha zor. Talabani'nin ne tilki olduğu bilinir, ama yine de onunla iş yapabilirsiniz. Barzani ise nispeten daha az uysaldır. Barzani'yle el sıkışırsanız, kiminle iş yaptığınızı iyi bilirsiniz. Aslında o (yalnızca) babasının oğludur. Nokta. Yani bu manada onunla iş yapmak daha zordur. Amerika'ya her gittiğinde Musul Vilayet Konseyi konusunu ve Amerikan hükümetinin Musul Vilayeti projesi ile ilgili ne düşündüğünü sorduğu söylenir. Ve o(Barzani) genelde cahil ve dünyayı düz zanneden ve partileri neyi buyurursa ona göre hareket eden politikacılarla buluştuğundan hiçbir zaman Amerika'dan hayati gördüğü yeşil ışığı alamadı. O bana her zaman başkalarının ona ne yapacağını söylemesini bekler göründü. Gerçi Mustafa Barzani'nin oğlu ama, bu efsanevi kişiliğin tarihi boyutları onda yok gibi gözüküyor. Ama yine de yanılıyor olabilirim ve eğer böyleyse buna hiç üzülmem. Ve bu eğer ortaya çıkarsa memnuniyetle de yanılgımı kabul ederim.

(Devam edecek)

ADAM Sosyal Bilimler Araştırma Merkezi

http://www.ekopolitik.org/public/news.aspx?id=979&pid=905

Gökçek Ankara'yı nasıl susuz bıraktı?

2007-08-11T04:06:00.001+03:00

Gökçek Ankara'yı nasıl susuz bıraktı?

Gökçek eleştirilerin odağında.

DSİ defalarca uyardı. Susuzluğu önleyecek proje ihale bile edildi. Ancak 'Kaynak yok' diyen Gökçek, ASKİ'nin parasını yol ve kavşaklar için harcadı

10/08/2007 (4612 kişi okudu)

LEVENT TOSUN (Arşivi)

NERMİN FENMEN (Arşivi)

Ankara deniz veya akarsu kenarına kurulmamış nadir kentlerden biridir. Ancak eski Ankaralı aklını ve bilimi kullanarak su sorununu çözmüştür. Ankaralılar bundan 1800 yıl önce Roma Hamamı'na Elmadağ'dan künklerle su taşımışlardır. Hem de küçük bir taşra hamamına değil, 130 x 80 m büyüklüğünde bir imparatorluk hamamına. Bent deresine ismini veren bendin arkasında su toplayıp kaleye su çıkarmışlardır. O halde yaşanan
su sorununun nedeni Ankara'nın yerleşim yerinin yanlışlığı değildir.
Küresel ısınma tüm dünyayı etkilemektedir; sadece Ankara'yı değil. Dünyada bize benzer hangi kentte bu şekilde sular kesilmektedir? Hangi şehirde yöneticiler kent halkına 'geçici olarak göç etmeyi' tavsiye etmektedirler? O halde su sorununun nedeni küresel ısınma da değildir.
2007 Ankara'nın en yağışsız yılı değildir. Bundan önce daha yağışsız yıllar olmuş ama sular kesilmemiştir. Hem eğer yağış olmamışsa Kızılırmak suyunun alınacağı Kesikköprü ve Hirfanlı barajlarındaki 6 milyar metreküp su nasıl birikmiştir?
O halde su sorununun nedeni kuraklık da değildir. Sorunun temelinde beceriksizlik, keyfilik, planlamadan ve bilimsellikten uzaklaşmak yatmaktadır.

Ankara'nın suyu nereden geliyor?
Ankara'ya su sağlayan yedi adet baraj var:
Bu barajlardan Çubuk-I ve Bayındır barajları kirlenme ve kapasite düşüklüğü nedeniyle kullanımdan çıkarılmıştır.
Çalışmakta olan beş baraj ve depolama kapasiteleri şunlardır;
Çamlıdere: 1 milyar 220 milyon metreküp
Kurtboğazı: 92 milyon metreküp
Eğrekkaya: 85 milyon metreküp
Akyar: 47 milyon metreküp
Çubuk-II: 25 milyon metreküp
Çamlıdere barajının kapasitesinin yüksek tutulmuş olması, henüz yapılmamış olan Işıklı Barajı'ndan gelecek suyu depolamaya yöneliktir. Çamlıdere'nin kendi havzasından toplanan su, yalnızca 130-150 milyon metreküptür.
Barajların depolama kapasitesi:
1 milyar 470 milyon metreküp.
Ankara'nın yıllık su gereksinimi:
420 milyon metreküp.
Barajlar tam dolu olsa uzun süre yetecek suyumuz olacaktı. Çamlıdere Barajı halen kapasitesinin çok altında kullanıldığından barajlarımızda toplanan su miktarı 400 milyon metreküp civarındadır. Işıklı barajı devreye girmediğinden mevcut barajlar Ankara'nın gereksinimini ancak karşılayacak düzeydedir. Barajlardaki doluluk oranının yüzde 5'lere düşmesiyle kalan suyun Ankara'da ağustosu çıkarıp çıkarmayacağı dahi tartışma konusudur. 'İki gün var-iki gün yok projesi' ile sürenin ekim başına kadar uzatılması hedefleniyor. Ülkemizde bir su kaynağının tahsisi, merkezi bir otorite tarafından yapılır. Su kaynaklarının yönetimi Devlet Su İşleri'nin (DSİ) görevidir. 1968 tarihli 1053 sayılı yasa ile büyük kentlerin su sorunlarının çözümünde, DSİ'ye de görev veriliyordu. (18 Temmuz 2007'de yapılan değişiklikle bu yasa 'belediye teşkilatı olan tüm yerleşim yerleri'ni kapsıyor.) 1053 sayılı yasa uyarınca kentlerin içme suyu temini için projelendirmeyi ve bir kısım yatırımı DSİ gerçekleştiriyor, maliyeti yerel yönetimlerden alınıyor. Yasaya göre:
Madde 1- Ankara ve İstanbul şehirlerinin içme, kullanma ve endüstri suyunu temin etmek için DSİ yetkilidir.
Madde 2- Su kaynağını oluşturan barajlar, iletim hatları ve arıtma tesisleri DSİ tarafından, depo ve dağıtım şebekesi belediyelerce yapılır.
Madde 4- DSİ tarafından yapılacak işler için sarf edilecek bedelin tamamını ilgili belediyeler DSİ'ye borçlanırlar. Borçlanma şartları, DSİ ile ilgili belediye arasında yapılacak protokol ile tespit edilir.
Gecekondulaşmanın da etkisiyle Ankara'nın hızla artan nüfusu 1960'larda su sorununu dayanılmaz duruma getirmişti. 1968 yılında DSİ bir master plan hazırladı. Ankara'nın 1970-2020 yılları arasındaki 50 yılı planlandı. Önce Ankara'nın nüfus artışı ve su gereksinimi hesaplandı. Buna bağlı olarak hangi barajların hangi yıllarda devreye girmesi gerektiği planlandı.
Plana göre 1974 yılında Kurtboğazı Barajı devreye girdi. Master Plan uyarınca 1978'de devreye girmesi gereken Çamlıdere Barajı, tünel açmadaki bazı sorunlar nedeniyle ancak 1985'te devreye girdi.

Duraklama devri ve Işıklı barajı
İncegez Barajı yerine yapılan Eğrekkaya 1992'de, Akyar ise 2000'de devreye girdi. Çamlıdere Barajı'nın kapasitesi büyük tutulmuştu. Çünkü daha sonraki etaplarda inşa edilecek olan Işıklı sistemlerindeki baraj suları tüneller ile Çamlıdere'de biriktirilecekti. Işıklı baraj sistemi Ankara'nın yaklaşık 100 km kuzey batısında Gerede civarında yapılacak ve kente aşağıdaki yıllarda su vermeye başlayacaktı:
Işıklı 1.etap 1993
Işıklı 2.etap 2000
Işıklı 3.etap 2010
Yapımına 1970'lerin sonunda başlanan Çamlıdere Barajı'ndan Ankara'ya su üç tünelden geçerek geliyor.
Tünellerin ikisi kısa; 2-3 km, Kınık tüneli ise 16 km. O yıllarda DSİ uzun tünel konusunda yeterli donanıma sahip değildi ve arazinin özellikleri önceden bilinmiyordu. Kazıldıkça ortaya çıkan sorunlar çözülmeye çalışıldığından tünel yapımı uzun ve zorlu bir süreç oldu. Işıklı baraj sisteminden suyu Çamlıdere barajına getirecek tünel ise 32 km uzunluğunda olacaktı. Kınık tünelinde yaşadığı zorluklar nedeni ile DSİ tünel yöntemine sıcak bakmıyordu.

Master Plan revizyonu
Başka bir yöntem bulunması için 1994 yılında ihale açıldı; 2050 yılındaki
7 milyonluk Ankara için mevcut master plan (1970-2020) revize edilecekti. İşi rakiplerinin neredeyse yarı fiyatına alan ortak girişimde Japonya'dan devlet kuruluşu bir müşavir şirket de vardı. Yapılan uzun çalışmalar sonucunda (1994-2000) "Işıklı Barajı'ndan başlayan kısa bir tünel yapılması ve suyun pompa ile dağların üzerinden aşarak Çamlıdere Barajı'na akıtılması" yöntemi benimsendi. Pompa demek "Devamlı enerji harcamak ve pahalıya su elde etmek" demekti ama DSİ bu sonuçtan memnundu; uzun tünel açılmayacaktı. Japon müşavir de memnundu; Japonya'dan kredi alınacaktı, pompalar da herhalde Japonya'dan gelecekti. Başbakan Japonya'ya gidiyordu. Gitmişken kredi anlaşmasını da imzalayacaktı.
Ancak, bu kredinin geri ödenmesi için DSİ ile Ankara Büyükşehir Belediyesi'nin protokol imzalaması gerekiyordu.

İş suya düşüyor
Belediye protokolu imzalamadı. "Eğer para benim cebimden çıkıyorsa ihaleyi de ben yaparım" diye mi düşündü, yoksa tünel yerine pompa seçeneğini mi beğenmedi, bilinmez. DSİ Hazine Müsteşarlığı'na bir yazı göndererek kredi hakkında bilgi verdi ve "2010'a kadar Gerede sistemi devreye girmezse Ankara'da su sıkıntısı yaşanabileceği"ni bildirdi. Hazine Belediye'den görüş sordu. Ankara Büyükşehir Belediyesi'nin Hazine Müsteşarlığı'na gönderdiği 9 Mart 2004 tarihli yazı ise su konusunda yaşadığımız sorunun ana nedenini ortaya koyuyor. Yazıda özetle şunlar belirtiliyordu: "Hazine garantili borçlarımızın artırılmaması için su temini projelerini yap-işlet-devret modeli ile yapmayı düşünüyoruz. Metro belediyemizin öncelikli projesidir. Gerede Işıklı projesini DSİ yapsın."

Sonun başlangıcı
DSİ, 2006 yılında belediyeyi yeniden uyardı. Önlem alınmazsa Ankara'yı büyük bir kâbusun beklediğini belirtti. Haziran 2006'da belediyenin DSİ'ye gönderdiği yazıda "2006 yazı itibarı ile Ankara'da ciddi bir şekilde su sıkıntısı çekilmesinin muhtemel görünmediği" bildirildi. Ve böylece, ASKİ'nin kaynakları, su ve kanal işleri yerine kuruluş yasasında olmadığı halde yollar ve köprülü kavşaklara harcandı.
Gerede sisteminden su gelince İvedik Su Arıtma Tesisi'nin genişletilmesi gerekecekti. Mevcut tesisin yanında bu iş için ayrılan alana da ASKİ Spor Salonu yapıldı.
Barajlarda sular azalmaya başlanınca ASKİ bir şeyler yapma gereği duydu. Kurboğazı Barajı'na su akıtacak olan Kavşakkaya Barajı için 31 Mayıs 2005'de ihale açtı. Katılan dokuz firmanın teklifleri 8-12 milyon dolar arasındaydı. Bu arada ne olduysa, belediye işi kendisi yapmaya karar verdi. Belediye Başkanı şöyle diyordu: "Baraj ihaleye çıksaydı 100 milyon dolara mal olurdu. Biz yapıyoruz. 20 milyon dolara mal oluyor."
İnşaat alanında taşeronlar ve belediye kamyonları yan yana çalışıyorlar; ama baraj hâlâ devreye giremedi.
Ankara Belediyesi, 1970-2020 Master planında yer alan Gerede Işıklı sistemlerinin önemini, su sıkıntısı baş gösterince, daha yeni kavradı. Pompalı sistemden vazgeçildi. Tekrar eski tünelli sisteme dönüldü. Tünelin ne şekilde yapılırsa daha uygun olacağının araştırılması işi bir müşavirlik şirketine daha yeni verildi. Bunun da ötesinde; Kızılırmak'tan su getirilmesi projelendirme çalışmaları acele olarak tamamlanıp borular döşenmeye başlandı. Sular gürül gürül akmaya başlayınca bu proje ile Ankara'yı kurtaranları halkımız kahraman ilan edecek!

Kızılırmak suyu
Halbuki Kızılırmak suyu Ankara için yeni değildi. O zamanki adıyla Ankara Sular İdaresi Umum Müdürü Eşref Özand 1957 tarihli Büyük Sakarya Projesi isimli kitabında şöyle diyordu: "Su, evsaf itibariyle çok bulanık ve ayni zamanda tuzlu olup tuz miktarı bilhassa asgari sarfiyat devresinde normalden 10 misli kadar fazladır. Sakarya'ya nazaran 40 km daha kısa olmasına rağmen gerek suyun tuzlu, gerekse tasfiye tesisatı işletmesinin daha güç ve masraflı olması ve ayni zamanda pompajda iki misli daha
enerji sarfı icap ettirmesi sebebiyle Kızılırmak sureti halle uygun görülmemiştir."
DSİ'nin 1968 tarihli Master Planı'nda da Kızılırmak suyu irdelenmiş: "Pompa gideri nedeniyle bu seçenek devre dışı bırakılmasın. Hattın bir bölümünde tünel açılarak pompa gideri azaltılabilir. Su kalitesi Dünya Sağlık Örgütü standartlarına uygun değil. Kirlilik yüksek. İleride bu suyun arıtılması yöntemleri de irdelenmeli. Kızılırmak'tan su alınırken nehrin aşağısında kalan yörelerin sulama, elektrik üretimi, kullanma suyu gereksinimi de göz önüne alınmalı."
Belediye bu bilimsel önerileri göz önüne almadan Kızılırmak'tan su getiriyor.
DSİ Kızılırmak'tan su alınmasına karşı çıkıyor. Aralık 2005 tarihli raporunda suyun içme suyu olamayacağını söylüyor. Tünel açma seçeneği, zaman kısıtlaması yönünden, gözardı edilmiş. Suyu dağlardan aşırmak için yüksek bedeller ödeyeceğiz. Daha az pompa istasyonu ile suyu aktarabilmek mümkün. Büyük kapasiteli pompalar kısa sürede bulunamayacağı için küçük pompa kapasiteli beş pompa istasyonu yapılacak. Yani, pahalı seçenek tercih ediliyor. Bu kadar kısa sürede yeterli miktarda çelik boru bulunamadığı için piyasadan bulunacak borulara göre hat döşeyeceğiz. Yüksek basınçlı yerlerde çelik boru, alçak basınçlı yerlerde camelyaf takviyeli plastik (CTP) boru kullanılacak. Gölbaşı tarafından gelen ve Dikmen tepelerine kadar yükselmiş olan su buradan cazibe (yerçekimi) ile kente dağılabilir. Ama su henüz arıtılmamış olduğundan önce yokuş aşağı İvedik arıtma tesislerine kadar götürüp, sonra Çankaya tepelerine doğru yeniden pompa ile basacağız. Çünkü, kısa sürede ancak bunlar yapılabilir...

Nasıl arıtılacak?
İvedik arıtma tesislerine gelen Kızılırmak'ın suyunun burada arıtılması öngörülüyor. Tüm bilimsel veriler Kızılırmak suyunun içme suyu olarak uygun olmadığını söylüyor. Günümüz teknolojisiyle kanalizasyon suyunu bile arıtıp içmek mümkün. Deniz suyunu arıtarak içme suyuna dönüştüren ülkeler var. Ancak Kızılırmak'ın suyunda bulunan klorür ve sülfatların arıtılması için gerekli ters ozmoz teknolojisi İvedik tesislerinde bulunmuyor.
Sivas'tan başlayarak yukarı Kızılırmak havzasındaki tüm kirlilik yükleri uzun yıllar boyunca Hirfanlı Baraj gölünde birikti. Kayseri'nin tüm atıksularını taşıyan Karasu ile Kırşehir'in atıksularını taşıyan Kırşehir Çayı Hirfanlı Barajı öncesi Kızılırmak'a akıyor. Kızılırmak nehrinin doğal yapısından kaynaklanan sertlik (kalsiyum klorür), sülfat ve tuz değerleri yüksek.
Kalsiyum klorür suyun sertliğini artırır, sabun ve deterjanın köpürmesini engeller, suyun taşındığı boru ve kaplarda kireç tabakası oluşumuna yol açar. Klorürlerin kentsel içme suyu şebekesindeki en önemli etkisi, aşındırıcı özelliğidir. Metal borularda klorür, tepkimeye girerek suda çözünen metal tuzları oluşturmakta, böylece içme suyu içinde metallerin artmasına neden olmaktadır. İçme suyuna karışan kurşun ve bakır, çocuklarda gelişim bozuklukları ve zekâ geriliğine, yetişkinlerde ise mide sorunlarına ve beyin hasarına yol açabilmektedir. İçme suyunda litre başına 250 miligramın üzerindeki sülfat varlığı suyun kokusunu ve tadını olumsuz etkiler. 1000 mg üzerindeki varlığı da ishale yol açar. Dünya Sağlık Örgütü, litrede 500 miligramı aşan miktarlarda sülfat taşıyan içme suları için halkın uyarılmasını önermektedir.
İvedik arıtma tesislerindeki su litrede 15-20 mg sülfat içermektedir. Kızılırmak suyunda ise 350 mg civarındadır. Halkın uyarılması gereken bir diğer nokta da, bu suların kaynatılmaması gerektiğidir. Su kaynatılırken buharlaşacak, içindeki zararlı maddeler daha da yoğunlaşacaktır.

21. Yüzyıl Ankarası
21. Yüzyıl Ankarasının gündemi işte bu konulardır. Özellikle son 10 yıldır yaşanan ihmal, umursamazlık, plan ve bilimsellikten uzaklaşma sonucunda gelinen nokta ortadadır. Yağışların azlığı altyapı eksikliğimizi görmemizi öne almıştır. Şimdi, günü kurtarma çabaları zamanıdır. Bu da bilimsellikten daha da uzaklaşılmasına neden olmaktadır. Türkiye Cumhuriyeti'nin başkenti buna layık değildir.
Levent TOSUN: Eski Ankara Sular İdaresi Genel Müdürü, Makina yüksek Mühendisi

Nermin FENMEN: Kimya yüksek Mühendis

The Second Coming of Karen Hughes

2007-08-11T03:59:00.000+03:00

John Brown- The Huffington Post - Posted August 9, 2007 | 05:45 PM (EST)

Bush's propaganda czarina Karen Hughes -- her official jawbreaking title is Under Secretary of State for Public Diplomacy and Public Affairs -- has had her ups and downs since being sworn in her State Department position in September 2005. When the long-time Bush confidante rejoined the "mission-accomplished" team in her new international-image-polishing job (she had been, among her previous capacities, a member of the secretive White House Iraq Group that led our country into war), some public-diplomacy veterans hoped that her close relationship with the President would make "engaging, informing, and influencing key international audiences" (the State Department's definition of public diplomacy) more successful than it had been during our Commander in Chief's first term. But Bush Kampaigner Karen's first public foray into world affairs -- her infamous "listening tour" to the Middle East in the fall of 2005 -- was ridiculed by both the US and international media as an illustration of her ignorance (she disclosed, to an Egyptian opposition leader, that our Constitution cites "one nation under God") and lack of cultural sensitivity (she offended some Saudi women by reproaching them for not having the right to drive). After that disastrous overseas venture, she seemed to keep a lower profile, and by 2006 was practically off the media radar screen, especially during the Second Lebanese War. When she did engage in rare (for her official position) public events (many directed to American audiences to show them how good we US citizens were because of our compassionate-conservative aid to less fortunate foreigners) she was not infrequently criticized, including by the right-wing media, which accused her of being too accommodating to Muslim organizations like the Council on American-Islamic Relations (CAIR)

Hurricane Season Again?

Surprise, surprise, but in recent weeks Hurricane Karen (is this still her nickname in the White House, even after Katrina?) has reemerged in the press, with considerable positive coverage, although some negative media comments about her continue. The second act of this minor American life began on July 15, with a sympathetic article on the Under Secretary by Nicholas Kralev in The Washington Times. Kralev -- citing various sources (including Hughes herself) -- said the Ambassador (yes, that is what ex-TV reporter Karen is now, due to her current position) was more aware of the nuances of US foreign policy, was strongly supportive of educational exchanges, had incorporated public diplomacy into the "consciousness" of the State Department, and was streamlining the bureaucracy "to handle public diplomacy issues more efficiently." The article ended by citing Mark Helmke, senior staff member on the Senate Foreign Relations Committee, that "Hughes is finally helping State get its act together on public diplomacy."

Not long after Kralev's piece, PR Week (July 23) ran what-a-great-lady-she-is interview with Hughes during which she had an opportunity to spew out Soviet-style statistics about her public- diplomacy triumphs:

"For the first time, public diplomacy was recognized as a national security priority, and we got $50 million in the emergency supplemental. ... [W]e were able to show from our initial survey data that 87% of participants in our programs have a better understanding of the United States and 73% have more favorable attitudes toward our country as a result of their participation. ... So we've really expanded our exchange programs. When I came, the year before I arrived, we had 27,000 people participate. This year we'll have almost 40,000. And I'm working on a budget where we're hoping to [increase participants] to more than 50,000. ... I've been an advocate for increasing the public diplomacy budget, and it has increased substantially since I've been here, from $677 million to $845 million..... Last year we issued a record number of student visas, I think 591,000."

As the author of articles on the Bush administration's misuse of numbers, I would welcome it for someone with access to the proper records to check on the accuracy of these statistics.

More Praise for Ms. Hughes

And then came a don't-beat-up-on-Karen piece by the distinguished diplomat William Rugh, who was ambassador to Yemen from 1984 to 1987 and ambassador to the United Arab Emirates from 1992 to 1995. Titled "Quiet progress in public diplomacy," the article argues that "Karen Hughes has been unfairly criticized," and ends with the following panegyric:

"Having served as a diplomat abroad, I am convinced that the best way for foreigners to acquire a sophisticated understanding of our society, culture and policies is to come here and see America for themselves. ...

Ms. Hughes knows this, too. She has worked hard, and successfully, to expand the exchanges of students and professionals that the State Department sponsors. In only two years, she increased the number of participants in the department's exchange programs from 27,000 to more than 38,000. She also expanded English teaching programs abroad, a 'secret weapon' that carries considerable American cultural content and helps foreigners understand us better."

The Los Angeles Times, often critical of the Bush administration, has a kind word to say about Hughes in its article "U.S. State Dept. Drafts Ozomatli For Tour: The U.S. Sends The Antiwar L.A. Band On A Diplomatic Mission To The Heart Of The Arab World" by Borzou Daragahi (August 1):

"During the Cold War, the State Department recruited jazz musicians as cultural emissaries. ... Such cultural outreach faded over the decades but has been revived in recent years by Karen Hughes, the U.S. undersecretary of State for public diplomacy."

This article was followed by a posting (August 3) on the Public Diplomacy Blog of the USC Center on Public Diplomacy by State Department intern Caroline Walters, "Sports Diplomacy Is The New Comeback Kid," which announces that:

"Now U.S. sports diplomacy is enjoying a comeback of its own. With strong support from Under Secretary Karen Hughes, the Department of State's budget for sports grants and sports programming has climbed from a lowly $600,000 to roughly $5 million in just five years."

Who's Against?

Who's against making public diplomacy a greater part of the State Department agenda? Who's against educational, cultural, and sports exchanges? Practically no one, either on the left or the right. But let's get a couple of things straight:

--The "soft-power" programs Ms. Hughes claims credit for have existed for decades. Whatever budgetary increases she has gotten for them are minimal, even if you can trust her statistics. Just compare them with what the Pentagon gets to pay for its 700 bases and 230 golf courses. (See John Smart, "An empire can be terribly expensive," Helena Independent Record, July 29)

--As Independent pollster Andrew Kohut repeatedly points out, it is Bush's policies that have the most impact on what foreign publics think about the United States. Ms. Hughes' efforts to cover up the fiasco of these unilateral, aggressive policies -- despised by many abroad -- by proclaiming the successes of "her" exchange and information programs do little to improve America's global image or moral reputation.

--The Under Secretary often speaks of the importance of the "diplomacy of deeds." And indeed, the deeds of this administration tell the world far more about the current US administration than whatever public-diplomacy programs spinstress Karen claims credit for. What are these deeds that now define America to foreigners? A senseless war in Iraq, Guantanamo, Abu Ghraib -- just to name a few of the Bush atrocities that appall -- and kill -- our fellow human brings.

So why is Ms. Hughes reemerging now? I venture to say that her second coming has little, if anything, to do with the outside world or communicating with it, never a Bush priority. Rather, it's about the upcoming presidential election, and Hughes' attempt to make her boss' failings abroad acceptable to American voters at a time when the Iraq war has become increasingly unpopular in the U.S. Never mind the recent Pew poll that shows, in Marie Cocco's words in truthdig (July 3), that "[t]he world is pretty well disgusted with us." After all, in the Bush biosphere his acolytes create their own reality, and to them the rest of our small planet has never really existed.

----------------------------

John Brown is currently associated with the Institute for the Study of Diplomacy at Georgetown University, where he has taught courses about public diplomacy. A consultant for the Library of Congress's "Open World" exchange program with the Russian Federation, he has written for The Washington Post, The Nation on line, TomPaine.com, The Moscow Times, and American Diplomacy.

Brown, who received a Ph.D. in Russian History from Princeton University in 1977, was a member of the U.S. Foreign Service from 1981 until March 10, 2003 and has served in London, Prague, Krakow, Kiev, Belgrade and Moscow. He is co-author (with S. Grant) of The Russian Empire and the Soviet Union: A Guide to Archival and Manuscript Materials in the United States. His other published writings include research on Russian history as well as articles in the Polish and Serbian press. He is currently writing a book on Propaganda and U.S. Foreign Policy.

Başbakan'ın adamları!..

2007-08-03T04:18:00.000+03:00

Başbakan'ın adamları!..
CEMAL SUBAŞI/TEMPO

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan neden başarılı? Uzmanlardan duymaya alışık olduğumuz nedenler: Karizmatik, iyi bir hatip, vefalı ve çalışkan olması… Ama bir noktayı atlıyorlar: Hayatını ona adayan 50 kişilik yakın ekibini. Erdoğan’ı zirveye taşıyan ve orada tutan kişileri tanıyoruz Şeyhi şeyh yapan müritleridir... Bu söz, adeta Recep Tayyip Erdoğan’ı anlatıyor. Çünkü müritler ne kadar iyi çalışıp örgütlenirse, şeyhe o derece önem atfediliyor. Erdoğan’ın kurduğu ekip de öyle. Bu çekirdek kadro, Başbakan’ın bir dediğini iki etmiyor. Zira, liderlerinin vefalı olduğunu, çabalarının karşılığını alacaklarını düşünüyorlar. Tüm eleştirilere ve baskılara karşın, liderlerinin onları koruyacağından da eminler.

Gerçekten de Recep Tayyip Erdoğan’ın ekibi incelendiğinde, vefanın ağır bastığı anlaşılıyor. Çünkü bu kadro içerisinde, 1991’deki milletvekilliği süreci, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı ve AKP’nin kuruluşundaki ‘yoldaş’ları var. “Başbakan’ın adamları'' arasında, ‘İstanbul ekibi’ ağır basıyor.
Ne var ki AKP içinden kimse, “Başbakan’a şu isimler diğerlerinden daha yakındır'' diyemiyor. Çünkü hepsi kendisinin daha yakın olduğunu düşünüyor. Örneğin adı bizde saklı, son birkaç yıldır Başbakan’ın yanından hiç ayrılmayan, özellikle seçim döneminde neredeyse 24 saatini birlikte geçiren bir danışmanı bile, “Evet, ben Başbakan’ın 50 adamından biriyim'' diyemiyor. Söylediği şu: “Bakanlar bakan olduğu kadar, danışmanlar danışman olduğu kadar, milletvekilleri ise milletvekili oldukları kadar Başbakan’a yakındır.''

BAKANLAR

Prof. Dr. BEŞİR ATALAY

‘İrticayla suçlandı’

1947 Ankara doğumlu. 22 Temmuz’da yeniden TBMM’ye girdi. Adı, cumhurbaşkanı adayı olarak da geçti. Erdoğan’ın aday göstermek istediği, ancak Bülent Arınç’ın sıcak bakmadığı ileri sürüldü. Atalay’ın eşi değil ama, üç kızından biri türbanlı. Kırklareli Üniversitesi’nin kurucu rektörü olan Atalay, YÖK tarafından, yayınlarında irticai faaliyetler bulunduğu gerekçesiyle bu görevinden alındı. Bir dönem kamuoyu araştırma şirketi ANAR’ın yöneticisiydi. Bu yüzden hükümetin kamuoyu araştırma uzmanı olarak da biliniyor.

ALİ BABACAN

Güvenilen prens

1967 Ankara doğumlu. Erdoğan, kriz sonrası ekonomi bakanlığını Ali Babacan’a vererek, güvenini gösterdi. Bununla kalmadı, AB başmüzakerecisi görevini de verdi. Babacan, AKP kurucu üyesi; yani bir anlamda Erdoğan’ın prenslerinden biri. ODTÜ Endüstri Mühendisliği Bölümü’nden birincilikle mezun. Yüksek lisansını Northwestern Üniversitesi Kellogg School of Management’ta işletme üzerine yaptı. Türkiye’ye dönüşünde ticaretle uğraştı. 22 Temmuz’da yeniden TBMM’ye girdi.

Doç. Dr. HÜSEYİN ÇELİK

Tartışılan eğitimci

1959 Van doğumlu. AKP kurucu üyesi… 22 Temmuz’da yeniden TBMM’ye girdi. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi mezunu. Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi’nde öğretim üyeliği yaptı. Doçent unvanını da aynı üniversiteden aldı. Çelik’in, Türk siyasi tarihi, kültürü ve edebiyatı üzerine yazılmış on kitabı var. Milli Eğitim Bakanlığı döneminde, müfredatta din içerikli yayınlara izin verdiği ileri sürüldü. Recep Tayyip Erdoğan, muhalefetin tüm baskılarına karşın onu görevden almaya yanaşmadı.

CEMİL ÇİÇEK

301’i hâlâ seviyor

1946 Yozgat doğumlu. Siyasete ANAP’tan girdi, 1997’de ‘Grup kararına aykırı hareket’ gerekçesiyle ANAP’tan ihraç edildi. 1998’de Fazilet Partisi’ne girdi. AKP’nin kuruluşuna katıldı, ancak hemen üye olmadı. Erdoğan’ın, Adalet Bakanı ve hükümet sözcüsü oldu. İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi mezunu. Çiçek, 301’inci madde tartışmaları ve Boğaziçi Üniversitesi’nde Ermeni Konferansı düzenleme çabalarını ‘vatana ihanet’ diye nitelemesiyle gündeme gelmişti. 22 Temmuz’da TBMM’ye yeniden seçildi.

Doç. Dr. ABDULLAH GÜL

İkinci adam

1950 Kayseri doğumlu. Erdoğan’ın en yakınındaki isim. AKP’nin yaratıcılarından. Onun için ‘ikinci adam’ deniliyor. Erdoğan, milletvekili seçildikten sonra Başbakanlığı devrederek, Dışişleri Bakanlığı ile yetindi. Erdoğan da onu cumhurbaşkanı adayı olarak gösterdi. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi mezunu. Unvanı doçent doktor. 1983-1991 yılları arasında merkezi Suudi Arabistan’ın Cidde kentinde olan İslam Kalkınma Bankası’nda (IDB) iktisat uzmanı olarak çalıştı. 22 Temmuz’da yeniden TBMM’ye girdi.

Dr. HİLMİ GÜLER

İGDAŞ’tan bakanlığa

1949 Ordu doğumlu. Tayyip Erdoğan’ın İstanbul Belediye Başkanlığı döneminde İGDAŞ yönetim kurulu üyesiydi. Güler’in kızı, Osman Pepe’nin oğlu ile evli. ODTÜ'den Metalürji Mühendisliği diploması var. Aynı üniversiteden yüksek lisans ve doktora sahibi. Güler, bakanlığı döneminde, Irak’a ucuza elektrik satmakla ve kayınbiraderini PETKİM Yönetim Kurulu Başkanı ve PETKİM satışının İhale Komisyonu Başkanı yaptırmakla suçlandı. 22 Temmuz’da yeniden TBMM’ye girdi.

ATİLLA KOÇ

Başbakan’ın kızanı

1946 Aydın doğumlu. 22 Temmuz’da yeniden TBMM’ye girdi. Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi mezunu. Kaymakamlık, valilik, emniyet müdürlüğü yaptı. Bir dönem Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı Melih Gökçek'in genel sekreteriydi. Oğuzhan Asiltürk’le yakınlığı sayesinde Necmettin Erbakan’la tanıştığı ileri sürülüyor. Yine iddialara göre
Korkut Özal’la da arası oldukça iyi. Millî Görüşçülere yakın görünmek isteyen Erdoğan’ın, bu yüzden Koç’u bakan yaptığı iddialar arasında. Hiçbir tarikat ve cemaate yakın olmadığını söyleyen Koç, “Ege’de ‘Efe ne derse kızan onu yapar’ derler. Bizim efemiz de Başbakan’dır'' diyor. Teybimize konuşan Koç’a göre, Başbakan’la ilişkisi ise şöyle: “Kabine üyelerinin hepsi Sayın Başbakan’ımıza aynı derecede yakın.
Ben istisna değilim. Bu, zaten lider olmanın da gereğidir. Başbakan da bunu yapıyor. Onun bakanı olarak hizmet etmekten başka bir yakınlığım yok kendisine.''

OSMAN PEPE

Mühendis siyasetçi

1954 Trabzon doğumlu. AKP hükümetlerinin değişmez Çevre ve Orman Bakanı oldu. Karadeniz Teknik Üniversitesi Makine Mühendisliği Fakültesi mezunu. İstanbul Üniversitesi İşletme Fakültesi İşletme İktisadı Enstitüsü’nde yüksek lisans yaptı. İller Bankası, Azot Sanayi ve Ereğli Demir Çelik Fabrikasında mühendis olarak çalıştı.

MEHMET ALİ ŞAHİN

Yol arkadaşı

1950 İstanbul doğumlu. Avukat. Erdoğan’ın yol arkadaşı. “Milli Görüş gömleğini çıkardık'' diyen ekipten, yani Necmettin Erbakan yolundan vazgeçenlerden. Şahin, AKP Grup Başkanvekilliği görevinin yanı sıra Adalet Komisyonu üyeliğinde de bulundu. AKP’nin hukukçu kadrosundan. 22 Temmuz’da TBMM’ye yeniden seçildi.

KEMAL UNAKITAN

Eleştirilen ‘abi’

1946 Edirne doğumlu. Erdoğan’ın ‘Kemal Abi’si. Ankara İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi mezunu. Bir dönem Albaraka Türk Finans Kurumu Yönetim Kurulu Üyesi’ydi. Kemal Unakıtan, muhalefetin çok eleştirdiği bir isim. Sık sık istifaya çağrılan Unakıtan; kaçak villa, mısır ithalatı, Galataport, TÜPRAŞ’taki hisse satışı gibi birçok tartışmalı konunun odağında. Erdoğan, mealen “Medyanın talebiyle milletvekili, bakan, belediye başkanı ve bürokratı yedirtmem'' dedi. 22 Temmuz’da yeniden TBMM’ye girdi. Erdoğan ile Unakıtan’ın, ‘tüccar mantığı’ ile hareket ettikleri için uyumlu çalıştıkları iddia ediliyor. Unakıtan, kendisine ulaştığımızda, “İş adamıydım. Ama biliyorsunuz, Başbakan, seçime katılamadığı dönemde, beni kendi yerinden aday göstermişti. Yani beni kendi yerine koymuştu. Dolayısıyla Başbakan’ın en yakınında olan isimlerden biri sayılırım'' diyerek Başbakan’la ilişkisini özetlemiş oldu.

BİNALİ YILDIRIM

Yadigar kurmay

1955 Erzincan doğumlu. Erdoğan’ın, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı dönemindeki kurmaylarından. İstanbul Deniz Otobüsleri İşletmeleri (İDO) Genel Müdürlüğü görevinde bulundu. Bakanken, 37 kişinin öldüğü hızlı tren kazasında tüm suçlamalara karşın, Erdoğan, Yıldırım’ı görevden almadı. İstanbul Teknik Üniversitesi Gemi İnşa ve Deniz Bilimleri Fakültesi mezunu. Aynı üniversiteden yüksek lisansı var. Türkiye Gemi Sanayi Genel Müdürlüğü ve Camialtı Tersanesi’nde çeşitli kademelerde yöneticilik yaptı. 22 Temmuz’da TBMM’ye yeniden girdi.

DANIŞMANLAR VE KURMAYLAR

Dr. YALÇIN AKDOĞAN

Doktrin hocası

1969 İstanbul doğumlu. Başdanışman. AKP`nin ‘muhafazakâr demokrat’ söyleminin mimarı olarak gösteriliyor. Gezilerinde Erdoğan’a eşlik ediyor. Bir dönem, Yeni Şafak Gazetesi’nde yazarlık yaptı. ‘AKP ve Muhafazakâr Demokrasi’ adlı kitabı nedeniyle, parti içinde ona ‘Doktrin Hocası’ diyorlar. Kitap, AKP’nin bir nevi anayasası. Turgut Özal’ın dört eğilimini işliyor ve Erdoğan'ın özel siparişi olduğu ileri sürülüyor. Akdoğan, AKP’nin istediği değişikliklere uygun yeni anayasayı yazan grupta da bulundu. Bugünlerde AKP’nin resmi tarihini yazdığı söyleniyor. Erdoğan’ın gittiği her yerde, yaptığı her görüşmede notlar tutuyor. Bu notları toplayıp, AKP’nin liderlik tarihçesini yazacağı ileri sürülüyor. Anadolu Üniversitesi İletişim Fakültesi’nden mezun. Marmara Üniversitesi’nden de siyaset bilimi doktorası var.

MÜCAHİT ARSLAN

Baba oğul mücadelede

Tayyip Erdoğan’ın sessiz, derinden çalışan danışmanı deniyor. AKP’nin kurucularından. Erdoğan’ın makam aracına binebilen ender isimlerden. Mazlum-Der’in eski başkanı. 22 Temmuz’da yeniden TBMM’ye giren AKP Diyarbakır Milletvekili İhsan Arslan’ın oğlu. 10 Aralık 2002’de, Beyaz Saray’da ABD Başkanı George Bush ile Erdoğan (Henüz Başbakan değildi) buluşmasını kotaran kişilerden biri. Ne fotoğraf çektiriyor, ne televizyona çıkıyor. İddialara göre babası, Erdoğan’ın Güneydoğu kurmayı olan İhsan Arslan, 1996’da, PKK kampını ziyaret eden ekip içinde yer almıştı. Geçmişte, Hizbullah’ın iki kanadı arasında arabuluculuk üstlendiği iddiaları da basında yer aldı.

Prof. Dr. NABİ AVCI

‘Nabi Hoca’

19 Bilecik doğumlu. Başbakan Başmüşaviri ve medya danışmanı. Erdoğan’ın hemen hemen tüm temaslarında o da yer alıyor. Hürriyet Gazetesi’ne göre Tayyip Erdoğan, Avcı’ya ‘Nabi Hocam’ diye hitap ediyor. 20’li yaşlarda Veysel Vedat ismiyle şiirler yazan Avcı’nın edebiyat ve sanat bilgisi oldukça iyi. İdeolojik olarak liberal, yaşam tarzı olarak muhafazakâr. Politik duruşu, her ortamda bir denge unsuru. Recep Tayyip Erdoğan ile tanışması, 1990'lı yıllara kadar uzanıyor. 1994 yerel yönetim seçimlerinde Erdoğan'ın seçim kampanyasını yürüten ekipte yer almıştı. Ortadoğu Teknik Ünivesitesi mezunu. Anadolu Üniversitesi’nde uzun yıllar iletişim dersleri verdi. İki yıl kadar da Bilgi Üniversitesi'ndeydi. Hasan Celal Güzel’in, Turgut Özal’ın ve Yıldırım Akbulut'un danışmanlıklarını da yaptı. Ahmet Davutoğlu'na yakın dururken Ömer Çelik ile aralarında bir sürtüşme olduğu ileri sürülüyor. Bu arada Yalçın Akdoğan da üniversiteden öğrencisi. Bugün yine yanında olsa da Başbakan Erdoğan üzerinde birkaç yıl önce daha etkin olduğu söyleniyor. Avcı’nın ayırt edici özelliklerinden biri de sarı silgili kurşun kalemlere merakı.

EGEMEN BAĞIŞ

Tercüman

1970 İstanbul doğumlu. Recep Tayyip Erdoğan’ın dış politika danışmanlarından. 22 Temmuz’da yeniden TBMM’ye seçildi. Erdoğan, yabancı devlet adamlarıyla görüşürken tercümanlık yapıyor. Uzun yıllar da Beyaz Saray’da tercümanlık yaptı. 2002 seçimlerinden sonra, ABD’deki işini bırakarak Türkiye’ye geldi. Babası Abdullah Bağış, 1974-1979 arasında Adalet Partisi’nden Siirt Belediye Başkanı’ydı. Eşi Reyhan Bağış, Emine Erdoğan’a ABD ‘First Lady’si Laura Bush ile görüşmesinde tercümanlık yaptı. Erdoğan, Oslo'da bir
grup PKK sempatizanının yumurtalı saldırısına uğradığında, ilk siper olan isimlerden biriydi. Egemen Bağış, Eczacıbaşılar tarafından kurulan İstanbul Modern adlı müzenin de yönetim kurulu üyesi. ABD, New York’taki, Baruch College’de işletme okudu. Aynı üniversiteden kamu yönetimi yüksek lisansı var. New York’ta Turkish Link adlı bir çeviri bürosu bulunuyor.

AKİF BEKİ

‘Harflerini çözdü’

1971 Bingöl doğumlu. Sözcü ve başdanışman. Gazeteci kökenli. 2003’te ‘Erdoğan’ın Harfleri’ adlı kitabını yayımladı ve Erdoğan’ın konuşma dilini analiz etti. “Erdoğan, Musa peygamberin soyundan geliyor'' dedi. İstanbul Üniversitesi Arap Dili ve Edebiyatı Bölümü’nden mezun.

HÜSEYİN BESLİ

30 yıllık dost

19 Görele doğumlu. Genel Başkan Danışmanı. 22 Temmuz’da yeniden TBMM’ye girdi. İstanbul Üniversitesi’nde psikoloji ve işletme iktisadı okudu. Besli, yaptığımız görüşmede Erdoğan’la ilişkilerini şöyle özetledi: “1991’den bu yana bilfiil bire bir çalıştık. Ben Sayın Başbakan’a basın ilişkilerinde yardımcı oluyorum. Konuşmalarının hazırlanmasında da katkıda bulunuyorum.''

ÖMER ÇELİK

O yazıyor, Erdoğan söylüyor

1969 Adana doğumlu. Erdoğan’ın en eski siyasi danışmanlarından. Gazi Üniversitesi’nde siyaset bilimi üzerine yüksek lisans yaptı. Dış politika ile ilgili her ayrıntının ondan geçtiği söyleniyor. Başbakan’ın konuşma metinlerini hazırladığı biliniyor. Yeni Şafak, Yeni Yüzyıl, Star ve Sabah’ta yazarlık yaptı. İddiaya göre Ali Bulaç sayesinde Erdoğan ile tanıştı. 22 Temmuz’da TBMM’ye yeniden girdi.

Prof. Dr. AHMET DAVUTOĞLU

Dış politikanın pusulası

1959 Taşkent doğumlu. Dış Politika Başdanışmanı ve büyükelçi. İlk tezkere günlerinde ‘Irak’a asker göndermenin hatalı olacağını’ savundu. AKP’nin, başta Ortadoğu olmak üzere, dış politikasının belirlenmesinde son derece etkin bir isim oldu. Boğaziçi Üniversitesi Ekonomi ve Siyaset Bilimi bölümlerini bitirdi. Erdoğan’ın başdanışmanı olmadan önce, Beykent Üniversitesi Uluslararası İlişkiler Bölümü Başkanı’ydı. Davutoğlu, aynı zamanda Abdullah Gül’ün de yakın arkadaşı. Seçimlerden sonra akademik hayata dönme kararı aldı.

Prof. Dr. ÖMER DİNÇER

Omuz omuza

1956 Karaman doğumlu. Erdoğan’ın belediye başkanlığı döneminde BİT’lerden (Belediye İktisadi Teşekkülleri) sorumlu danışmanıydı. AKP iktidarıyla birlikte Başbakanlık Müsteşarı oldu. 1995’te, “Türkiye Cumhuriyeti'nin başlangıçta ortaya koyduğu bütün temel ilkelerin; laiklik, cumhuriyet ve milliyetçilik gibi birçok temel ilkenin yerini, daha çok katılımcı, daha adem-i merkezi, daha Müslüman bir yapıya devretmesi zorunluluğu olduğu ve artık bunun zamanının geldiği düşüncesini taşıyorum'' dedi. Böylece askerin örtülü protestosuyla karşı karşıya kaldı. Ayrıca Erdoğan’ın, “Bürokratik Oligarşi’nin birçok engellemeleri var'' sözlerini Dinçer’in söylettiği de ileri sürüldü. Erdoğan tarafından daima korundu. İntihal iddiasıyla YÖK (Yüksek Öğretim Kurulu) tarafından öğretim üyeliği geri alındı. Dinçer, 22 Temmuz’da TBMM’ye girdi. Yeni AKP hükümetinde başbakan yardımcısı olacağı konuşuluyor.

ŞABAN DİŞLİ

KKTC danışmanı

1958 Sakarya doğumlu. AKP Dış Politikadan Sorumlu Genel Başkan Yardımcısı. 22 Temmuz’da yeniden TBMM’ye girdi. Cumhurbaşkanlığı tartışmalarında, Erdoğan’ın Başbakan olarak kalması gerektiğini söyledi. Erdoğan, Şaban Dişli’yi yurtdışı gezilerinde yanında bulundurmaya özen gösteriyor. İddialara göre AKP, KKTC’deki seçimlerde Serdar Denktaş’a karşı Mehmet Ali Talat’ı, Şaban Dişli’nin organizatörlüğünde destekledi. Serdar Denktaş, bu nedenle “Kıbrıs’ta ilk kez din ve siyaset bir araya geldi'' dedi. Talat’ın bazı Avrupa gezilerinde, yanında Dişli de vardı. Dişli aynı zamanda Cüneyd Zapsu’nun da yakın olduğu isimlerden. Konuya ilişkin sorumuzu, “Ben sadece Sayın Başbakanımızın çalışma ekibindeyim. En yakınındaki isim olduğum söylenemez. En yakınında kim olduğunu sadece Başbakanımız bilir. Ama son sekiz aydır ekibinin içindeyim'' diye cevapladı.

EROL OLÇAK

AKP’nin isim babası

1963 doğumlu. Reklam danışmanı. Artel Reklam Ajansı’nın sahibi. AKP’nin seçim çalışmalarını düzenleyen ekibin başında. İstanbul Üniversitesi Estetik ve Sanat Tarihi mezunu olan Olçak, ilk oğluna Tayyip ismini verdi. 1994’te de yerel seçimler öncesi düzenlenen kampanyanın başındaydı. AKP'nin isim babası olduğu ileri sürülüyor. Ancak, ampul amblemi yerine ayçiçeği önermiş. Çiller’li DYP'nin, ‘Cesur Yürekli Türkiye’ kampanyası ile KKTC'de Ulusal Birlik Partisi'nin seçim kampanyasını da o yaptı.

İDRİS NAİM ŞAHİN

Yakın arkadaşı

1956 Ordu doğumlu. Eski İstanbul Büyükşehir Belediyesi Genel Sekreter Yardımcısı. AKP kurucularından, halen genel sekreter. Erdoğan’ın çok yakın arkadaşı olduğu söyleniyor. Şahin’in ismi, bir ara gündeme gelen kabine revizyonunda, İçişleri Bakanı Abdülkadir Aksu’nun yerine geçti. Ancak Cumhurbaşkanı Sezer’in onay vermediği ileri sürüldü. 22 Temmuz 2007 seçimleri için, Erdoğan’ın evinde milletvekili aday listesini hazırlayan ekibin içinde yer aldı; kendisi de yeniden TBMM’ye girdi.

CÜNEYD ZAPSU

Erdoğan’ın veri koordinatörü

1956 İstanbul doğumlu. Tayyip Erdoğan’ı, dört kez ABD’ye götüren ve İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı döneminde, işadamlarıyla tanıştıran isim olarak gösteriliyor. ABD ve Avrupa ile Başbakan Erdoğan arasında köprü olduğu ileri sürülüyor. Erdoğan’ın veri koordinatörü. Davos toplantılarında da Erdoğan’ın programlarının mimarlığını yaptı. 17 Aralık 2004’te gerçekleştirilen, Türkiye’nin Avrupa Birliği’ne (AB) üyelik zirvesinde önemli taktiklere imza atan Cüneyd Zapsu, AKP Merkez Karar ve Yönetim Kurulu (MKYK) üyesi ve Genel Başkan Danışmanı.

KADER DEĞİŞTİREN ADAM

FARUK ÇELİK

Başbakan yaptı

1956 Artvin doğumlu. Erdoğan’a başbakanlık yolunu açan isim olarak gösteriliyor. 2002’de Siirt seçimlerine itiraz ederek iptalini isteyen kişiydi. O dönem, AKP Grup Başkanvekili olan Çelik, “Bundan bir şey çıkmaz'' diyen Erdoğan’ı sürenin dolmasına 24 saat kala ikna ettiğini açıklamıştı. Neticede, Erdoğan Siirt seçiminin iptali üzerine aday olmuş ve milletvekili seçilmişti. Çelik’e “Erdoğan’ın en yakındaki isimlerden biri olarak gösteriliyorsunuz'' dediğimizde, şu karşılığı verdi: “En yakın isim değilim, ama çalışma arkadaşlarından biriyim. ‘Onun sağ koluyum’ gibi bir şey diyemem kesinlikle. Böyle iddialı şeylere uzağım.''
Çelik, Bursa’daki bazı kamu kurum ve kuruluşlarına yakınlarını ve akrabalarını yerleştirdiği yönünde iddialara maruz kalmıştı. 22 Temmuz’da yeniden TBMM’ye girdi.

ÇEVRESİNDEKİ KADINLAR

AYŞE BÖHÜRLER

Türbanı ihtar nedeni

1963 Nevşehir doğumlu. AKP kurucu üyesi ve Merkez Karar Yürütme Kurulu (MKYK) üyesi. Türbanı yüzünden AKP’ye ihtar verilmesine neden oldu. Erdoğan adına, Nimet Çubukçu ile birlikte ‘Türban raporu’ hazırladığı basında yer aldı. Erdoğan’ın Başbakan kalmasını isteyen ekipten. İstanbul Üniversitesi Gazetecilik ve Halkla İlişkiler Yüksek Okulu mezunu.

HÜLYA ÇETİNKAYA

Deneyimli sekreter

Tayyip Erdoğan’ın sekreteri. 1985’te İstanbul Büyükşehir Belediyesi'ne girdi. Önce Bedrettin Dalan’la, ardından da Nurettin Sözen’le ve Tayyip Erdoğan’la çalıştı. Tayyip Erdoğan’ın cezaevine girdiği günlere kadar sekreterliğini yapan Çetinkaya, bir yıl da İstanbul eski belediye başkanı Ali Müfit Gürtuna ile çalıştı. Gürtuna döneminde, Boğaziçi İmar Müdürlüğü’ne gönderildi. Erdoğan bunu öğrenince, Çetinkaya’yı Ankara’ya davet etti.

NİMET ÇUBUKÇU

Erdoğan’a siper

1965 Karaman doğumlu. AKP’nin hukukçu ve türbansız kadın üyesi. Partiyi kuran ekibin içinde yer aldı. AKP’nin ‘Muhafazakâr Demokrat’ kimliğinin oluşmasında aktif görev yaptı. Emine Erdoğan’ı savunmak için Deniz Baykal’la giriştiği polemik dikkat çekti. Güldal Akşit’in yerine Kadın ve Aileden Sorumlu Devlet Bakanlığı’na getirildi. 22 Temmuz’da yeniden TBMM’ye girdi.

Dr. BERRA KILIÇ

Vetolu ekonomist

Tayyip Erdoğan, Sermaye Piyasası Kurulu (SPK) üyeliğine aday gösterdi; ama Ahmet Necdet Sezer veto etti. Libya asıllı işadamı Hussein Nouman Soufraki’nin yöneticisi. Marmara Üniversitesi İşletme Bölümü mezunu. Ankara Üniversitesi’nden yüksek lisans ve doktoralı.

EMİNE ERDOĞAN

En yakını o

1955 İstanbul doğumlu. 1970’lerde ağabeyinin baskısıyla başını örttü. 1994 yerel seçimlerinin kazanılmasında, Emine Erdoğan’ın etkisi büyüktü. Çünkü kadın kollarıyla birlikte o da büyük çaba sarf etti. Eşinin İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı döneminde de kurum kaynaklarını hayır işlerine yönlendirmek için çabaladı. İl Hanımlar Komisyonu’nda aktif olarak çalıştı. Tayyip Erdoğan, Başbakan olduğunda türbanı nedeniyle devlet protokolüne giremedi. Bunun yerine parti içi etkinliklere katıldı. Eşiyle birlikte yoksul evlerini ziyaret etti. Aktiviteleri artınca AKP Genel Merkezi, Emine Erdoğan’ın programlarını basına duyurmaya başladı.

Prof. Dr. EDİBE SÖZEN

‘Medya ilişkileri’ni yenileyecek

1961 Sivas doğumlu. Prof. Dr. Edibe Sözen, 2006’daki AKP Kongresi’nde medya ve tanıtımdan sorumlu Genel Başkan Yardımcısı oldu. 22 Temmuz’da TBMM’ye seçildi. Özellikle insan hakları ve sivil toplum kavramları ile bu kavramların iletişimle ilişkisi alanlarında araştırmalar yürüttü. Zaman Gazetesi’nde köşe yazarlığı da yaptı. Sözen, “Medya ile ilişkilerde büyük yenilikler olacak'' diyerek AKP’de görev tanımını yaptı. Kendisini ‘Ekonomik anlamda liberal, İslami hassasiyetleri olan, modern dünyayla bir sorunu bulunmayan, sivil Türkiye’nin güçlenmesinden yana’ olarak tanımlıyor.

KARDEŞİ

MUSTAFA ERDOĞAN

Hem ortağı hem kardeşi

1958 doğumlu. Tayyip Erdoğan’ın kardeşi. Erdoğan, Başbakan’ken kardeşiyle birlikte dağıtım şirketi kurdu. İddiaya göre Tayyip ve Mustafa Erdoğan’ı yakından tanıyanlar bile ikisinin seslerini karıştırıyor. Siyasi arenada hemen hemen hiç görünmeyen Mustafa Erdoğan’ın, aynı zamanda ağabeyi Tayyip Erdoğan’ın kira gelirleri dahil tüm ticari işlerini de takip ettiği ileri sürülüyor.

DÜNÜRÜ

SADIK ALBAYRAK

Yeni Şafak yazarıydı

1942 Trabzon doğumlu. 1960’lı yıllarda Hürriyet Gazetesi’nde ‘ilerici imam’ olarak tanıtıldı. Erdoğan’ın dünürü olana kadar Yeni Şafak gazetesi yazarıydı. Sonra beklenmeyen bir kararla istifa etti. Ayrıca, dünürü Erdoğan’ın Büyükşehir Belediye Başkanı olduğu dönemde başlayan danışmanlık görevini de bıraktı. Uzun yıllar yazarlığını Milli Görüş çizgisinde sürdürdü. Necmettin Erbakan’a da yakın bir isim olan Albayrak, kapatılan Refah Partisi’nden milletvekili adayı oldu, seçilemedi. ‘Erbakancı’ Milli Gazete’de ve ‘Erdoğancı’ Yeni Şafak’ta aynı anda köşe yazarlığı yaptı. Sadık Albayrak, dünürüyle olan ilişkisi hakkında konuşmayı sevmiyor. AKP politikaları konusunda da görüş bildirmemeye özen gösteriyor.

YAKIN ARKADAŞLARI

Hasan Doğan

‘Gemicik’i o sattı

Erdoğan'ın yakın arkadaşı, ablası, Remzi Gür ile evli. Doğan ayrıca Gür’ün Ramsey firmasındaki ortağı. Son olarak seçim kampanyası döneminde Tayyip Erdoğan’ın başını hayli ağrıtan ‘Gemicik’ meselesinde de Doğan’ın adı geçiyor. Çünkü Burak Erdoğan’a ünlü ‘gemicik’i satan kişi Hasan Doğan.

Remzi Gür

Burs fabrikatörü

Ramsey Giyim’in sahibi. Erdoğan’ın çocuklarına ABD’de okumaları için ‘burs’ vermesiyle tanındı. Erdoğan, sıklıkla Gür’ün villasında tatil yapıyor. İddiaya göre, Gür cumhurbaşkanlığı seçimi öncesinde CHP Milletvekili Mehmet Yıldırım’ı arayarak “Genel Kurul’a gir, oy kullan. Ne gerekiyorsa yaparız'' dedi.

CİHAN KAMER

Gayri resmi danışman

Atasay ve Asgold şirketlerinin sahibi. Erdoğan’ın oğlunun düğününde gelen 30 kilo altını paraya çevirdi. Atasay Kuyumculuk, adını Cihan Kamer’in babası Atasay Kamer’den alıyor. Cihan Kamer iş hayatına aktif pazarlamacılıkla başlamış. Türkiye’nin ilk döviz büfesini o kurmuş. Ardından Deha Menkul’ü hayata geçirmiş.
Cihan-Çiğdem Kamer çiftinin Florya’daki evleri, Başbakan’ın eşi Emine Hanım’la birlikte en fazla uğradıkları dost mekânı. Cihan Kamer ve eşi de Erdoğanların evine rahatlıkla girebiliyor. Başbakan Erdoğan, herhangi bir hediye vermesi gerektiğinde Atasay Kuyumculuk’un ürünlerini tercih ediyor. Cihan Kamer de Erdoğan’ın işadamlarını götürdüğü önemli dış gezilerin bir numaralı adamı. Cihan Kamer’den Başbakan’ın gayri resmi ekonomi danışmanı olarak söz ediliyor. O ise, bu konuda, “Ben sadece bana bir şey sorulduğunda fikrimi söylüyorum'' demekle yetiniyor.

HAYATINI KOLAYLAŞTIRANLAR

HİKMET BULDUK

Kreasyon sorumlusu

Özel Kalem Müdürü. Aile dostu. Yurtiçi ve yurtdışı gezilerde sürekli Erdoğan’ın yanında. Erdoğan’ın, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı döneminde, BELTUR’un genel müdürlüğünü yaptı. İstanbul Üniversitesi İşletme Fakültesi mezunu. Aynı üniversitede yüksek lisans yaptı. Erdoğan’ın kıyafet trafiğini, Hikmet Bulduk yönetiyor.

Dr. SERDAR ÇAM

Koordinasyon sorumlusu

Meclis’teki özel kalemi. Siyasete ortak bir tanıdıkları vasıtasıyla Erdoğan’la tanıştıktan sonra girdi. ODTÜ Kimya Mühendisliği bölümünü bitirdi. Boston Üniversitesi'nde işletme yüksek lisansı, Marmara Üniversitesi’nde de uluslararası pazarlama doktorası yaptı. Uzun yıllar özel sektörde çalıştı. Fatih Üniversitesi’nde ders verdi. Başbakan’ın temsil ve koordinasyon işlerini de yürütüyor. İngilizce, Fransızca ve Almanca biliyor.

MUSTAFA GÜNDOĞAN

‘Özel’ adam

Erdoğan’ın İstanbul'daki özel kalem müdürü. Ailenin özel işlerini de takip ediyor. Erdoğan, Atatürk Havaalanı'na adım atar atmaz hemen yanı başında beliren isimlerden. Karşılama, uğurlama, ziyaretçileri kabul etme onun işi. Tanıyanlar Gündoğan'la, Erdoğan arasındaki gönül bağının çok kuvvetli olduğunu söylüyor. Gündoğan, Rize’nin Dumankaya köyünden; yani Erdoğan'la hemşeri. Bu yüzden dostlukları çok eski. Erdoğan’ın İstanbul'daki ofisinin sorumluluğu ona ait. Erdoğan’ın İstanbul’daki günlük programını da o yapıyor.

KORAY GÜRSEL

‘Aman doktor’

Erdoğan’ın özel doktoru. Kardiyolog Dr. Koray Gürsel yurtdışı ve içi programlarında Başbakan’ın yanından ayrılmıyor. Ankara Numune Hastanesi doktorlarından. Erdoğan’ın makam aracında kilitli kalmasının ardından, Başbakanlık binasında modern bir tıp merkezi oluşturdu. Korel’in adı, bir yolsuzluğa karıştı. İlaç firması-hekim ilişkileriyle menfaat sağladığı, reçete artırımına yönelik usulsüz çalışmalara katıldığı iddialarıyla savunması alındı.

ÇAĞATAY KILIÇ

Beyni ve sırtıyla hizmette

Özel Kalem Müdür Yardımcısı. Erdoğan’ın tercümanlığını yapıyor. İngilizce’si ve Almanca’sı çok iyi. Kılıç’ın babası bir dönem Erdoğan’ın doktoruydu. Dedesi ise CHP Samsun eski milletvekili İlyas Kılıç’tı. Cüneyd Zapsu’nun da eski danışmanı olan Kılıç, İngiltere’deki University of Hertfordshire’dan mezun. Avrupa ve AB ülkeleri konusunda uzman. Sabancı Holding’in Londra Bürosu’nda çalıştı. Erdoğan, Kılıç’ı yanından hiç ayırmıyor, hatta sırtından bile faydalanıyor. Nitekim, Suudi Arabistan’ın Cidde kentinde Türk okulunu ziyaretinde, öğrenciler imza isteyince, yazacak sert zemin bulamayan Başbakan’a Çağatay Kılıç’ın sırtı yardım etti. İmzalar onun sırtında atıldı.

HARUN KANDEMİR

Unutkan şoför

Erdoğan, “Makam şoförü Harun Kandemir’in mesleki becerileri çok iyi. Sadakati de tartışılmaz'' diyor. Ancak Kandemir, Erdoğan’ın rahatsızlanıp Mercedes içinde kilitli kaldığında, anahtarı aracın üzerinde unutan isimdi. Bir süre Emine Hanım’ın da şoförlüğünü yaptı. Erdoğan’ın, Kandemir’i çok sevdiği ve yanından ayırmayacağı söyleniyor.

FARUK KOCA

‘Ev sahibi’

1964 Ankara doğumlu. Erdoğan’ın ev sahibi. 22 Temmuz’da yeniden TBMM’ye girdi. Tayyip Erdoğan’ın evine gelen misafirleriyle de yakından ilgileniyor. Erdoğan, baygın haldeyken, makam aracının içinde kilitli kaldıktan sonra hastaneye kaldırıldığında da yanındaydı. Ancak Erdoğan’ın sağlığına ilişkin medya mensuplarına bilgi verdiği için, Başbakanlık Sözcüsü Akif Beki’yi kızdırmıştı. Beki, Koca’nın açıklamaları için, “Yakışıksız ve iyi niyetle izah edilemeyecek kadar vahim'' demişti.

FAHRETTİN ÖZDEMİR

Çeşnicibaşı

Aşçısı. Yemekler Başbakan’a sunulmadan önce, onun kontrolünden geçiyor. ‘Çeşnicibaşı’ olarak anılıyor. Özdemir, İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nin aşçısıydı ve Erdoğan Başbakan olunca yanına aldırttı. Tüm yurt dışı seyahatlere ve bazı yurtiçi programlara Özdemir’i beraberinde götürüyor. Özdemir’in bir de diyetisyen yardımcısı bulunuyor.

RAMAZAN SARI

Araç koordinatörü

Özel şoförü. Uzun yıllardan bu yana Tayyip Erdoğan’ın ve ailesinin en yakınında bulunan isimlerden biri olan Sarı, Başbakan’ın hemşerisi. Erdoğan, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı iken de özel şoförüydü. Sarı, aynı kurumdan emekli oldu. Emekliliğinden sonra Erdoğan, Sarı’yı Ankara’ya aldı. İki yıl boyunca hem Ankara hem İstanbul’da, Erdoğan ailesinin şoförlüğünü yaptı. AKP kurulduktan sonra Ramazan Sarı, Erdoğan'la birlikte Ankara'ya yerleşti. Ailesi, İstanbul'da olduğu için sık sık İstanbul'a geliyor. Şimdi AKP Genel Merkezi'nde Erdoğan’ın şoförlerini koordine ediyor. Genel Başkan'ın tüm makam araçlarını o yönlendiriyor.

TURGUT TAŞPINAR

O da Kasımpaşalı

Özel şoförü. Emine Hanım’ın da şoförlüğünü yapıyor. Erdoğan’ın başbakanlığı öncesindeki Ankara-İstanbul arası yolculuklarda direksiyon başında hep Turgut Taşpınar olurdu. Anne ve babası Rizeli olmasına rağmen, Kasımpaşa'da doğup büyüdüğü için, “Kasımpaşalıyım'' diyor.

YAKIN KORUMALAR

ALİ ERDOĞAN

‘Kızılmaske’

Erdoğan’ın amcasının oğlu, ama Başbakan’a “Amca'' diyor. Erdoğan’ın hep arkasında. Dolayısıyla bazen Beyaz Saray’da, bazen Elysee Sarayı'nda. Başbakanlık Basın Halkla İlişkiler Müşavirliği kadrosunda. Bol jöle sürdüğü seyrek saçlara sahip; iddialara göre solaryumsuz ve bakımsız gezmiyor. Bu nedenle gazeteciler ona ‘Kızılmaske’ diyor. Erdoğan, özel eşyalarını kuzenine taşıtıyor.

MAKSUT KARAL

‘Yakışıklı’ koruma

Başbakanlık Koruma Müdür Yardımcısı ve Başbakan Koruması. Daha önce Ankara Emniyet Müdürlüğü Derin Araştırma Laboratuvarı’nda (DAL) görevliydi. Özellikle Tutuklu Yakınları Derneği’nin üyeleri tarafından, geçmişte işkence yapmakla suçlandı. Karal’ın, ‘yakışıklı’ lakabını kullandığı ileri sürülüyor.

KERAMETTİN KURT

En güvenilir polis

Koruması. Erdoğan ile geçmişi en eski olan ve en güvendiği polis memuru. Hemen tüm yurtdışı gezilerine katılan Kurt, bazen Emine Erdoğan’ın da yakın korumalığını üstleniyor. Çerkez kökenli, Tokatlı. Öldürülen Diyarbakır Emniyet Müdürü Gaffar Okkan’ın ekibindendi. İzmir Emniyet Müdürlüğü Terörle Mücadele Şubesi’nde çalıştı. 1995’te Erdoğan'la tanıştı. O günden bu yana da birlikteler.

HALİT ÖZGÜL

Güreşçi koruma

Koruma Amiri. Erdoğan’ın AKP Genel Başkanlığı ile birlikte, korumalığını üstlendi. Makam aracının ön koltuğunda oturuyor. Recep Tayyip Erdoğan’ın, makam aracında kilitli kalması ve bayılmasından birinci derece sorumluydu. Ancak olay hakkında işlem yapılmadı. Güreşe merakıyla bilinen Özgül, Refahyol hükümeti döneminde Başbakanlık’ta çalışmıştı.

Recep Tayyip Erdoğan'dan İnciler

2007-03-31T00:54:00.000+03:00

Sermaye ırkçılığı yapıyorlar.
Cumhurbaşkanının imam hatipli olacağı günler yakındır. 05.02.1996 - Akit
Bu ülkede başbakan ve cumhurbaşkanı olmadan ölmeyeceğim. 1999 - Pınarhisar Cezaevi
10 Kasım'da yaygara kopartıldı. 14.11.1994 - Hürriyet
İçki yasaklansın. 01.05.1996 - Hürriyet
Ben ülkemi pazarlamakla mükellefim. 16.10.2005 - Milliyet
Maaşım yetmediği için ticaret yapıyorum. 2004
Kıbrıs'taki Türk askeri Lübnan'daki Suriye varlığına benzer. 2005
Büyük Ortadoğu Projesi'nin eş başkanıyım...
Değiştim! (Seçimler öncesi) 2006 senesi bir röpörtajı : Asla değişmem!
Yapılabilecek tüm jestleri yaptık. Kopenhag kriterlerini yerine getirdik. Artık Avrupa'dan delikanlılık bekliyoruz.
Hayırsever bir işadamıdır, kendisine kefilim. Birleşmiş Milletler tarafından El Kaide terör örgütünün finansörü olarak ilan edilen ve interpol tarafından aranılan Yasin El Kadı hakkında konuşurken
İki fakülte mezunu bir hoca öldürülüyor, ailesine en ufak bir başsağlığı yok. Bunlar hassas konular. Temennimiz odur ki, bunlar objektif şekilde değerlendirilsin. Eylül 2006 - Fatih'deki radikal dinci İsmail Ağa Camii imamı, kendi cemaati üyesi Mustafa Erdal (linç edilerek öldürüldü- İstanbul Emniyet Müdürü Celalettin Cerrah'a göre ise başını minbere çarparak inrihar etti.) tarafından bıçakla öldürülen Bayram Ali Öztürk'den bahsederken
Çankaya'ya mı soracaktık? Aralık 2006 - Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nde bir liman ve bir havaalanının Rumlara kullanımının Cumhurbaşkanı ve Türk Silahlı Kuvvetleri'nden gizli olarak teklif edilmesi üzerine
Bu nedir bu, hayatında iki koyun gütmemiş olanlar, artık diyorlar ki; erken seçim. Arkadaş, demokraside, bu iktidarın vereceği bir karardır. İktidarın böyle bir derdi yokken, size ne yahu! Aralık 2006 - Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer ve tüm muhalefet partilerinin erken seçim talebi üzerine
'Cumhuriyeti biz kurduk!" Sevsinler seni, nasıl da kuruyorsun! - ardından - CHP çok partili dönemde asla tek başına iktidar olmamıştır, asıl CHP iktidar olduğu zaman kadrolaşmasının en büyüğünü, en kaşarlısını yapmıştır!!! Ocak 2007 - Seçim hazırlığına giren AKP
Türkiye bir göçebe kabilesi değildir. 27.02.2007 - TBMM Grup Toplantısı
Sen ne mutlu Türküm diyene dersen o da ne mutlu Kürdüm diyene der.
Askerlik yan gelip yatma yeri değildir! 04.09.2006 - Artık şehit cenazesi istemiyoruz diyen şehit ailesine
Askerlik turistik bir yer değildir demek istemiştim... 05.09.2006
Bunları mı dinleyeceğim ben Eylül 2006 - Bahçeşehir Üniversitesi mezunu ve Amerika Birleşik Devletleri'nde Ohio Kent State Üniversitesi'nde master yapmış; PKK ile savaşırken şehit olan Asteğmen Zeki Burak Okay'ın "devlete hakkımı helal etmiyorum" diyen evlat acısı çeken annesine
Ben meclis'in dua ile açılmasından yanayım. 08.01.1996 - Milliyet
Elhamdülillah şeriatçıyız. 21.11.1994 - Milliyet
Ben İstanbul'un imamıyım. 08.01.1995 - Hürriyet
İmamlar da nikah kıysın. 09.05.1995 - Milliyet
Laik değilim, laikliği korumakla yükümlüyüm. 2005
Tutturmuşlar laiklik elden gidiyor diye. Yahu millet istedikten sonra laiklik tabii elden gidecek !
"Bize göre demokrasi amaç değil, ancak bir araçtır. Hangi sisteme gitmek istiyorsanız, bu düzenlerin seçiminde bir araçtır. Türkiye, kendisine din olarak Kemalizmi almış, başka hiçbir dine hayat hakkı tanımayarak kitlelere zorla dikte ettirmiştir. Oysa en üst belirleyici İslam'ın ilkeleridir. Her şey ona göre belirlenir." "İkinci Cumhuriyet Tartışmaları" kitabındaki söyleşisinden.
Hem laik, hem Müslüman olunmaz. Ya Müslüman olacaksın, ya laik. İkisi bir arada olunca ters mıknatıslanma yapar. Mümkün değil, ikisi bir arada olamaz.
Bizim öyle bir sorunumuz yok. Kürt sorunu hakkında fikrinini soran Belçikalı gazeteciye.
Kürt sorunu hepimizin sorunudur. 12 Ağustos 2005 - Diyarbakır konuşması - Sabah
Kürt meselesi değil terör meselesi var. 5 Ocak 2007 - Sabah
Sayın Öcalan düşüncelerinin değil almış olduğu kellelerin hesabını veriyor. 14.01.2000 - Avustralya SBS Radyosu'na yaptığı konuşmadan
Ata'ya saygı duruşunda sap gibi ayakta durmaya gerek yok 1994
Bayram değil seyran değil. Cumhurbaşkanı'nın 29 Ekim Cumhuriyet bayramı resepsiyonuna rektörleri çağırması nedeniyle - 2005
Türkiye’nin yarınında artık Kemalizme ve Kemalizm benzeri rejimlere yer yoktur. Kemalizmin yeniden kendini üretmesi söz konusu değildir. Bizim için en üst belirleyici, İslam’ın ilkeleridir. Her şey ona göre belirlenir. Ben İslam’ın devlet planı içinde düşünüyorum.
Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir lafı koskoca bir yalan. Egemenlik kayıtsız şartsız
Allah’ındır.
Lan bana anayasayı öğretme! 11.02.2006
Ananı da al git buradan! 11.02.2006

Hürriyet'ten Psikolojik Harp Oyuncakları

2007-03-30T20:17:00.000+03:00

Anlaşılan Doğan Grubunun kağıt gemisi Hürriyet, satır arası mesajlarla nüfuz etme geleneğinde eksiklikler farketmiş olacakki daha görsel yöntemler arayışına girmiş. Buyrun, işte Hürriyet Gazetesi'nden yeni servis edilmiş sıcacık psikolojik harp oyuncaklarından iki tanesi;

Balonun içini siz doldurun oyunuyla kendinizi yavşakça sırıtan ABD askeri karşısında çaresiz sivil kadınlar ve çocuklar yerine koyun ve söyleyeceğinizi söyleyin. Yetmedi mi? O zaman Hürriyet Game Club'ın promosyon olarak onbinlerce dağıttğı yeni Hügo oyununu verelim genç dimağlara? Sihirli bir yolculuk yapsın ve alışsınlar çocuklarımız Hatay-Trabzon çizgisinden doğusunun olmadığı Türkiye haritalarına!

Bu günlerde gözde olan şu sözde araştırmayı unutuyordum az kalsın. Tabi Doğan Gurubu ülke entellerini de unutmuyor bu vesile ile bir oyuncakta onların eline veriyor. Konda ve Milliyet'in yağtığı Kimiz Biz ? adlı anketten bahsediyorum. Gerçi ne mâl olduklarına bilmeyenlere biz haddini bildirecek değiliz ama bir hatırlatma yapalım okuyucularımıza. Konda başında gazetecilik yapan bir mühendisin (toplum değil makina) bulunduğu 1994'de Türkiye'deki Kürt nüfusunu % 4, 2007'de ise % 15 bulan güvenilir bir araştırma şirketimizdir. Entel? Onları zaten biliyorsunuz. Doğal yaşam alanı gazete, dergi ve televizyonlar...

Kültür Bakanlığı, Milli Kütüphane, Devlet Arşivleri Göreve!

2007-03-23T02:43:00.000+02:00

2 yıl önceydi heralde, Google'ın 6 yıl içinde önde gelen Amerikan ve İngiliz kütüphanelerindeki 15 milyon İngilizce kitabı dijital ortama aktaracağından ve Fransa'nın karşı projesinden bahsetmiştik. Fransa Milli Kütüphanesi, Macar ve Portekiz Milli Kütüphanelerinden de destek alıp 12 bin eserle www.europeana.eu adresinde yayına başlamış. Diğer Avrupa ülkelerinden de katılım bekliyorlar ve hızla da büyüyecekler.

İnternette adam akıllı bilgi arayanların İngilizce'ye mahkum kalması, Anglosakson fikirlerinin yayılması, Amerikan pespayeliği, hülasa internetin çöplüğe çevrilmesi önümüzde duran bir vakıa. Türkiye'de internetin öcü gibi gösterilmesi, Türkçe içerik bulamamak da cabası. İnternetin nelere kadir olduğunu, nasıl eğitimden e-devlete muazzam yarar sağlayabileceğini burada uzun uzun anlatmayı okuyucuya saygısızlık saydığım için bu konuya girmiyorum. Ama neler yapılabileceğini lütfen bir düşünün.

Kültür ve Turizm Bakanlığı destek olup organize etse, Türkiye'de yayınlanan her kitabın bir nüshasının bulunduğu Milli Kütüphane işe koyulsa, Devlet Arşivleri'de kadrolarına imam doldurmayı bırakıp Osmanlı Arşivlerini internete açsa... Diğer Türk dillerinden vazgeçtik, Türkçe olarak bir yerden başlayın artık! Yok işte, internette doğru düzgün bir kaynağımız YOK!

İnternette ota boka abuk sabuk kampanyalar düzenlemek yerine bu şekilde bir proje ile Türkçe içerik talep etmek ve sahip olmak çok mu zor? Tekrar edeyim; uzun süre bilgi ihtiyacı için interneti kullanıp, daha sonra gerçek kaynaklara döndüğünüzde aradaki uçurumun ne derece kapanmaz olduğunu fark ediyorsunuz ve asıl endişem; ilköğretim 3. sınıf öğrencilerine bile “internetten yap getir” diye ödev verebilen öğretmenlerle bu farkı ömrü boyunca anlayamayacak bir nesil yetişmesi!

Erdoğan: "Sayın Öcalan Aldığı Kellelerin Bedelini Ödüyor"

2007-03-21T16:25:00.000+02:00

14.01.2000 tarihinde Avustralya'nın SBS Radyosunda günün mağrur Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan o oy getiren mağdur edebiyatı konuşmalarından birini yapıyor. Öcalan'a, 2 defa "Sayın Öcalan" diyor, "o aldığı kellelerin hesabını veriyor ben ise düşüncelerimin" diyor. Aslında kendine ait bir düşüncesi bile yok, sadece yanlış zamanda, yanlış yerde, yanlış şiiri bile bile okuması var.

Televizyonlar ve gazeteler ısrarla "Erdoğan'ın Sayın Öcalan dediği iddiaları" diyor. Milletvekili benim genel başkanım demez öyle şey diyor. Abdullah Gül yok böyle birşey diyor. Erdoğan ise tam bunların konuşulduğu günde fıtık mıtık dinlemem ben Çanakkale'ye gideceğim diyor. Kendisi Ankara'yı zapdetmiş ama Çanakkale Geçilmez diye gürlüyor. Ahmet Hakan, Akif Beki'ye özenmiş olacakki art niyet aramayın bunda buyuruyor. Radyonun sitesinden röportajı kaldırmışlar ama şu kayıt halen duruyor. Neyse elbet daha birçok yerde vardır ama önemli olan bu ses kaydı değil. Erdoğan'ın nasıl bir şuursuzluk içinde olduğunu ispat için böyle şeylere başvurulması, var olanın nedense bir türlü görülememesi.

Daha ne diyelim? Kesinlikle artık normal bir ülke değil Türkiye.

Eli Kolu Bağlı Devletler

2007-03-15T17:08:00.000+02:00

Ülke politikalarının, çatışmalarının, satanların, satılanların, tüm perde arkasında yaşananların asla gazete ve televizyon haberlerine yansımayan çoğu zaman aktörlerinin bile tam anlamıyla bilmediği binbir girift olayla örülü olduğunu anlamak için öyle uzun boylu düşünmeye gerek yoktur. Sağını solunu bilmediğiz, bilemediğiz olaylar karşısında ne köşeyazarları gibi bilgiçlik yapıp ahkâm kesecek kadar safım; ne de artistlik yapıp bunlar komplo teorileri deyip geçecek kadar körüm.

Bir ülke düşününki artık sınırları içinde kimin ne halt yediğini bilmiyor, birileri izin verip bilse bile elinde birşey gelmiyor. Kurumlar birbirinden bilgi saklıyor ama halka dezenformasyon diz boyu. Kendi ülkesinde bile başka ülkenin istihbaratçılarına bize karışmayın da ne yaparsanız yapın deniyor. Amerika ve onun sayesinde İsrail'e yaptırılan modernizasyonlar ile dışa bağımlı askeri teknoloji çemberi bir türlü kırılamıyor. Kıbrıs çıkartmasını Amerika izin vermeyince çıkartma gemileri yerine feribotlarla yaptık, iyi güzel ama 30 sene geçti ve hâlâ üç tarafı denizlerle çevrili güzel yurdun bir tane uçak gemisi yok. En yakın temas Varyag. Ona da "vay bee" deyip boğazdan geçerken el salladık sadece. Başka? Pardon pardon, şu büyük rezaleti unutuyordum az kalsın. Hani şu ABD Ankara Büyükelçisi Ross Wilson'ın davetiyle AKP Milletvekili Vahit Erdem, Genç Parti Genel Başkan Yardımcısı Emin Şirin, Prof. Dr. İlber Ortaylı, ATO Başkanı Sinan Aygün, televizyoncu Kadir Çöpdemir, şarkıcı Sibel Tüzün'ün Kıbrıs açıklarındaki Eisenhower adlı uçak gemisine ziyaretlerinden bahsediyorum. Mesaj açık ama neyse girmeyelim detaylara.

Sorun belki de Türkiye'nin olmayan uçak gemisi olsa dahi var olan uçağını oradan uçaramayacak oluşudur ya da Montrö gereği İstanbul'un ortasından yani Boğaz'dan içinde kaçak ıvır zıvırı bırak, tank yüklü gemiler geçtiğinden hebersizken, geminin 60 metre üstündeki köprüden, deli dumrul vergisi geçiş ücretini ödemedi diye vatandaşının tepesine düşman edasıyla binmesidir.

Sorun daha çok elbette ama en beteri çözüm adına birşey yapmadan ne yapacağını bilemeden yakın ve uzak gelecek için "o gün gelsin bakarız" diyenler; sorumluluk mevkiinde olup gece rahat uyuyabilenler, daha Hakkari-Kerkük arasının kaç km. olduğunu bilmeden "Kerkük'e girelim" diyenler. Uluslararası hukukun verdiği haklara rağmen Kuzey Irak'a operasyon yapamamak. Dağda elde silah gezenlere dukunamayanca, şehirde DTP'liler gibi pislik kusanları, elinde molotof gezenleri yüreklendirmek...

Son haftalarda ise yana yakıla ASELSAN'daki mühendislerin sözde intiharlarıyla ilgili dişe dokunur birşeyler arıyorum. Yok. ASELSAN'ın mühendisleri yerine işe yaramaz bir gazeteci ya da siyasetçi olsa dünya basınında bile haber olurdu ama iş böyle olunca yok. Mecliste gündeme geldi ama elbette oradan da bir halt çıkmayacağını çok iyi biliyoruz.

7 Ağustos 2006, 16 Ocak 2007 ve 26 Ocak 2007. Hüseyin Başbilen, Halim Ünsem Ünal ve Evrim Yançeken. Hepsi OTDÜ mezunu ve ASELSAN'da çalışıyor. Biri yüksek lisans tezi sıkıntısına dayanamıyor, sabaha karşı camdan atlıyor. Diğeri içinde kan olmayan arabanın içinde bileği ve boğazı kesik halde kaybolmasından 3 gün sonra bulunuyor. Haliyle CIA ve MOSSAD adı geçiyor, bu işlerde İngiliz dış istihbarat servisi MI-6 çok etkin olsada nedense hiç basında adı çıkmaz. Neyse, olaylar böyle göz göre gelişip, ayan beyan cinayetlere intihar denilince insanın aklına tabi CIA ve MOSSAD kadar tecrübesi olmayan Türkiye'den birileri geliyor. Belki ASELSAN'dan bilgi sızdırıyorlardır diye düşünüyoruz. Ama mühendislerin çalıştıkları projelere bakıyorsunuz hepsi ABD ve İsrail'e giden milyarlarca dolarlık savunma giderlerini sıfırlayıp bu silahları Türkiye'nin bağımsızca kullanmasına yarayacak gizli projeler. Dediğim gibi kestirmek zor ama her halukarda suçlu Türkiye'den. Gerçi amaaaan canım boşversene, bu ülkede ABD'ye Jandarma Genel Komutanını vermişsin kimsenin gıkı çıkmamış birkaç mühendisin, askerin, polisin lafı mı olur? Hem Amerika dost ülke, stratejik ortak, ne PKK'yı besliyor, ne Barzani'yi şımartıyor, konsolosları, ajanları doğuda tatil niyetine geziyor. Çuval olayı? Kurtlar Vadisi halletti o işi. Öyleyse niye bu antiamerikanizm ha niye?

Türkiye Kyoto Protokolünü İmzalaMA!

2007-03-13T16:56:00.000+02:00

Türkiye'de konuları biraz allayıp pulladıktan sonra kısa süreli beynin olumlu olarak algıladığı birkaç mesajla birlikte en gereksiz konularda bile binlerce sözde duyarlı ama içi boş insanı peşinize takabilirsiniz. Hele internet, bunun için biçilmiş kaftan. Ömer Madra gibi isimlerin de hakkını vermek lazım tabi.

"Türkiye Kyoto'yu İmzala" kampanyası, açılan siteler, bilinçsizce verilen destekler, komik mi komik eylemlerin ciddi ciddi yapılıyor olması elbette insanda gülecek hâl bırakmıyor ama birilerinin bu sözde duyarlı güruha küresel ısınmanın müsebbibinin Türkiye olmadığını anlatması lazım.

Bugünkü şartlarda ve en az 30 sene daha Türkiye'nin bu (bkz:Vikipedi) protokolü imzalaması küresel ısınmaya zerre kadar merhem olmaz sevgili Digitürkler. Aksine Türkiye zararlı çıkar sevgili Digitürkler. İnternette kampanya düzenleyerek, e-posta atarak çözülüyorsa bu işler; gidin toplam salınımın % 60'ından sorumlu Amerika'ya Kyoto'yu imzalattırın. Hadi onu yapamadınız diyelim, o halde sadece şu elinde bira televizyon başında pinekleyen cahil ve öküz milyonlarca Amerikalının (ki en az bir %60'lık oran burda da geçerlidir) kullanmadıkları televizyon ve bilgisayarlarını beklemeye almak yerine kapatmalarının, toplamda Türkiye'nin % 1'lik karbon salınımından daha fazlasına tekabül edeceğini anlatın.

Milliyetçilik İyidir

2007-03-12T16:50:00.000+02:00

Rıza Zelyut

9 Mart cuma gecesi Su TV'de milliyetçilik ve Aleviler konusunu tartıştık.
Bu tartışmalar daha da yapılmalıdır. Çünkü; şu sıra Avrupa'sı, Amerika'sı işini gücünü bırakmış; 'Türkiye'de milliyetçilik yükseliyor!' diyerek insanlara korku salmaya çabalıyor . Bunlar; önceden; 'Anaaa, Türkler geliyor!' diye bağırıyorlardı; peşinden de 'Kötü Türk, barbar Türk!' diye küfrediyorlardı. Bu sloganlar paslanınca; 'Anaaa, milliyetçiler geliyor!' diye gürültü koparmaya başladılar.

Milliyetçilikten korkan kimler?
Askerimizin başına çuval geçirenler...
Başka?
Türkiye'yi Avrupa Birliği kapısı önünde bekleyen bir fareye benzetenler!
Başka?
Türkiye'yi Güneydoğu'dan bölmek, daha güneyde de Kürt devleti kurmaya çabalayanlar...
Başka?
Türkiye'de laik devletin yerine din devleti getirmeye Kuran üzerine yemin etmiş olanlar...

Bunlar, 1919'da da tıpkı bugünlerde olduğu gibi el ele vermişlerdi. Tek hedefleri şu idi: Türkleri Avrupa'dan atıp Asya'ya kovalamak.. Padişah Vahdettin'in çevresindeki gericiler; Rum, Ermeni, Kürt bölücüleri; İngiliz-Amerikan yandaşları (sığınmacılar, yani mandacılar) o zaman Türk'e karşı idiler; şimdi onların torunları milliyetçiliğe karşılar. Bunlar; Türk milliyetçiliğini; Alman nasyonal sosyalizmi gibi kanlı, kafatasçı, tektipçi göstermeye uğraşıyorlar. Çokuluslu sömürgeci şirketlerin gazeteleri; bizim dinci gazeteler; işbirlikçi holding patronlarının gazeteleri, şimdi bu yalan makinesini çalıştırmış bulunuyorlar.

Emperyalist kapitalizm; bu casus unsurları kullanarak kendi kanlı, sömürgen milliyetçiliği ile savunmacı, emperyalizme direnen mazlum halklar milliyetçiliğini aynı gösteriyor. Bilinmelidir ki; Türk milletinin batı işgaline direnmesi de en temiz milliyetçi hareketlerden birisi idi. Kuva-yı Milliyeci olmak; yani Atatürkçü olmak; milliyetçi olmak demektir. Kemal Atatürk, Türk kimliği ile övünen bir lider olarak en saf milliyetçi lider olarak örnek oluşturmuştur.

TARİH YALANLIYOR

Türk milliyetçiliğini Avrupa'daki faşist/şovenist milliyetçilik gibi gösterenler; Türk tarihini bilmeyen cahiller veya kasıtlı tiplerdir. Asya Türk tarihinin en büyük otoritesi olan Prof. L. N. Gumilev; Eski Türkler adlı çalışmasında (Selenge Yayınları/Bu yayınevinin kitaplarını okumayanların Türkler üzerine konuşma hakkı yoktur!) kitabında işi şu cümle ile özetler: Eski Türkler, hiçbir zaman şovenist olmadılar.

Çünkü; Türk üst kimliği altında yüzlerce etnik yapı yer almıştır. Düşünün ki bu etnik yapılardan sadece birisi Oğuzlar'dı. 24 Oğuz boyundan birisi olan Kınıklar, Büyük Selçuklu İmparatorluğu'nu yaratmıştır.
Bugün Volga Irmağı boylarında bile yüzlerce Türk kabilesi yaşamaktadır. (Bilmeden konuşanlara açıklayalım: Volga'nın Türkçe adı İtil veya Atil'dir. Atilla adı da buradan gelmekte olup Nehir insanı demektir. Batı Hunları (Gunlar/Kunlar) 168'lerde buraya yerleşip zamanla batıya doğru yayılmışlardır.) Fransa'nın ortalarından İtalya'nın ortalarına kadar egemenlik kuran bir milletin; tarihsel gelişim süreci teptipçiliği/tek ırkçılığı reddetmektedir. Fakat Moğolların Türküt; Çinlilerin Tu-küe dedikleri Türkler; Açina soyu olarak (Asil kurt anlamında) zaman içinde bir üst kimlik haline gelmiş; şemsiyesi altına Moğol veya Avrupalı tipinde yüzlerce kabileyi almıştır. Bunları birleştiren asıl güç de Türk dili ile demir teknolojisindeki üstünlükleri olmuştur.

Milliyetçiliği; kafatasçı, kan ırkçılığı biçiminde algılayan ve dayatan Avrupa olmuştur.

ALEVİ KİMLİĞİ

Türk kimliğini bugün en eski haliyle yaşatan; Anadolu Alevi kimliğidir. Türk kültürü, Alevi Türk boyları arasında mümkün olduğunca az bozularak bugünlere taşınmıştır. Günümüzde eğer Türk milliyetçiliğine birileri sahip çıkacak ise bu konuda ilk söz sahibi olanlar; Alevilerdir. Anadolu Aleviliği de Türk kültüründen beslenen bir Aleviliktir. Ta Hunlar zamanında Kuzey Karadeniz hattında egemen olan kabilelerin (Örneğin Agatirler, yani Agaçeriler) bugün Güney Anadolu'da en koyu Alevi Türkmenleri oluşturduğunu Rus ve Macar araştırmacıların çalışmaları ortaya koyuyor. (Bunu öğrenmek isteyenler; Selenge Yayınları'ndan araştırmaları çıkan Gumilev'e, Kuzeyev'e, Rasonyi'ye bakabilir.)

Bu yüzden diyorum ki: Milliyetçilik iyidir ve ben de iyi bir milliyetçiyim.

Siyasi Televole ve Cumhurbaşkanlığı

2007-03-09T13:21:00.000+02:00

Tam adıyla Jennifer Şebnem Macide Simone Schaefer yanda da gördüğünüz üzere törenle DYP'ye katılmış. Fotoğrafa bakılırsa manken kızımız olayı çoktan kapmış gibi. Göbek bağı Çankaya'da gömülü olan Mehmet Kemal Ağar'ında tam o anda başını kaşıyacağı tutmuş gerçi düz ovada siyasetten sonra böyle giderse başını kaşımaya daha çok vakti olacaktır ama neyse...

Ne var bu fotoğrafta şimdi? Doktor raporuyla bakireliği sübut bulmuş bir manken siyasi partilere üye olamaz mı? Oluuur! Niye olmasın? Milletvekili de olur, bakan da hatta Erdoğan gibi muhtar olamayacakken başbakan da. Ama istirham ediyorum, lütfen cumhurbaşkanı olmasın. -Niye ki? Buncasını oluyorsa cumhurbaşkanı da oluversin. - Ama gerilim oluuuur, piyasalar düşerrrr, demokratik meclisss, cumhuriyet değerlerii, eeeee?! vs. vs. - Peki ne olsun? Bir daha başbakan olsun. - Ya cumhurbaşkanı? Cumhuriyet değerlerini benimsemiş biri olsun. Erdoğan'da olmasın manken de olmasın.

Madem genel durum budur, önemli olan tüm Türkiye, kurumları, siyaseti ve meclisindeki yozlaşma değil de sadece Çankaya'dır o halde benim bir teklifim var. Vatikan gibi bir Çankaya! Çankaya cehepelilerin, gerisi akepelilerin! Nasıl? Koalisyon hükümeti başbakanı Erdoğan olsun, hemen Türkiye'nin kucakladığı birkaç ismi bakanlıklara da dağıtalım olsun bitsin.

Adalet Bakanlığı:Seda Sayan

Bayındırlık ve İskan Bakanlığı:Banu Alkan

Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı:Seray Sever

Çevre ve Orman Bakanlığı:İbrahim Tatlıses

Dışişleri Bakanlığı:Tarkan

Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı:Tuba Özay

İçişleri Bakanlığı. Mehmet Ali Erbil

Kültür ve Turizm Bakanlığı:Ajdar

Maliye Bakanlığı:Hülya Avşar

Milli Eğitim Bakanlığı:Bülent Ersoy

Milli Savunma Bakanlığı:Çılgın Sedat

Tarım ve Köyişleri Bakanlığı:Şebnem Schaefer

Ulaştırma Bakanlığı:Mustafa Sandal

Yine Magazin! Haber Sitelerine Ne Oluyor?

2007-03-06T13:56:00.000+02:00

Türkiye'deki televizyon ve gazete haberciliğinin çapsızlığından defalarca kez yakındık. İnternet haberciliği de ne yazık ki televizyon kanalları yöneticiliğinde olduğu gibi potpori* uzmanı gazeteci güruhuna verilince, abartmıyorum, alenen halkın haber alma özgürlüğü kısıtlanır hale geldi. Çünkü zaten içine edilmemiş, yorumsuz, imâsız, haber bulamazken bir de üstüne magazinin dozu arttırılmaya başlandı. Bu sefer, sadece baharın gelişi açıklamaya yetmiyor bu magazin dalgasını.

Acaba ben mi yeni farkettim, yoksa uzun zamandır böyle mi hürriyet.com.tr ile milliyet.com.tr adresleri? Son günlerde eskiyi aratacak yeni bir yayın politikasına geçmiş gibiler. Biraz oy ver-protesto et temelli çarpıtılmış haliyle Web 2 ve vazgeçilmezleri olan cinselliğin ağır bastığı bir yayın politikası...

Alelâde bir zaman siteye girin ve bakın. Ben biraz önce iki sitenin sadece ana sayfasında resimli, galerili cinsellik ve çıplaklık temalı 16 başlık saydım. Tecavüz, cinayet ve vahşet haberlerini (ki bunlara haber gözüyle bakmak yanlıştır) saymıyorum ve şu ucuz haber sitelerinin birinden de bahsetmiyorum! Dün de yine Milliyet'in sitesinde ilk defa rastladığım haydi Türkiyem bastır temalı sözde bir protesto vardı. Milliyet, Youtube'deki bir Yunanlıya kafayı takmış, onun yüklediği videoları sildirmek için uğraşıyordu ve katılımın 200 bin kişiye ulaştığını söylüyordu! En fazla bin kişinin izleyeceği, 2 güne kalmaz zaten silinecek bir videoyu en az 200 bin kişiye izletmek, o psikolojiye sokmak sizce akıl kârı mıdır? Hürriyet'te ise yine savunmadayız.

Taraflı haberleriyle meşhur Associated Press, Paris Hilton** haberlerini yayınlamama kararı alıp, bu haberlere kimsenin ihtiyacının olmadığını anlamışken biz de tam tersine güçlü bir akım başlayacak anlaşılan. Çünkü insanlara bu haberleri vermezseniz, aramıyor; verirseniz de yok demiyor. Böyle olunca birkaç haftaya kalmaz diğerleri de bu rezalete ortaklık etmeye başlayacak. Yine magazin furyası başlıyorsa... İşler karışacak demektir!

*Potpuri, Fransızca pot-pourri; bu kelimenin Türkçe'ye geçip, yaygınlaşmasını oldum olası garip bulurum.

** Nacizane bendeniz, kısa bir süre öncesine kadar bu Paris Hilton'u; Hilton otelerinin Paris şubesi olarak biliyordum. :)) Haberlere konu olmasını ise, heralde bir ünlünün o otelde çekilen edebe mugayir görüntüleri var deyip okumadan geçiyordum. Hatta ve hatta, "yahu bu Hilton meşhur bir oteller zinciri, neden bir basın açıklaması yapıp bu tür olaylarla anılmak istemiyoruz demiyorlar" diye de düşünür dururdum. :))

Bir Mağara Düşün Dostum!

2007-03-05T23:51:00.000+02:00

Platon (MÖ 427 - MÖ 347), Devlet, Cemil Meriç, Mağaradakiler giriş bölümünden.

Bir mağara düşün dostum. Girişi boydan boya gün ışığına açık bir yeraltı mağarası. İnsanlar düşün bu mağarada. Çocukluktan beri zincire vurulmuş hepsi; ne yerlerinden kıpırdamaları, ne başlarını çevirmeleri kabil, yalnız karşılarını görüyorlar. Arkalarından bir ışık geliyor; uzaktan, tepede yakılan bir ateşten. Ateşle aralarında bir yol var, yol boyunca alçak bir duvar. Gözbağcıları seyircilerden ayıran setleri bilirsin, üzerlerinde kuklaları sergilerler, öyle bir duvar işte... Ve insanlar düşün, ellerinde eşyalar: Tahtadan taştan insan veya hayvan heykelcikleri, boy boy, biçim biçim. Bu insanlar duvar boyunca yürümektedirler, kimi konuşarak, kimi susarak. Garip bir tablo diyeceksin, hele esirler daha da garip. Doğru. O esirler ki ömür boyu başlarını çeviremeyecek, kendilerini de, arkadaşlarını da, arkalarından geçen nesneleri de duvara vuran gölgelerinden izleyecekler. Şimdi de mağarada seslerin yankılandığını düşün... Dışarıdan biri konuştu mu, esirler gölgelerin konuştuğunu sanır, öyle değil mi? Kısaca onlar için tek gerçek var: Gölgeler.

Tutalım ki zincirlerini çözdük esirlerin, onları vehimlerinden kurtardık. Ne olurdu dersin, anlatayım... Ayağa kalkmağa, başını çevirmeğe, yürümeğe ve ışığa bakmağa zorlanan esir, bunları yaparken acı duyardı. Gözleri kamaşır, gölgelerini görmeğe alıştığı cisimleri tanıyamazdı. Biri ona: Ömür boyu gördüklerin hayaldi. Şimdi gerçekle karşı karşıyasın diyecek olsa, sonrada eşyaları bir bır gösterse, bunlar nedir diyecek olsa, şaşırıp kalır, mağarada gördüklerini, şimdi gösterilenlerden çok daha gerçek sanırdı.

Bir de düşün ki tutsağı mağaradan çıkarıp dik bir patikada güneşin aydınlattığı bölgelere sürükledik. Bağırdı, yanıp yakıldı, öfkelendi... Kulak asmadık. Gün ışığına yaklaştıkça gözleri daha çok kamaştı. Hiçbirini seçemez oldu gerçek nesnelerin. Sonra, yavaş yavaş alıştı aydınlığa. Önce gölgeleri fark etti, arkasından insanların ve cisimlerin suya vuran akislerini. Akşam olunca göğe çevirdi bakışlarını, ayı gördü, yıldızları gördü. Zamanla güneşin suya vuran akislerine bakabildi. Nihayet gökteki güneşe çevirdi gözlerini. Ve düşünmeğe başladı. Ona öyle geldi ki mevsimleri de, yılları da güneş yaratıyor, görünen dünyanın yöneticisi o. Esirlerin mağarada gördükleri ne varsa onun eseri. Ve eski günlerini hatırladı. Ne kadar yanlış anlamışlardı bilgeliği. Mutluydu şimdi, mağarada kalan arkadaşlarına acıyordu. Eski hayatına, eski vehimlerine dönmemek için her çileye katlanabilirdi.

Adamın mağaraya döndüğünü tasavvur et. Karanlığa kolay kolay alışabilir mi? Dostlarına hakikati söylese dinlerler mi onu? Ağzını açar açmaz alay ederler: Sen dışarıda gözlerini kaybetmişsin arkadaş. Saçmalıyorsun. Biz yerimizden çok memnunuz. Bizi dışarı çıkmağa zorlayacakların vay haline..

İşte böyle aziz dostum. Sana anlattığım hikaye kendi halimizin tasviridir. Yer altındaki mağara: Görünürler dünyası. Yücelere çıkan tutsak, meseller alemine yükselen ruh...

Adsense Yayıncılarına Öneriler

2007-03-05T00:55:00.000+02:00

Elbette benim gibi site yapımından falan anlamayan bir tarihçiden alacağınız tavsiyeler biraz daha farklı olacak. Biz ne yapmamanız gerektiğini söyleyelim, ne yapacağınızı da siz bulursunuz. Mesela yandaki örnekte gördüğünüz gibi Haber 7 gibi bir siteniz varsa "İsrail askerlerini destekleyin" diye reklamlar yayınlamayacaksınız!

Yeri gelmişken değineyim, bloga yerleştirdiğim adsense reklamları sonrasında birkaç okuyucudan değişik tepkiler aldım. Mehmet Doğan'ın başına gelenleri herkes biliyordur zaten. Söylenmeyip, yazılmasa da bloga alınan reklamlar karşısında insanların zihninde; bizi sattı, vay paragöz demek her şey için para içindi ha, gibi replikler dönüyor. Adsense gelirinin haram olduğunu söyleyen bile çıktı.Baştan cevabı verelim; haram değildir efendim. İmana falan da zararı yoktur. Gönül rahatlığıyla blogunuzun istediğiniz yerine yerleştirebilirsiniz bu reklamları. Öyle sağa sola gizlemenize, ama sonra ne derler falan diye düşünmenize de gerek yoktur.Bir iş yapıyorsanız tam yapmalısınız. Reklam bu, gelen, okuyan görecek ki tıklansın. Siz de - artık ne kadar olursa- para kazanasınız. Amacınızdan sapmadığınız sürece blogdan para kazanmak kötü bir şey değildir, sizi paragöz yapmaz. Yazdıklarınızın da -eğer varsa- değerini düşürmez. Tek istisnamız ilk paragrafta söylendi.

Bir blog yazarının diğer türlü reklamlar bir yana adsense reklamlarını sayfasına almasında ne gibi bir sakınca vardır? Blog yazarı adsense için yapsa yapsa şu an yapacağım gibi metine, başlığa “adsenseden para kazanmak” gibi anahtar kelimeler serpiştirecektir hepsi bu. Daha ne yapabilir?

Kimseye tıkla beni öpeyim seni diyemez; Türkiye’nin en çok ziyaret edilen gazetelerinin, haber sitelerinin bile yaptığı gibi, haberin tam okuyacağınız yerine pat diye flash mı java mı ne artık ne haltsa onunla nerdeyse tam ekran reklam bindiremez; sözde haber diye ısmarlama reklam yazamaz; gerçek haberi yazmayıp yerine cm2'si onbinlerce dolardan reklam alamaz. Adsense kimseye gün be gün halkı yatıştır/kızıştır diye yazı yazdıramaz; kimsenin önüne hazır kitap koyup bastıramaz. Peki ne yapar Adsense? Aha bu reklaaaam der, orada döner durur. Gelen ister tıklar, ister bakar. Bir reklamı beğenmedin mi yayınlatmazsın onu olur biter.

Behiç Erkin

2007-03-03T13:23:00.000+02:00

Behiç Erkin, Mustafa Kemal'in silah arkadaşlarından istiklal madalyası sahibi bir asker, TCDD'nin ilk genel müdürü, bayındırlık bakanı ve tek kurşun atmadan Nazilere teslim olan Fransa'da Paris Büyükelçisi olarak görev yapmış müthiş bir devlet adamı.

Çoğu günümüz aydınının ve siyasetçisinin anlayamayacağı türden adam. Türk Tarihindeki bilinmeyen yüzlerce olayın kahramanlarından biri. Duruşu var, tavrı var, özgüven sahibi, temsil ettiği halkının, ülkesinin ve kendi gücünün farkında. Günümüz Türkiyesi'nde devlet ve siyaset hayatında yana yakına, özlemle aradığımız bir örnek.

Paris Büyükelçiliği döneminde Naziler Fransa'yı (yine belirtelim, tek kurşun atmadan!) işgal edip, Musevi avına çıktığında, Fransız yasaması maarifetiyle Musevilere iş bıraktırıp, toplama kamplarına götürmeye başladığında onca dünya milletlerinin sus pus kendi vatandaşlarının da bu zulme uğramasına aldırmadağı zamanda Behiç Erkin, Necdet Kent, Namık Kemal Yolga, Selahattin Ülkümen gibi Türk diplomatları karşısına dikildi Nazilerin.

O Nazi kanunlarını sadece Türk diplomatlar uygulatmadılar vatandaşlarına, bir bir toplama kamplarından; Türkleri, Osmanlı tebaasını ve daha ne kadar kişiyi kurtarabildilerse uğraştılar durmadan. Bazen, Bu ev/işyeri bir Türk'e aittir levhası, bazen bir Türk pasaportu bazen de Türkçe bilmeleri önüne geçti Nazilerin. Sadece Behiç Erkin 20 bin Türk pasaportu yani yeniden doğum belgesi dağıttı o dönem.

Marsilya Konsolusu Necdet Kent bir bir tren garlarını dolaştı, son anda gaz odalarına gitmek üzereyken birilerni kurtarabikmek umuduyla. O trenden 3 Türkü indiremeyince kendisi de bindi gaz odalarına doğru giden trene. Behiç Bey Paris ve Berlin'i birbirine kattı. İki istasyon önce alamadığı 3 Türke karşılık 1 vagon dolusu insanla indi Necdet Bey gara ki daha sonra bu yaptığı yüzünden evi bombalandı ve karısı orada vefat etti.

Çok değil, o yıllardan 5 sene öncenin Fransa Başbakanı bile kendi ülkesinde Nazilerin elinden öz oğlunu kurtarması için Türk Büyükelçisi'nden yardım isteyecekti. Arzu eden Ankara Üniversitesi İnkilap Müzesi'nde bu çaresizlik dolu bu mektubu bulabilir. Fransa! Fransa! Meclisinde Türkler soykırım yaptı, yapmadı diyenin alnını karışlarım diyen Fransa!

Schindler's List adlı filmi bilmeyen yoktur. Ama Behiç Beyleri, Necdet Beyleri ve daha binlercesini bilmeyen çoktur. Ayıptır beyler bayanlar, hepimize ayıptır. Bilmemekte, böyle insanlar yetiştirememekte ayıptır.

Padişahım Çok Yaşa!

2007-02-28T01:00:00.000+02:00

Malum Başbakan Erdoğan'ın doğum günü var. 54 yaşına girmiş. Uçakta gazeteciler, bakanlar kurulunda bakanlar, grup toplantısında vekiller. Hepsi ayrı ayrı takdir tebrik dileklerini iletmişler, başbakanlarının doğum gününü kutlamışlar. Grup toplantısında ise vekiller, biz 354 vekilin en büyük hediyesi sonuna kadar sadakatdir demiş.

Sabır Allah'ım sabır...

Başbakanı hep dinleriz. Birilerine sinirlenince ne der? Bunlar hayatında iki koyun gütmemiş adamlar, der. Demek gerçekten adamın bir bildiği varmış. Çobanın hakkı bir yana, koyunların da hakkını vermek lazım. Bunca sadık koyun... Hem de bu devirde...

Geçen sene Van'da gerçek koyunlar birbirinin peşi sıra uçurumdan atlayınca olay iç ve dış basında haber olmuş hayli konuşulmuştu. Umalım bu haber de psikologlar, sosyologlar ve siyaset bilimciler tarafından atlanmasın. Çünkü normal koyundan çok daha vahimdir insanların koyunlaşması.

Ciddiye Alınmayacak Vakıf ve Dernekler

2007-02-28T00:10:00.000+02:00

Türkiye Ekonomik Sosyal Etütleri Vakfı
Liberal Düşünce Topluluğu
Toplumsal Soruları Araştırma Vakfı
Stratejik Araştırma Vakfı
Türk Demokrasi Vakfı
Arı Kulübü
Milli Demokrasi Vakfı
İnsan Hakları Derneği

İşte Hürriyet Gazetesi'nin O Pazarlığı!

2007-02-11T19:35:00.000+02:00

Ertuğrul Özkök gücenmesin ama kıvırdım gibi ben bu başlık atma işini. Adet olduğu üzere ligt tatil yazılarının yazıldığı, kiloyla işe yaramaz hafta sonu eklerinin dağıtıldığı bir Pazar gazetesinden böyle bir başlık çıkarmak, büyük başarı! Gerçi onlar hergün böyle başarıların altına imza atıyorlar ama olsun ben de boş olmadığı gösterdim. İlgi çekmeyecek bir başlıkla Hürriyet'in Pazar eki izlenimimi anlatmaktansa aklımı (seveyim) kullanıp daha bir çarpıcı başlık buldum.

Hürriyet Pazar'ın hamilelik maceralarından bu yana hayırla yad ettiğim gazetecisi Ayşe Arman'ın Alinur Velidedeoğlu ile Midnight Express savaşından bahsetteği satırlar gözüme çarpınca, haliyle merak ettim bu enteresan ikilinin böylesi konularda savaşacak kadar aşka gelmelerine. Üstad Mehmet Ali Birand gibi Brovo Alinur diye diye yazıyı okudum. Özetlemek gerekise; Türkiye'yi ve Türkleri berbat bir şekilde tasvir eden benim bile izlerken korktuğum Geceyarısı Ekspresi adlı filmin, gerçekleri yansıtmadığını olayın kahramanı ile yapılan bir sohbet ile Alinur Velidedeoğlu insanlara anlatmaya çalışıyor. BBC falan bu röportajla ilgilenmeyince o da Youtube adlı siteye görüntüleri yüklemiş. Yukarıda da bu röportajın birinci bölümünü görüyorsunuz. Filme karşı ayaküstü yapılan bir röportajla imaj falan düzeltmek zor tabi ama bu da birşeydir deyip izlemeye koyulduk. Filmin kahramanı anlatıyor; Hapishaneden kaçtım, Yunanistan'a geçtim, neydi şu sizin Yunanistan'la sınırı olan büyük şehriniz, diye kıvranıyor. Alinur cevap veriyor; Çanakkale! Filmin kahramanı uyuşturcusu kaçakcısı, yok daha kuzeydeydi, deyince Türkiye'nin bir numaralı reklamcısı denilen Alinur'u bilmem ama ben bayağı utandım. Sonra röportajın bir yerinde adam Abdullah Öcalan'a alışkanlıktan mister diyor, bizim Alinur ne düzeltiyor, ne çekimi durdurup adama bu böyledir diyor. Sonra da her yerde, daha çok kişi bu röportajı izlemeli, diye feryat figan ediyor. Kaş yaparken göz böyle çıkarılıyor demekki.

Bu arada, bugünkü Hürriyet'te yine gördüğümüz; "Sana bir daha aşık oldum Bakanım"lı Ahsen Unakıtan haberine değinmeden geçemeyeceğim. Göğsünde ABD bayrağıyla gezen birine laf anlatmak, söyleyecek söz bulmak elbette mümkün değil. Kocası Maliye Bakanı Kemal Unakıtan da zaten sadece number one'ı (Başbakanı kastediyor) dinlediğini bizzat söyledi. Yani o da bizi dinlemez. İyisi mi ben yine size sesleneyim. Siz siz olun erkekler, size böyle ünvan, makam adıyla falan seslenen kadınlardan uzak durun. Çünkü ister bakan olsun ister muhtar, bir erkek için en tehlikeli kadın türü bunlardır. Benden demesi.

Kurtlar Vadisi Bâb-ı Âli

2007-02-09T15:43:00.000+02:00

Yazılı ve görsel basının müstesna simalarının yeni Kurtlar Vadisi’ne kafaya taktığı bugünlerde ivedilikle Kurtlar Vadisi Bâb-ı Âli’nin çekimlerine başlanmalıdır. Elbette bu Bâb-ı Âli terimiyle Osmanlı Sadaretini değil Türk Medyası'nı kastediyoruz.

Madem sermayeyi kediye yüklemeye meyilli bunca seveni var. Madem sabah sille yiyip akşamına ekran başında rahatlamak isteyenler var. Mafya, Irak, terör sonraki iş. İlk önce Bâb-ı Âli'den başlanmalıdır.

Bugün Haluk Şahin'in yazısı dikkatimi çekti. Yazar diziyi durdurmak için binbir eylem planı geliştirmiş ve en önemlisi bu diziye reklam verenleri de bir kenara not edin demiş. Ben asıl, haberleri şantaj olarak kullanıp, o haberin çıkmaması karşılığı fahiş fiyatlarla aynı sayfaya "reklam" alanları; Türk televizyonlarında gördüğümüz rezalet programlar için, sevmiyorsanız izlemeyin kardeşim, diyenleri; gazetedeki köşesini eleştirenlere dayanamayıp gazete ücretinden kendi sütununa düşen payı hesaplayıp okuyanlara iade etmeyi teklif eden dahileri; işimiz halkı eğitmek değil para kazanmak diyenleri, bir kenara not edin derim.

Buradan RTÜK’ü şunu bunu göreve çağırıyorum, bu dizi halkı kışkırtıyor, çocuklara kötü örnek oluyor diye zırlamadan bir düşünün bu diziler, filmler halkın hangi ihtiyacına karşılık geliyor? Kimin yapamadığını, kimin adına yapıyor? Hizmet ettiğinizi sanıp rezil ettiğiniz halkı iyi kötü bir tanıyın. Sizin ezbere bildiğiniz Roma Hukukundan gelen: “Adalet, herkese kendi hakkını vermek hususunda kati ve devamlı bir iradedir.” şeklindeki adalet tanımı, bu halk için bir anlam ifade etmez. Bu halk eninden sonunda herkesin kuldan bulmazsa Allah’dan bulacağına inanır. Halkın en çok hoşlandığı kurguların bugün bile adaletle ilgili olanlar, en çok dinlemekten zevk duyduğu hikaye ve menkıbeler ise adaletin gerçekleştiğini anlatanlardır. Bu hikayeler ve efsaneler halkın günlük yaşantısında bugün bile maalesef en büyük ümit kaynağıdır.

Pezevenklik yapana 100 lira ceza verip, pezevenke pezevenk diyene 2 yıl hapis cezası veren yürü ya kulum hukuku ile ancak bu kadar oluyor demekki.

Hem bak ne güzel aynı ekip Türk polisinin, askerinin, devletinin yapamadıklarını da bir bir yapıyor. Amerikan karşıtlığıda enterasan şekilde artması gerekirken Kurtlar Vadisi Irak'ın ilk heyacanı geçtikten sonra azaldı. Türk Tarihin en büyük rezaleti Çuval Olayı için Başbakar bile, "Bu müzik notası değil. Öyle aklınıza her estiğinde verilmez." demişken intikam filmle alınıverdi. Daha ne istiyorsunuz? Bırakın terör olayını da Kurtlar Vadisi'ne rahatlayıp, gevşeyin!

İthal Milliyetçilik

2007-02-08T01:51:00.000+02:00

Gazete ve televizyon yorumcuları Hrant Dink cinayetinden sonra oklarını milliyetçiliğe çevirdi. Herkes başka bir milliyetçilikten bahsedince, "neydi bu milliyetçilik" diye tanım yapmaya başladılar. "Milliyetçilik: 1789 Fransız İhtilalinden sonra ..." yeter, devam etmenize gerek yoktur. Çünkü Türk milliyetçiliğini Fransız İhtilali ile açıklamaya çalışan bir, birr, birrr "şey" in ciddiye alınacak tarafı yoktur. Bu adamlar adına konuştuklarından zerre haberi yoktur. Bu lafazanlara göre bırakın milliyetçiliği, Türklük bile İttihad Terakki döneminde ağaç kovuğundan çıkmıştır. Bizim oraların bir lafı var; bunları öküz niyetine çifte koşacaksın. O zaman gör bakalım gazete ve televizyonlarda adam kalıyor mu?

Hepsine geçtim, Allah aşkına bir akıl sahibi de çıksın desin ki, bu milletin tarihinde 720 yılında yazılan bir Göktürk Abideleri var. Taşa yazılıp kâr etmeyen şu alttaki satırların anlamı nedir?

Türk Oğuz Beyleri, işitin! Üstte gök çökmedikçe, altta yer delinmedikçe, ilini töreni kim bozabilir. Ey Türk Milleti! Kendine dön. Seni yükseltmiş Bilge Kağanı’na, hür ve müstakil ülkene karşı hatâ ettin, kötü duruma düşürdün. Milletin adı, sanı yok olmasın diye, Türk milleti için gece uyumadım, gündüz oturmadım. Kardeşim Kül Tigin ve iki Şad ile ölesiyle bitesiye çalıştım.

Zorlamayın efendiler, sizin çok beklediğiniz faşizmin yolu geçmez buradan. Türkiye'nin yegane sorunu son 60 yıldır akıllı milliyetçi yetiştirememesidir. Bu yüzdendir etrafı bunca salağın sarması, çektiğimiz eziyet.

LES Yerine ALES

2007-02-06T17:13:00.000+02:00

OSYM'nin yaptığı basın açıklamasına göre bugün itibariyle nur topu gibi bir sınavımız daha oldu; Akademik Personel ve Lisansüstü Eğitimi Giriş Sınavı(ALES). LES olarak bildiğimiz Lisanüstü Eğitimi Griş Sınavı ise kaldırıldı. Yükseköğretim kurumlarında belirli akademik kadrolara atanmak veya lisansüstü eğitimi yapmak isteyen adayların gireceği yılda iki defa yapılacak olan sınavın ilki 22 Nisan 2007 Pazar günü yapılacak. Sayısal soruların azaldığı LES benzeri bir sınav bu, açıktan veya öğretim elemanı dışındaki kadrolardan naklen atanabilmek için 100 üzerinden en az 70 almak gerekiyor. Henüz haber çok yeni, LES karşılıkları ise daha sonra açıklanacak. Hep beraber bekleyip göreceğiz, artık alıştığımız aile ve parti işletmeleri türünde hizmet veren Türk üniversitelerinde bakalım ne değişecek.

Wikipedia - Vikipedi Ansiklopedi midir?

2007-02-06T00:14:00.000+02:00

Wikipedia, Özgür Ansiklopedi sloganıyla 200’den fazla dilde kayıt bile olmadan mevcut maddeler üzerinde değişiklik yapıp, yeni maddeler açabileceğiniz popüler bir “internet ansiklopedisi”. Projenin Türkçesi ise Vikipedi olarak adlandırılıyor ve hızla büyümeye devam ediyor. Bu satırları okuduğunuz anda bile farklı dil ve ülkelerden on binlerce yazar, yüz binlerce okuyucu Wikipedia’nın dünyalı logosundaki parçaları anlayıp, tamamlamaya çalışıyor. Peki internette okumaktan bıkıp bir şeyler yazmak isteyenler için ya da okuyup bilgi sahibi olmak isteyenler için gerçekten Wikipedia iyi bir seçenek mi? Ya da ansiklopedi yazmak ortalamanın işi midir?

Farklı dildeki Wikipedia’lardan sorulardaki kaygıyı haklı çıkartacak yüzlerce örneği peş peşe sıralamak mümkün. Mesela sadece bir fikir vermesi açısından; İranlıların İngilizce ve Almanca dillerinde Selçuklu Tarihi ve dönem konularını tamamen Türklükten arındırıp kendilerine göre yazması, Ermenilerin sözde soykırımla ilgili maddelerde nokta değişikliğe tahammül edememeleri, her daim Türk karşıtı Yunan dostlarımız, özellikle Avrupa’da ve Irak’ta yaşayan Kürtlerin yazdığı akla ziyan maddeler, Kürtçe Wikipedia’daki boy boy PKK reklamları, bu konulardan türetilip doğruyu yanlışı ayırt edemeyeceğiniz binlerce ansiklopedi (!) maddesi göz önüne alınabilir. Bir de üstüne Türkiye cahilli yabancıları koyunca… Üstelik bu sadece Türklerle ilgili maddelerle sınırlı değil. Hemen her tartışmalı konuda durum bu.

Türkçe Vikipedi’de de durum pek farklı değil. Kraldan fazla kralcıları geçip, manidar bir örnek verecek olursak; "Türk dilleri" ve "Türk halkları" maddeleri bile kolaya kaçıp Almanca Wikipedia’dan çevrilmiş. Matematik, fizik ya da kimya gibi alanlarda fazla ahkâm kesene rastlanmaz ama konu sosyal bilimler olunca maşallah herkesin bilgiden önce bir fikri oluyor. Maddelere kaynaklığı da adam akıllı kitaplar, yayınlar değil de internet ve gazeteler yapınca…

Siz ne kadar alanınızda uzman biri olsanız da, kimilerine göre ihtilaflı sosyal bilim konularında bilimsel ve gerçek bir ansiklopedi maddesi yazsanız da, on gün içinde o madde eli burnunda hararetli ergenler, işi o olmayanlar, şucular-bucular tarafından sağından solundan kırpılıp, eklenip okunmaz ve işe yaramaz bir ucubeye çevrilebilir. Hemen biri çıkıp, “ama Vikipedi, madde yedi …” diye söze başlayabilir. Zahmet etmeyin, o maddeler işe yarayan bir yöntem değil, vakit kaybıdır ve kimsenin kimseye o kadar vakit kaybettirme hakkı yoktur.

Wikipedia’nın felsefesi ilk bakışta insanlara güzel bir fikir gibi gelip biraz umut veriyorsa da yeteri kadar takip ettikten sonra işin imkansızlığı su yüzüne çıkıyor. Aslında Wikipedia yazarları için çark, piyasadaki amatör avcılarının ev hanımlarına yüksek vaatlerle pazarlamacılık yaptırdığı mantıkla dönüyor. Siz satın, satamazsanız satacak birini bulun gerisi gelir. Bu mantıkla iş yaptıranlarında asıl hedeflediği, verdiği vaatlerdekiler değil, kişinin o ilk hevesle işe koyulup hedefe ulaşmanın pek de kolay olmadığını anlayıp işi bıraktığı ana kadar geçen süre içinde yaptığı iştir. Yani bir nevi ilk heves ticareti de diyebiliriz. Elbette yapacak daha iyi bir işiniz yoksa, vaktiniz de bolsa kimsenin hevesini kırmak istemem ama durum benim gözümde budur. Bir nebze pozitif bilimlerde ya da kabaca bilgi sahibi olmak istediğiniz sosyal bilimlerde işe yaradığı, bir nevi ekşi sözlük gibi bir ihtiyacı karşıladığı doğrudur ama asla yerli yabancı gazetecilerin, öğrencilerin yaptığı gibi bir müracaat kaynağı falan değildir Wikipedia.

Wikipedia’daki tabiriyle (madde yazan, düzenleyen) wikipedistleri rencide etmek istemem ama kimliği, yetkinliği belirsizler ortalamasının yazdığı bir internet derlemesinin, özellikle sıkça herkesin başvurduğu sosyal bilimler gibi konularda ciddi bir kaynak gibi sunulup, algılanması taraftarı değilim. Ben de internette geçirdiğim sınırlı saatleri, Türkçe bilgi diye diye, o ilk hevesle binlerce madde açarak, insanlara laf anlatmaya çalışarak geçirenlerdenim. Bugün daha hayırlı geçirilebilecek o zamana “kayıp zaman” değil “yanlış tecrübe” desem de ortada öyle veya böyle bir vakit kaybı var ve gerçekten bu wikipedistler arasında çoğu iyi niyetli ve nitelikli kişilerin de vakit kaybetmeden yapabilecekleri daha iyi şeyler olduğunu düşünüyorum.

Blog yazarları da bir ara Vikipediye destek kampanyası başlatmıştı, hobi olarak bununla uğraşmak insanları rahatlatıyor olabilir buna da karşı değilim. Ama ne olur ileriki yıllarda iyice rağbetin çoğalacağı Türkçe Vikipedi’ye de diğer dillerdeki versiyonlarına da gerçek bir ansiklopedi gibi bakmayalım. Çünkü uzun süre acil bilgi ihtiyacı için Wikipedia’yı (ya da sanal alemdeki diğer bilgi kaynaklarını) kullanıp, daha sonra gerçek kaynaklara döndüğünüzde aradaki uçurumun ne derece (bu yöntemle) kapanmaz olduğunu fark ediyorsunuz ve asıl endişem; ilköğretim 3. sınıf öğrencilerine bile “internetten yap getir” diye ödev verebilen öğretmenlerle bu farkı ömrü boyunca anlayamayacak bir nesil yetişmesi.

Blog ile Şemsiye

2007-02-05T02:39:00.000+02:00

Blog ile şemsiye arasında zorlarsak hepimiz pek çok ilişki kurabiliriz aslında ama bugün Hürriyet İnsan Kaynakları ekinin son sayfasındaki şemsiye imalatçısı Celâl Birsen ile ilgili haberi okurken nedense aklıma hiç zorlanmadan, uzun zamandır pek de vakit ayıramadığım bloglar ve yazarları geldi.

Haberin internet sayfasında Celal Birsen’in şemsiyelerle verdiği pozun hemen altında yazılan yazılar maalesef yok. Orada ilgimi çeken, Celal Birsen’e neden ürettiği şemsiyelere kendi adını verdiği sorusuna cevabıydı. “Kendi adınızı verdiğinizde hata yapamazsınız” diyor Birsen. Genel geçerliliği olmasa da güzel bir yaklaşım. Elbette bir yanıyla da internet ve özellikle bloglar insanların kimliklerini geri planda tutarak rahatça yazmalarına da yarıyor ama …

Wikipedia’yı kimliği belirsizler ortalaması yazdığı için kale almayan, gerçek adlarla yazılmayan e-postaları cevaplamayan, internette insanların dürüstlüğünü farklı adlarla açtığı e-posta hesaplarının sayısına göre ölçen ben ki bu blog da kendi adımı kullanmam. Önemli meselelerde internette gördüğüm çoğu imzasız ya da takma adla yazılan yazıları da pek okumam.

Aklımda bunlar varken, zorunlu nedenler hariç gerçek adını kullanmadan yazanları bir kenara koyarak, şöyle bir blog camiasına ve yazarlarına bir göz attım da … Siz ne dersiniz?

Türkiye-Ermenistan İlişkileri:Sıfır-Hafıza Türk Basını

2007-01-29T01:27:00.000+02:00

Ermenistan’ın ‘Barış’ Çağrısı: Dink’in Ölümü Yaklaştırabilir mi?

Dün ajansların flaş geçtikleri habere göre Dink’in cenaze töreni Türkiye ve Ermenistan’ı da yakınlaştırmıştı. Büyük Türk gazete ve televizyonları törene Ermenistan Cumhurbaşkanı Robert Koçeryan’ı temsilen gelen Ermenistan Dışişleri Bakan Yardımcısı Arman Kirakosyan’ın tarihi bir açıklama yaparak Ermenistan’ın Türkiye ile hiçbir koşul olmadan diplomatik ilişki kurmaya hazır olduğunu duyurdular. Bu açıklamaya büyük bir gazetemiz “Ermenistan kapıları açtı” diye duyurdu. Bir diğer gazete ise “Ermenistan’dan uzlaşı çağrısı” manşetini atmıştı. Bir başka büyük gazetenin manşeti ise “Sessiz çığlığa Ermenistan’dan barış yanıtı: Önkoşulsuz görüşelim” şeklindeydi. Diğer yayın kuruluşları da Kirakosyan’ın açıklamalarını yeni ve olağanüstü bir gelişme gibi verdiler.

Anlaşılan o ki Türk basın yayın kuruluşları Ermenistan ile ilişkilere pek bir Fransız. Tahminim Kirakosyan da içinden “biz her zaman aynı şeyi söylüyoruz, adamlar şimdi ilk defa duymuş gibi oldular. Bu Türklerin hafızasında bir sorun mu var acaba?” diye düşünmüştür. Çünkü Ermenistan uzun süredir “önkoşulsuz diplomatik ilişki kuralım” demektedir. Bunun barış istemekle bir ilgisi de yoktur. Çünkü diplomatik ilişki için koşul öne süren Türkiye’dir. Türkiye’nin öne sürdüğü ön koşul ise son derece basittir: İşgal ettiğin topraklardan çık ve benim topraklarıma Ermenistan demekten vazgeç.

Ermenistan Türkiye’ye önkoşul ileri sürebilecek bir durumda değildir. “Önkoşulsuz diplomatik ilişki kuralım” çağrısı da suçüstü yakalanan bir suçlunun polise yaptığı “önkoşulsuz olarak beni serbest bırak. Sana bu şansı veriyorum” demesine benzer.

TÜRKİYE NEDEN DİPLOMATİK İLİŞKİYİ KESTİ?

Ermenistan bağımsızlığını ilan ettiğinde onu ilk tanıyan devletlerden biri de Türkiye olmuştur. Türkiye gelişmeyi önemli bir fırsat olarak değerlendirmiş ve genç Ermenistan’ın güçlenmesini temenni etmiştir. Hatta deprem ve ekonomik felaketlerle sarsılan Ermenistan’a buğday ve diğer yardımlarda bulunulmuş, Batı’dan gelen yardımlar Türkiye’nin sağladığı kolaylıklar sayesinde Ermenistan’a ulaşabilmiştir. Ancak Ermenistan daha kurulur kurulmaz Azerbaycan’ın topraklarına saldırmıştır. Karabağ’ı almakla kalmamış, Karabağ ile Ermenistan arasında kalan, hatta Karabağ’ın çevresindeki diğer Azeri topraklarını da işgal etmiş. Rusya’nın yardımı ile yaşanan bu işgale ek olarak Ermeni güçleri Nahçıvan’a da saldırmaya kalkmış, olası bir işgal Türkiye’nin müdahalesi ile önlenebilmiştir. İşgallerin sonucunda 1 milyon Azeri kaçkın (mülteci) durumuna düşmüştür. Bu rakam Bosna Savaşı’ndaki Boşnak mülteci sayısından fazladır. Üstelik bu insanlar hala evlerine dönebilmiş değildir. Ermenistan bununla da kalmamış Bağımsız Bildirgesi’nde Türkiye’nin Doğu illerinden ‘Batı Ermenistan’ diye bahsederek ileride bu illerin de alınacağı gibi bir imada bulunmuştur. Sözkonusu belge Ermenistan Anayasası’nın parçası sayılmıştır.

Bu şartlar altında Türkiye önce Ermenistan’ı uyarmış, ardından da diplomatik ilişkilerini kesip, kara sınırını da kapatmıştır. Oysa ki Ankara Hükümeti Ermenistan ile yakın ilişkiler kurup buradan Azerbaycan ve Orta Asya Türk cumhuriyetlerine daha kolay bir şekilde uzanmayı düşünüyordu. Yani Ermenistan, Türkiye için stratejik bir ortak olabilirdi. Türkiye’de hükümetler değişmiş, en sağından en soluna bir çok isim görev almış, ancak Türkiye’nin Ermenistan ile iyi ilişkiler kurma arzusu değişmemiştir. Hatta ülkenin en ultra-milliyetçisi Alparslan Türkeş dahi gruru bir yana bırakıp ülkesi için Erivan’a kadar gitmiş ve barışa katkıda bulunmaya çalışmıştır.

İlk Ermeni Cumhurbaşkanı Levon Ter Petrosyan da Türkiye ve Türkler ile barışmak yanlısı bir isimdi. Ermeniler Türklerle kavga ettiği sürece bundan en büyük zararı Ermenilerin göreceğini düşünüyordu. Yani tıpkı Hrant Dink gibi düşünüyordu. Ermeni kimliğini Türk düşmanlığına dayamamak gerektiğini savunuyordu. Petrosyan’a göre düşmanlık Ermenileri dış güçlere bağımlı hale getiriyor ve Ermenistan’ın gerçek bağımsızlığını engelliyordu. Ermenistan’ın 100 milyondan fazla Türk nüfusla çevrili 2-3 milyon nüfusu olan küçük bir ülke olduğunu ve Türkler ile Ermenilerin tahminlerin çok ötesinde iç içe olduğunu düşündüğünüzde Ter Petrosyan’ın tarihi çıkışı anlamlıydı. Fakat Petrosyan Yönetimi Rusya ve Taşnakların ortak operasyonu sonucunda alaşağı edildi ve ülke Diaspora’nın aşırı uçları ile Rusya’nın etkisine terk edildi. Bugün ülkenin örneğin enerji sektörü tamamen Ruslara bırakılmış durumdadır.

Ter Petrosyan’ın yerine gelen Robert Koçaryan ise Karabağ Savaşları’na bizzat katılmıştır. Kendisi Cumhurbaşkanı olduğunda aslında Azeri vatandaşı idi ve yasada hile yaparak seçimlere katılmıştı. Bir diaspora Ermenisi olarak Koçaryan Ermenistan’da Türk düşmanlığının en önemli savunucusu ve bundan beslenen en önemli siyasi isimdi. Daha iktidara gelir gelmez “Türklere hadlerini bildirmek”ten bahsediyordu. Ona göre Ter Petrosyan Türklerle nasıl konuşulacağını bilmiyordu. İlk iş olarak soykırım iddialarını tekrar canlandırdı ve tüm dünyada Ermeni diasporasını Türkiye aleyhine çalışmaya zorladı. Türkiye her alanda köşeye sıkışırsa Ermenistan’ın her istediğini kabul edebilirdi. İkinci olarak diaspora Ermenileri Ermenistan’da daha etkili bir hale geldiler. Ter Petrosyan’ın Ermenistan Ermenilerince yönetilen Ermenistan hayali suya düştü. Rusya karşısında Erivan Sovyet döneminden dahi daha bağımlı bir hale geldi. Bu arada Azerbaycan ve Türkiye ile ilişkilerde hiçbir olumlu gelişme yaşanmadı. Türkiye-Gürcistan ve Azerbaycan ekonomik entegrasyon ve siyasi işbirliği yolunda yürürken Ermenistan neredeyse tüm önemli bölgesel işbirliği projelerinin dışında kaldı. Örneğin Bakü-Tiflis-Ceyhan Petrol Boru Hattı Ermenistan’ı by-pass ederek geçti.

TÜRKİYE AMBARGO UYGULUYOR MU?

Türkiye tüm bu olumsuz gelişmelere rağmen Koçaryan’la da iyi ilişkiler kurmak arzusundaydı. Bunun için çok çeşitli jestlerde de bulunuldu. Ancak Ermenistan bu jestlerin hiçbirine olumlu yanıt vermedi. Örneğin kara sınırları kapalı kalsa da hava kapısı açıldı. Onbinlerce Ermeni’nin Türkiye’de çalışmasına de facto izin verildi. Bugün en az 50.000, kimi rakamlara göre 75.000 Ermeni Türkiye’nin çeşitli şehirlerinde çalışmaktadırlar. Ayrıca çok sayıda Türk şirketi İran ve Gürcistan üzerinden Ermenistan’la milyonlarca dolarlık ticaret yapmaktadırlar. Bu ticaretin 200-400 milyon dolar arasında olduğu sanılmaktadır. Bir çok uzaman göre kara sınırı açılsa da ticaret yaklaşık olarak bu rakamlar civarında gerçekleşecektir. Tüm bunlara dikkate alındığında Türkiye’nin pratikte herhangi bir ambargo ya da sınırları kapatma politikası izlemediği, sadece görünürde kara sınırının kapalı kaldığı anlaşılmaktadır.

Türkiye’nin ikinci önemli adımı ise Ermenistan ile görüşme kanallarını sürekli canlı tutmasıdır. Kara sınırını tamamen açmak isteyen Türkiye de ilişkilerin Ermeni işgali ile kilitlenmesinden rahatsızdır. Hem Türkiye, hem de Azerbaycan hükümetleri Ermeni işgali nedeniyle kamuyoyunun büyük baskısı altındadır. Avrupa Birliği ve Konseyi’nin dahi Ermenistan’ı Karabağ ve çevresinde “işgalci” olarak tanımladığı bir ortamda Türkiye’nin karşılıksız herhangi bir adım atması düşünülemez. Bu nedenle Türkiye, Ermenistan’a en azından birkaç bölgeden geri çekilmesini salık vermiştir. Bu sayede Türkiye de ilişkileri Karabağ ve işgal ipoteğinden kurtarabilecektir. Ne var ki Ermenistan işgal ettiği bir tek noktadan dahi geri çekilmeye yanaşmamış, Ermeni Devlet Başkanı Koçaryan aksine çok sert açıklamalarda bulunmuştur. Şu haliyle Ermenistan işgal ettiği topraklar konusunda öylesine katıdır ki Azerbaycan askeri seçenek dışında başka seçenek kalmadığını düşünmektedir. Türkiye ise bölgesinde yeni bir savaş istememektedir.

Türkiye’nin en hayati jestleri ise Başbakan Tayyip Erdoğan döneminde yaşanmıştır. Daha AK Parti iktidara gelmeden partinin ilk Dışişleri Bakanı olacak Sayın Yaşar Yakış ile parti genel merkezinde yapmış olduğumuz görüşmede AK Parti’nin Ermenistan konusunda ne kadar iyimser ve heyecanlı olduğunu bizzat gözlemlemiştim. Yakış ilk iş olarak sınır kapısını açacaklarını ve Van’daki Akdamar Ermeni Kilisesi’ni restore edeceklerini söylüyordu. Ben ise kendilerine sınır kapısı konusunda bu kadar iyimser olmamaları gerektiğini aktarmıştım. Akdamar Kilisesi’nin restorasyonu tamamlandı. Aslına bakılırsa geçmiş hükümetlerin de Ermeni kiliselerine karşı herhangi bir tavrı yoktu. Mesele bütçe meselesiydi. 1994, 2001 Krizi gibi ekonomik bunalımlar hatırlanırsa Türkiye’nin bu tür tarihi mekânları restore etmekte neden zorlandığı daha iyi anlaşılabilir. AK Parti kilise restorasyonu dışında sınırları açmak konusunda da oldukça aktifti. Ancak Ermeni tarafı dışarıda “önkoşulsuz görüşmeden” bahsederken kapı ardında işgali sonuna kadar sürdürmek istemiştir. Sürekli olarak ayak direyen taraf olmuştur. Erdoğan’ın tıpkı Kıbrıs’ta olduğu gibi ‘hep bir adım önde olma’ siyasetine hep en sert ret yanıtlarını veren taraf Ermeniler olmuştur. Bilindiği gibi AK Parti’nin çevre politikası daha çok Ahmet Davutoğlu’nun ‘komşularla sıfır sorun’ yaklaşımına dayanmaktadır. AK Parti Hükümeti daha ilk başından beri tüm komşular ile sorunların kısa sürede çözülebileceğini savunmuş, hatta Kıbrıs’ta Cumhuriyet’in en köklü politikalarını bir yönüyle ters yüz edebilmiştir. Suriye, İran, Bulgaristan, Gürcistan ve Yunanistan ile ilişkiler hiç olmadığı kadar iyi bir düzeye gelmiştir. Bir tek istisna Ermenistan olmuştur. Bunu bizzat Başbakan Erdoğan da kabul etmiş ve 2006 yılında adeta patlayarak “sürekli olarak Ermenistan’ın peşinde koşamayız” deme noktasına gelmiştir. Ermenistan öylesine uzlaşmaz bir tutum içindedir ki Erdoğan’ın, Koçaryan’ı 2004 NATO İstanbul Zirvesi’ne daveti dahi sonuçsuz kalmıştır. Erdoğan sürekli olarak Koçaryan’la bir yerlerde buluşu ilişkileri yumuşatmak istemiş, Koçaryan ise adeta dünyanın tek küresel gücünün lideri edalarında hep ret yanıtını vermiştir.

Şüphesiz Türkiye’nin en hayati jesti Ermeni soykırım iddiaları konusunda bir ortak komite kurulmasını önermesi olmuştur. Bu Türkiye Cumhuriyeti tarihinin en cesur adımlarından biridir. Türkiye bu komiteye sadece Ermenistan’dan değil, Fransa, ABD gibi isteyen ve ilgili her ülkeden uzman ve tarihçilerin katılmasını da kabul etmiştir. Ne yazık ki bu jest de karşılıksız kalmıştır. Ermenistan Dışişleri Bakanı Oskanyan’a göre “bunlar tipik Ermeni propaganda taktikleri”dir.

PSİKOLOJİK BARİYER

Kısacası Türkiye, Ermenistan ile uğraşmaktan yorulmuştur. Ermenistan gibi son derece küçük ve önemsiz bir ülkenin Türkiye karşısındaki bu sert ve uzlaşmaz duruşunun ardında ise somut sorunlardan ziyade psikolojik nedenler vardır. Hrant Dink’in cenazesine gelen bazı diaspora ve Ermenistan Ermenileri dahi Türkiye’de başlarına kötü bir şeyler geleceği korkusuyla bu ülkeye gelmişlerdir. Birçok Ermeni hala Türkiye’de Türklerin kendilerini kesmek için sırada beklediklerini sanmaktadırlar. Türkiye sınırlarından ayakları titreyerek giren çok Ermeni vardır. Ne yazık ki Hrant Dink haklıdır. Ermeniler Ermeni kimliğini önemli ölçüde Türkler ile karşıtlık üzerine kurmuşlardır. Özellikle diaspora Ermenileri içindeki radikal bazı kurumlar ve daha çok da Kilise bu düşmanlığı beslemektedir. Türkiye-Ermenistan arasındaki sorunları varlık sebepleri sayan Ermeni kurumları mevcuttur. Ermenistan içinde ciddi bir şekilde ‘kayıp Ermeni topraklarını geri alma’ ideali yaşatılmaktadır. Bu anlamda Dink’in cenaze töreni son derece yararlı olmuştur. Bizler için son derece doğal olan manzaralar İstanbul’a gelen ve olayı uzaktan izleyen Ermeniler için şoke edicidir. Türklerin onbinler olup “hepimiz Ermeniyiz” diye bağırabilmesi Türkiye dışındaki Ermeniler için anlaşılabilir bir durum değildir. Ancak deprem sonrasında Yunanistan ile yaşanan ‘yakınlaşma’nın aynısını Ermenistan ile beklemek için henüz erkendir. Hele hele Ermenistan Dışişleri Bakan Yardımcısı Arman Kirakosyan’ın Türkiye ile hiçbir koşul olmadan diplomatik ilişki kurmaya hazır oldukları yönündeki açıklamaları ne yenidir, ne de flaş bir gelişmedir. Ermenistan şu ana kadar ilişkilerdeki tüm kredisini tüketmiştir ve önşart ileri sürmek bir yana kendisinden istenen şartları yerine getirmeden herhangi bir ilerleme sağlamak mümkün değildir.

Bu arada Türkiye böylesine sıfır-hafıza bir basınla nereye kadar gidebilir, onu da Tanrı bilir. 25 Ocak 2007, Sedat Laçiner

Mehmet Ali Birand ve Solaryum

2007-01-27T02:26:00.000+02:00

Yalan yok, Mehmet Ali Birand gibi birini ne okurum, ne de izlerim. Çünkü ne yaparsa yapsın bir insana küfür etmeyi kendime asla yakıştıramam. Ama belirli günler vardır, gazetelerin kapış kapış satıldığı pek çok kişinin televizyonda ana haber bültenlerini beklediği... Böyle günlerde bizler gibi başkaları da başkalarından başkaca şeyler beklerler. Mesala Hrant Dink cinayeti. Bir haftadır takip ediyorum çoğu yazarı takip ettiğim gibi ve artık ne kadar duayen varsa topundan gına geldi. Neyse konuyu dağıtmadan başlığa bağlayalım. Zira ciddi yazılar yazmaya, niyetlenip (1-2-3-4-5-6 vs. vs.)sadece postitlerini bile yetişdiremediğim Türk basınının içler acısı haliyle içlemeye hiç niyetim yok.

Hrant Dink cinayeti ve sonrasında rüzgara bırakılıp işletilen sürecin mümtaz siması Birand'ın artık bu kadar da olmaz dedirten yazılarını okudaktan sonra internette malum suje hakkında eski bir yazı ararken Birand'ın solaryum merakını neye yoracağını bilemeyen pek çok tartışmayla karşılaşınca bir anda neşem yerine geldi ve aradığım çetrefilli yazıları boşverip, gençlere daha ayan beyan ve manidar bir hatırlatma yapma ihtiyacı hissettim.

Şimdi efendim; daha solaryumun icat olunmayup, kavunun hormonlanmadığı günlerde biz naçizaneler, kavunu dibinden, insanı yüzünden anlardık. Birand'ı da o eski 32. Gün'lerde bembeyaz bir tenle karşımızda bulurduk. Programın ilerleyen dakikalarında Birand, cürmüne mukabil ekranda kızarmaya başlayınca topyekün "işte başladı yine" diye daha bir dikkat kesilirdik. İş ana haber bültenine gelince, hem Birandlığını yapacaksın, hem iki lafı bir araya getiremeyecek hem de üstüne yakın çekimde kızarıp bozaracaksın! Tamam, kızarmaları solaryumla maskeledin biz de yedik. Televizyonda satır altı mesajlarını sünger gibi içimize de çektik. Ya bu yazdığın yazıları ne yapacağız? Peki bu yazdığın beş para etmez yazıların her gün ve sadece sana özel olarak, Posta Gazetesinde ve aynı gün Hürriyet Gazetesinin tüm dış yayınlarında, Hürriyet internet sitesinde (www.hurriyetim.com.tr) Milliyet internet sitesinde (www.milliyet.com.tr) ve Daily News ekibi tarafından tercüme edildikten sonra hem ana gazetede, hem de Daily News internet sitesinde (www.turkishdailynews.com) neden yayınlandığını hiç mi anlamayacağız?

Hrant Dink Suikastı ve Cenaze Töreni.

2007-01-27T01:57:00.000+02:00

Yazık, çok yazık! Hrant Dink'e yapılan suikastın acısından çok daha büyük bir acıdır o cenaze töreni ve işleyen süreç. Bu kadar yönlendirmeye açık/dünden razı bir sözde aydın sürüsünün bu kadar insana nüfuz etmesi; ortalıkta bu kadar sözde duyarlı, içi boş ve duruşu ve düşüncesi olmayan insanın gezmesi; önemli bir iş yapıyor olduklarını zannetmeleri...

Maya bu sefer tuttu. Artık çok çalarlar bu yoğurdu!

100.000 Norveçliye İkinci Vatan Türkiye!

2007-01-17T12:50:00.000+02:00

Bugünkü Milliyet'in son dakika haberini görünce gözlerime inanamadım. 100 bin Norveçli, emekli turizmi adı altında Türkiye'ye yerleştirilmeye çalışılıyor. Bu adamlar (Norveç'de çalışamadıkları için buraya gelecek olmalarına rağmen) Türkiye'de çalışabilecek. Proje daha tam belli değil ama bu insanlara eğer aşağıda saydığım olanaklardan biri bile verilirse gitmedik mahkeme bırakmayacağım.

Tüm Türkiye'ye dağıtılmak yerine sadece Ege ve Akdeniz sahillerinde iskan edilirse.
İskân edildikleri bölge nüfusunun 15/1'inden fazla olurlarsa.
5 bin nüfusluk denilen sitelere ayrıca hukuki ve beledi statü verilirse.
Kişilere Türkiye'de çalışma izni verilirse.
Türk Vatandaşı olmazlarsa.
Bu proje dahilinde Türkiye'de oturdukları taşınmazları miras bırakabilirlerse.

Aklıma gelen ilk maddeler bunlar. Eminim daha pek çok madde çıkartılabilir. Amacım laf olsun diye muhalefet etmek ya da her yeniliğe "istemezük" demek değil. 100 bin kişilik iskân Türkiye şartlarındaki bir ülke için çok büyük bir rakamdır. Emeklilik sefa sürmekse eğer, bu ülkenin cefasını çekenler sürmeli o sefayı. Turizm sezonunda yabancı turiste 1'e verilenin yerli turiste 3'e kakalanmasını meşrebinize göre sineye çekebilirsiniz ama buna göz yumamazsınız. Bu rakam bölgenin tüm demografik ve sosyo-kültürel özelliklerini bir anda değiştirir. Kurtuluş Savaşı sırası ve sonrasında Türkiye'den giden meslek sahibi gayrı müslimlerden sonra Türk ekenomisinin ne hale geldiği sadece bir örnek. Türkiye'nin bir türlü yapmayı beceremediği şekilde 5 milyonluk Norveç Türkiye'deki 100 bin vatandaşını öyle bir koz olarak kullanırki şaşkın Erdoğan hükümeti gibi şaşar kalırsınız. Kimse yabancı düşmanlığı zannetmesin, bundan 150 yıl önce Avrupa ülkelerinin hiç birinde Türk-Müslüman yerleşik nüfus yokken sadece burada vardı!

Norveçlileri nasıl kandırdığını bilmem ama projenin geleceğine yönelik şimdilik tek rahatlatıcı nokta; projeyi, ODTÜ Mimarlık Fakültesi Şehir ve Bölge Planlama Bölümü Öğretim Üyesi, Norweigen Life Center şirketi ortağı ve eski Aydın Belediye Başkanı Hüseyin Aksu’nun planlaması. Başka bir deyişle, Aydın Belediye Başkanıyken boş vaatten, hapis, para ve memuriyetten men cezasını çarptırılan Hüseyin Aksu!

Kurtuluş Savaşı

2006-05-14T01:36:00.000+03:00

Anlaşılan bir süre daha yazmaya pek fırsatım olmayacak, daha doğrusu gazete okumaya fırsatım olmayacak haliyle "postitlik" malzeme de çıkmayacak.

Hazır elimizi videolara sürmüş ve bir süre daha blogu güncellemeyecekken yukarıdaki Kurtuluş Savaşı görüntülerini yüklemek geldi içimden.

Evet, "Vatan Onlara Minnettar" ama biz de, "Bize Minnettar Olacak Bir Vatan" bırakmak zorundayız!

Sağlıcakla...

Süleymanname

2006-05-03T16:06:00.000+03:00

Sen gül diyarının yapma gülüsün!
Aynı yapmacıkla Çoban Sülü'sün!
Yoktur izlediğin bir dava yolu;
Bir bu yan, bir şu yan, büküntülüsün!

Türk'e zıt sermaye merkezlerinden,
Bir zikzaklı yolda hep, güdülüsün!
Milli yekparelik gelmez işine;
Bu yüzden parçalı, bölüntülüsün

Ve devlete mason biraderlerin
Tam da maslahata denk ödülüsün!
Ne sır sendeki bedava oluş!
Problemler içinde en müşkülüsün!

Fikir dağlar boyu kocaman kitap;
Sen de o kocaman kitabın bir virgülüsün!
Böyleyken ustasın gözbağcılıkta;
Cüceler sirkinin baş Herkülüsün!

Gözyaşı ve çığlık vatanında sen,
Hüzün bahçesinin şen bülbülüsün!
Büzülmüş susarken mahzun hakikat,
Davuldan ziyade gümbürtülüsün!

Teokratik rejim olmaz deyip de,
Peşinden müslüman görüntülüsün!
Kolera, vergiler, zamlar, enflasyon;
Bir felaketsin ki, binbir türlüsün!

Gelirsiz giderli bütçelerinle,
Her yıl, milyar milyar köpürtülürsün!
Okka okka vicdan satın alırsın;
Topuzu altında oy baskülüsün!

Bir gökdelen sanır seni gören göz;
Bilmez ki, temelden çöküntülüsün!
Büyük Kongre, dikiş tutturduğun yer;
Meclise gelince söküntülüsün!

Bağlısın hak bilmez yeminlilere;
Hakkı bilenlerden çözüntülüsün!
Üçbuçuk mebusa kaldı diye fark,
Kimbilir, ne kadar üzüntülüsün!

Millet gökten adam dilensin, dursun!
Ümit fakirinin keşkülüsün!
Kuzum, senin neren Anadolludur?
Türk'e Amerikan püskürtülüsün!

Farkın şu ki, eski Başbakanlardan,
Sen o belaların son püskülüsün!

Necip Fazıl Kısakürek-1971

Ümit Özdağ ve Ulusal Uzmanlar Grubu

2006-04-28T03:06:00.000+03:00

Biraz önce ATV'de Türkiye'de yazılı ve görsel basında yer kaplamaktan başka bir halta yaramayan o alışıldık özenti bezenti, sözüm ona fikir adamlarınının Türkiye için havsalasının alamayacağı fikirleri, uygulamalarıyla beraber somut olarak ortaya koyan gerçek bir uzman vardı; Prof. Dr. Ümit Özdağ. Fikirlerini özetlemesi yanlış anlaşılmalara neden olabileceği için ilgililerin ve özellikle yetkililerin kitaplarına ve kendisine başvurması çok daha yararlı olacaktır.

Bu arada, geçen yıl bu günlerde Ümit Özdağ'ın da içinde bulunmasını arzu ettiğim, Ecevitler dışında, isimlerini görünce üzerine çok fazla önem yüklemekten kendimi alamadığım Ulusal Uzmanlar Grubu kurulmuştu. 1 sene geçti. Bülent Ecevit başkanlığında toplanan grup, milletvekillerine gönderdikleri mektup dışında bir rapor bile hazırlamadı geçen sürede. Oysa bu siyasal yapıda milletvekillerinin, parti genel merkezi zincirini kıramayacağını ve haliyle "Milleti" temsil edemeyeceğini en iyi Bülent ve Rahşan Ecevit çifti biliyor. Çünkü onca yıl çok iyi bildikleri bu tatbiki bizzat sürdürdüler.

Ecevitler dışında, kendilerinden çok fazla şey beklediğim, altta isimleri yazılı, Ulusal Uzmanlar Grubu'na bu sıralarda çok fazla iş düşüyor. Bilmem farkındalar mı?

Bülent Ecevit, Rahşan Ecevit, Rauf Denktaş, Talat Şalk, Prof.Dr. İlber Ortaylı, Aytunç Altundal, Prof.Dr.Hüseyin Pazarcı, Mehmet Uğur Civelek, Prof.Dr.Duygu Bazoğlu Sezer, Hulki Cevizoğlu, Çağrı Erhan, Prof.Dr.Halil İnalcık, Emin Şirin, Prof.Dr.Alemdar Yalçın, Mehmet Çetingüleç, Doç.Dr.Hasan Ünal, Selim Somçağ, Dr.Ahmet Tan, Doç.Dr.Gıyasettin Aytaş, Dr.Ahmet Zeki Bulunç, Hasan Kundakçı, Talat S. Halman, Yrd.Doç.Dr. Altınay Kışlalı

İdâre-i Maslahat

2006-03-31T00:10:00.000+03:00

Tebrikler AKP Hükümeti! Tebrikler İçişleri Bakarı!
Kapatamadığınız DTP bir bir il ve ilçelerde amaçsız sürüleri, çocukları her fırsatta örgütlüyor. Görevden almak bir yana, lâf olur, diye soruşturma bile açamadığınız malûm belediye başkanları ve parti yöneticileri fırsattan istifade tek elden çıkmış üç beş kelime ile kameralar karşısında durmadan zehir kusuyor, halkı kışkırtıyor. Gündemdeki piçleşmiş kışkırtıcılar belli; DTP Yöneticileri, başta Diyarbakır Belediye Başkanı Osman Baydemir ve DTP'nin Siirt İl Başkanı Murat Avcı olmak üzere DTP’nin tüm İl ve İlçe Başkanları.

Kuvvet Komutanı, sınırlı yetkilerle terörle mücadele ediyoruz, diyor. Emniyet Amiri, suç işlemek isteyen varsa bölgeme gelsin, nasıl olsa savcı cinayet dışında bana suç getirmeyin buyurdu, diyor. Dağda terörist öldürülüyor, cesedi şehirde yakınlarına veriliyor, sonrası malûm.

Dünya üzerinde bugün teröristin dirisi gibi ölüsünü de başına belâ edebilen başka bir devlet var mıdır? Tarihte var mıdır? Ha işte 2006 yılında Anadolu’da böyle bir Devlet var! Suriyeli teröristin cesedini bile Devlet Hastanesi’nden, gelin alın da olay çıkarın, diye verebilen bir Devlet, sonrası bildik rezâlet! Olayı önlemek bir yana, kendini savunmaya bile yetkisi olmayan polisler ne göstericilerin üzerine gidebiliyor ne de haliyle geri çekilebiliyor. O an da taş yiyen Türk Polisi yeni silahını devreye sokuyor. Sapan! Filistinli çocuk değil, sapanlı bir ülke polisi! Tabi bir de su tabancası panzerler var. Tahrip edilen kamu malları, kepenk kapatmadı diye taşlanan dükkânlar ve ancak göstericiler AKP binalarına yürümeye başladığında müdâhale emri verebilen polis amirleri. O da yetmedi asker takviyesi. Sonra da kışkırtmalara kanmayın beyanatları. Kışkırtan da, kanan da her yerde, her devirde olur, siz bunlara uymayın, demekle devlet yönetilmez. Sizin işiniz kışkırtanı bulup, “gerekeni” yapmak. Ama sorun da burada ya; kışkırtan belli, sebep olan belli, olaylar belli ama “gereken yok"! Yasalara göre “gereken” bir şey kalmadı artık!

İktidarda gözü açılan AKP’liler, “Yürütme Yetkisi’ni” Kemal Ağabeylerinin anladığı anlamda yürütmeye başladığından beri bu yedinci olay. Beyler aklınızı başını alın! Bunun lamı cimi yok. Ay geçmeden sokak çatışmaları ülke gündeminde. Farklı illerde her terörist cenazesini morglardan alanlar, çıkan sokak olaylarında pazı bantlarıyla kalabalığı yöneten aynı kişiler. Bunları güvenlik güçleri de biliyor, halk da biliyor. Toplasan elli tane etmez. Ama bu adamlara kimse el sürdürtmüyor. Teröristle değil terörle mücadele için gereken hukuk adam akıllı var olan “gerekçeyi” güvenlik kuvvetlerine vermediği takdirde birileri o gerekçenin kendilerine verilmesini beklemeden harekete geçer.

PKK’ya dayalı bildik bölücü örgüt ağzıyla yapılan konuşmalar, yeşil ışık yakmalar ve imâlar devam ettiği sürece Kürt kimliği üzerinden siyaset yapmaya kalkan mezkûr piçleşmişler ya da AKP örneğin de olduğu gibi doğu ve güneydoğu da aldığı her oyu Kürt oyu zanneden ve bu neviden yaşanan olaylara pasif kalmayı Kürt oylarını kaçırmamak zanneden ahmak siyasilerin bildik tavırlarını sürdürmesi bu ülkeye çok daha pahalıya patlayacaktır.

Bunu söylemek bile abes ama bu ülkede hiçbir Türk’ün PKK yandaşı olmayan Kürt’le sorunu yok. Hiçbir Kürt’ünde bu ülkede Türk’ten farkı yok. Bunları gönül rahatlığıyla söyleyebilirim çünkü Doğu’nun farklı kentlerinde on yıla yakın yaşadım ama bu on yılı yaşanmamış saysam sadece basından anlatılanlarla olayı takip etsem işte o zaman ancak “Kürt sorunu varmış” derim, çünkü pratikte yaşanan böyle bir şey yok. Kimsenin Türklüğünü, Kürtlüğünü ortaya çıkardığı bir durum yok. Ama DTP gibi partiler var olan komplekslerine Kürtlüklerinde bulup hedef olarak karşılarına Türk’leri ve Türkiye’yi koyarlarsa, bunun için sağa sola yamanmaya devam ederlerse en büyük zararı yine vatanına, milletine bağlı Türkiye Kürtleri görecektir. AKP Hükümeti’nin Türkiye’ye verdiği zarar… PKK’nın ve DTP gibi partilerin Kürtlere verdiği zarar… Hangisi daha vahim kararı siz verin.

Yine Ertuğrul Özkök

2006-03-09T15:57:00.000+02:00

İlk önce Hürriyet Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Ertuğrul Özkök'ün Bugün yazdığı özür ve mazaret yazısını okuyoruz. Sonra yukarıda bulunan görüntüyü izliyoruz. Bulabilirsek arada yedi fark falan arıyoruz. Hiçbir fark olmadığını yıllardır biliyoruz ama biz bunları hep yiyoruz.

Yetmezse bir de şunları okuyoruz;

Ertuğrul Özkök Pes!

Nasıl Seri Katil Olunur?

Cinsel Taciz Araştırması

2006-02-02T14:12:00.000+02:00

Kocaeli Üniversitesi (KOÜ) Sosyal Bilimler Enstitüsü'nde, bir ''Yüksek Lisans Tezi'' yaptırılıyormuş. 8 üniversitede yapılan araştırmada, kız öğrencilerin yüzde 25.5'inin en az bir kez öğretim elemanlarınca cinsel tacize uğradığı belirlenmiş. Araştırma, “Marmara, Ege, Akdeniz ve İç Anadolu Bölgesi'ndeki 8 kamu üniversitesine bağlı Beden Eğitimi ve Spor Yüksekokullarında” yapılmış. Mynet bunu haber yapmış, memurlar.net de aynı haberi kullanmış; yüksek öğrenim görmüş onlarca kişi de haberlerin altına hemen zehir zemberek yorumlarını kondurmuş.

“Yüksek Lisans Tezi” olacak araştırmada, ne hikmetse, muhafazakar Doğu, Güney Doğu ve Karadeniz üniversitelerine yer verilmemiş. Ayrıca ilginçtir, araştırma sadece cinsel tacize uğraması kuvvetle muhtemel olan, “Beden Eğitimi ve Spor Yüksekokulu” öğrencileri üzerinde yapılmış. Doğal olarak rakamlar hayli yüksek çıkmış. İşgüzar bir habercide, “ses getirsin” diye yapılan tezi, belki de arkadaş hatırına siteye yerleştirivermiş, sonrası, “Allah Allah”, veryansın yorumlar… Deli, kuyu, taş… Bıktım İllallah!

Meclis Diyalogları

2006-01-25T15:35:00.000+02:00

Türkiye Büyük Millet Meclisi Genel Kurul Tutanağı, 22. Dönem 4. Yasama Yılı 53. Birleşim 24/Ocak /2006 Salı

BİRİNCİ OTURUM

Açılma Saati: 15.00

24 Ocak 2006 Salı

BAŞKAN : Başkanvekili Ali DİNÇER

KÂTİP ÜYELER: Bayram ÖZÇELİK (Burdur), Ahmet Gökhan SARIÇAM (Kırklareli)

BAŞKAN - Türkiye Büyük Millet Meclisinin 53 üncü Birleşimini açıyorum.

BAŞKAN - Değerli milletvekilleri, bugün, araştırmacı gazeteci-yazar, Türk Milletinin seçkin, yiğit evladı Uğur Mumcu'nun hunharca öldürülmesinin yıldönümü; anısı önünde saygıyla eğiliyoruz.

Toplantı yetersayısı vardır.

HALİL TİRYAKİ (Kırıkkale) - Nerede var?! Gelenler gelsin; bizim canımız yok mu, her zaman geliyoruz!

Sarıyer Börekçisi ve Bilim Üniversitesi

2006-01-18T23:27:00.000+02:00

Bugün Türkiye’deki erkeklerden % 30’unun Ahmet, Mehmet, Hasan, Hüseyin; kadınların ise Ayşe, Fatma, Zeynep olmasının sebeplerini bir çırpıda bulabilirsiniz AMA 20 tane yeni kurulacak üniversiteye -ilim, irfan, feni geçtik- doğru düzgün isim bile bulamayacak kadar aptalı bunca milyon arasından zor bulursunuz.

Şöyle de sorabiliriz aslında; mesela kasap dükkanına, “Kasap Kasabı” ismini veren birini bulabilir misiniz? Bulamazsanız ben yardımcı olayım hemen.

İstanbul’da yeni kurulacak bir üniversiteye “Bilim Üniversitesi” adı verilecekmiş. Onların aklına üniversite deyince, bilimden gayrı her şey geldiğinden olsa gerek bari ismi tescilleyelim demiştirler herhalde. Yazık, vallahi yazık!. Ha “Bilim Üniversitesi” demişsin; ha Öz/Hakiki,Meşhur/Tarihi Sarıyer Börekçisi… İkisinin de altında yatan asalaklık aynı. Ama bizim üniversitede şöyle manyak bir hoca var demenin falan anlamı yok. Tüm üniversiteleri çarpsan, bölsen “universal” ne yaptıkları ortada. Üniversite deyince belki hâlâ birilerinin aklına “bilim” geliyor ama içerde “Türk Üniversiteleri” deyince kimsenin aklına artık “bilim” gelmiyor. Dışarıda da tanıyan yok zaten. İşte mecliste kararlaştırılan “Bilim Üniversitesi” adı da bunun ispatı. Biz nasıl Hakiki Sarıyer Börekçisi’nin hakiki olmadığını biliyorsak, artık dünya alem de bilecek “Türk Üniversitelerinin” bilimle alakasının kalmadığını.

Kim ne derse desin “isim verme” konusunda Türk Silahlı Kuvvetleri’nin mantığını hep beğenmişimdir. Birçokları dahil oldukları popüler kültürsüzlerin içini boşalttıkları kelimelerle cebelleşip, yeni isim ararken TSK, kendini ilgilendiren konularda, isim verme hususunda hayli başarılıdır. Hem de kendilerini dünyadaki tek ordu zannetmezler! Böyle köklü bir anlayışa sahip olunmasaydı bu yıl Türk Kara Kuvvetlerinin 2215. kuruluş yıldönümü kutlanacak olmazdı zaten. Neyse, darbe meraklısı olmadığımızı söyleyip, geçelim.

Eskiden kişilere isim ya da lakap verilirken yaptıkları işe göre isim verilirmiş, kişi kendini ispat edeceği güne kadar isimsiz gezer; yiğit deyivermekle Yiğit olunmazmış. Kişi işin yapar, çıkarmış halkın karşına; “Haydi beni adlayın!”

Ne noksan ne fazla verilirmiş hakkınca adı kişiye. Sonra çıkar kişi, başlarmış duaya; “…. adımı ben aldım, yaşımı Allah versin!”

Şimdilerde ad vermek kolay, ad almak isteyense pek yok! Üniversitelerin ve ilgililerin yaptığı ortada, eski isimlerini boş verin, herkese adını hakkınca buyrun siz verin!

"Son Sefer"

2006-01-05T01:48:00.000+02:00

Bilgisayarımdaki fazlalıkları temizlerken iki fotoğraf dikkatimi çekti. Birisi Galata Köprüsü’nde, 1961 yılında çekilmiş; tramvay törenle “son sefer”ini yapıyor. Diğer fotoğrafta ise Şişli-Pangaltı'ndaki raylı sistemi görüyorsunuz. Bir dönemin meşhur Belediye Başkanı Haşim İşcan’ın talimatıyla İstanbul’daki tüm tramvay rayları sökülmeye başlayınca bu iki fotoğraftaki raylardan da eser kalmadı haliyle.

1960’larda rayların bir bir sökülmeye başladığı tarihlerde İstanbul’un aksine; Paris, Londra ve Moskova gibi dünya kentlerindeki aynı sistem uzun yıllar muhafaza edildikten sonra revize edilerek kullanıldı. Biz ise tramvay raylarını söküp, toplu taşımada otobüslere geçtik. Ama ne tuhaftır ki gördüğünüz iki fotoğraftaki raylarda 2000’li yıllarda geri geldi. Hem de tamtamına aynı yerden geçiyor bu raylar. Sadece Şişli’de raylar biraz daha derinden geçiyor o kadar. Unutmadan bir şey daha var: Şimdilerde 1 kilometrelik tramvay hattı için 2,5 milyon dolar, metro hattı için 6 milyon dolar harcanıyor. Ama hâlâ bazıları “Marshall”ı sadece boya markası olarak biliyor.

Bir bilgi: 1914 İstanbul’unda 130 kilometre uzunluğunda raylı sistem varken 2002 yılında bu rakam 38 kilometreydi.

Şu Çılgın Türkler

2006-01-02T14:10:00.000+02:00

AA muhabirinin Bilgi Yayınevi yetkililerinden aldığı bilgiye göre; ''Şu Çılgın Türkler'', 107. baskısı kitapevlerinin raflarındaki yerini almış. Yeni baskısı yapılan kitabın gelecek hafta için 80 bin siparişi bulunuyor. Kitabın siparişlere dayanılarak yeni baskıları hazırlanırken, son olarak 138. baskının matbaada okurla buluşmak için gün saydığı ifade edildi. Eser, 6 ayda 107. baskıya ulaşarak 214 bin adet satılmış.

“Şu Çılgın Türkler” adlı eserin ne zaman yeni bir baskı çıksa tarif edilmez bir sevinç duyuyorum. Çünkü Turgut Özakman, belki de yıllardır onca tarihçinin, binlerce sayfada yapamadığını tek başına, 747 sayfada yaptı. Onca profesyonelden ziyade yine bir amatörün işi tek başına alıp götürdüğüne tanık olduk.

Yıllar yılı tarihçiler Kurtuluş Savaşı'nı değişik yönleriyle ele aldılar; biri olaya askeri yönden yaklaşırken, biri mücadelenin kaynaklarını inceledi, bir diğeri dönemin siyasi yapısını anlattı, başka biri ayaklanmaları, teslimiyetçileri, dış ilişkileri anlattı. Bazıları da iyilik yaptığını zannederek sürekli hamaset ve tek adam Mustafa Kemal rüzgarları estirdi. Bunca çok ayaklı, girift ilişkileri ve kişileri toptan anlatan birkaç eserde ne yazık ki, fazla rağbet görmedi, bilinmedi, birde alfabe değişikliği ile bağlar kopunca, olan oldu.

Mücadele döneminin, ders kitaplarına bir türlü girmeyen detayları ve bağlantıları o kadar ilginç ve ibret vericidir ki… Bunları tek tek, dağınık yayınlardan derlemek, öğrenmek yıllar alır. İşte Özakman bunu belgeli, dipnotlu roman tarzında o kadar güzel yapmış ki… Elbette değinilemeyen pek çok nokta var ama hava, genel manasıyla yansıtılmış, ipuçları açık halde okuyucuya verilerek, araştırma kapısı açılmış.

Neyse madem “Kısa Kısa” dedik lafı uzatmayalım. Turgut Bey sağ olsun,varolsun; eseri, okunsun, bilinsin… Bu arada eserin daha 107. baskısı çıkmış ama geçen gün Aksaray’da korsan kitap tezgahında kitabın 150. baskısını gördüm. Korsan morsan… Adamlar ileriyi görmüş.

Kürt Sorunu

2006-01-02T13:51:00.000+02:00

Başbakan’ ın Diyarbakır çıkartması beklendiği gibi fiyasko ile sonuçlandı. Geziden iki gün önce oluşturulan havanın ne denli yanlış olduğundan bahsetmiştim. Bu yanlışın üzerine birde Erdoğan’ ın “Kürt sorunu” diye bir tanımdan bahsetmesi meşhur kedili karikatürü getiriyor insanın aklına. Erdoğan’ ın “çözeceğiz” deyip de elini attığı her iş daha beter hale geliyor.Artık ne Kasımpaşalı bıçkın delikanlı salınmaları kurtarır durumu, ne de şiir okumaları. Eline yüzüne bulaştırdığı her işte hala kuyruğu dik tutmaya çalışıyor.

Başbakan daha 3 ay önce Norveç’ de bir gazetecinin sorusuna; “Bizim öyle (Kürt sorunu) bir sorunumuz yok” derken, bugün neler söyler hale geldi… Erkan Mumcu’ nun da değindiği gibi PKK ve yandaşlarının lugatıyla konuşan bir Başbakan vardı Diyarbakır’ da. Esas tarihi olan budur. Ak mı, kara mı onu sonra göreceğiz.

Bu ülkenin Kürt sorunu diye bir sorunu yok, “terör sorunu” var. Ama şimdi Başbakan bunları öyle iç içe soktu ki. Yarın PKK dan da bu şekilde bahsedenler olursa şaşırmayacağım. Kavramların yerini değiştirdi ve etki alanını tüm Kürt'lere pay etti. Bu ülkede PKK yandaşı olmayan Kürt'lerin öncelikli tek sorunu var. O da geçim. Ama şimdi Başbakan’ın ifadesiyle onlarında bir sorunu oldu: Kürt sorunu. Enin de sonun da bu lafı da söylettiler. Açlık sınırı altında insanlar yaşıyor Diyarbakır’ da, % 54 ü işsiz. Ama sadece bir sorunları var, “Kürt sorunu” öyle mi?

Erdoğan’ ın kahramanlık hayalleri etrafında ki güruh tarafından pohpohlana dursun; AB ile müzakere günü; “Ama Kürt sorununu da kabul ettim” diye bakakalıp AB işinin imkansızlığını anladığında, muhtemelen ( genel seçimlerden sonraki ilk yıl içinde ) AB ye de rest çekip, yurtta kahraman gibi karşılanma hayalleri mi görüyor Erdoğan? Enin de sonunda bu da olacak, işte o zaman biz bize kalacağız. AB uğruna neler feda edildiğini, dereyi görmeden nasıl çırılçıplak kalındığını, o zaman bakalım kim, nasıl anlatacak? Bu kadar basiretsizliği, yine külhanbeyi tavırlar kapatabilecek mi, göreceğiz.

Türkiye’ nin dört yanından şehit cenazeleri toprağa veriliyor; kuvvet komutanları, terörle mücadeleyi sınırlı yetkilerle devam ettirdiklerini söylüyorlar, Hilmi Özkök susuyor. Deniz Baykal ve Erkan Mumcu dışında tek muhalefet yok. Mehmet Ağar’ da susuyor, Devlet Bahçeli’ de. Erdoğan yine uçuşta demeçler veriyor… Anlamak mümkün değil. Yassıada ve Menderes zamanı… Tasvip etmesem de mahkeme de hakimin; “Cahil oy çoğunluğunun temsilcileri” sözü geliyor aklıma.

PKK Giresun, Gümüşhane civarında da dolaşıyormuş. Giresun’ da 365 günün 280 günü yağışlı geçer ama köylerin 4/3 ünde su yoktur. Başbakan’ ı Giresun’a gönderilim de orada da bir “Laz sorunu” falan çıkarsın. Ülkeye hizmet, artık böyle yapılıyor heralde. Unutmadan, o kadar koruma falan az gelir, bu sefer çelik yelek ve miğferle görmek istiyoruz Sayın Başbakanı.

Güldürü...

2006-01-01T23:27:00.000+02:00

Yargıtay, Cüneyt Zapsu'yu Tayyip Erdoğan'ın sırtında, gemler elinde tasvir eden karikatür nedeniyle mahkûm edilen Evrensel gazetesine karşı açılan davayı esastan bozmuş. Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nin oybirliğiyle aldığı karardaki şu ifadeler hayli ilginç:

“…davacının, dış politika danışmanı ile ilişkisinin karikatür ile ifade edildiği görülmektedir. Davacının, dava dışı Cüneyd Zapsu tarafından yönlendirilmesi karikatür ile ifade edilirken, bu tür durumlarda toplum tarafından kabul edilen özdeyişten yararlanılmıştır. Karikatür, değer yargısını en çarpıcı şekilde toplumun ilgisini çekerek, güldürü özelliğini de katarak ifade etmektedir. Böyle bir benzetmede, kişilik haklarına saldırıdan söz edilemez."

Eleştirilmeye zerrece tahammülü olmayan Erdoğan’ın açtığı hakaret davalarının toplam sayısını çok merak ediyorum. 100 ? 150 ? Abarttım mı? Hiç sanmıyorum!

Tahminimce Türkiye Cumhuriyeti Başbakanları arasında en fazla hakaret davası açan Tayip Erdoğan’dır. Pek çok şaibeli icraatın başı aynı Başbakan’ın, holding medyasıyla arasının görülmemiş derece de iyi olması da ayrı bir merak konusudur. Neredeyse Dubai Kuleleri rezâletinin imza edildiği gün, gazete ve televizyonlara verilen hatırı sayılır reklamları hatırlayınca merakımız bir nebze de olsa azalabilir.

Her fırsatta “sizden biriyim” şirinliğiyle siyaset yapan Erdoğan’ın kendini protesto eden vatandaşlara hemen hakaret davası açmasının (ya da polis marifetiyle bölgeden uzaklaştırılmasının) izahı aslında son derece basittir. Ama bu konuya şimdilik girmeyelim. Gelin biz alternatif bir gösteri planı yapalım. Hem de kahkahalarla dolu yasal bir gösteri.

İnternet kafe bilgisayarlarından gönderilen bir e-posta yüzünden bile internet kafe sahibine hakaret davası açan bir Başbakan’la karşı karşıya olduğumuza göre, davalı olmamak için daha dikkatli davranmalıyız. Bu sebeple yukarıdaki malûm karikatür tam işimize yarayacak mahiyette. En önemlisi Yargıtay tarafından aklanmış ve güldürü özelliğine sahip olduğu kararda belirtilmiş. Hal böyleyse, uygun bir meydanda şu büyük ilan panolarından bir tanesi kiralanıp üzerine karikatürümüzü büyüterek asıp, meydana da 200 kişi toplayabilirsek tamamdır!

Madem bu karikatürün Yargıtay’ca belirtilmiş güldürü özelliği vardır, madem varsa bir kişilik, haklarına saldırı yoktur o halde bu 200 kişiyle bilboarda bakıp bakıp gülmenin de hiçbir sakıncası yoktur. Zaten gülmek virüs gibi, içlerinden biri gülmeye başladı mı, 200 kişi ve yoldan geçenler yarım saate yakın durmadan gülebilirler. Böyle bir habere iç ve dış basında yer vermeyecek aklı evvel yoktur herhalde.

Evet, yüzlerce kişi bir meydanda toplanıp dakikalarca başbakanlarına bakıp bakıp güldüler. Hem de acı acı…

Menemen, Kubilay ve Revizyon

2005-12-24T02:15:00.000+02:00

"75 sene önce bugün" diye başlayan yazıları okuyup, biraz sağa sola bakınca Menemen ve Kubilay hakkında kafamda soru işaretleri yine beliriverdi. Bazıları "Kubilay'ın başı kesildi mi, kesilmedi mi" diye tartışıp revizyon yapadursun biz sadece soru işaretli postitlerimizi yapıştırıp, geçelim.

1) Esrar içip, kendini mehdi ilân eden bir başıbozukdan niye ısrarla "Derviş" Mehmet diye bahsedilir?

2) Kubilay ve müfrezesinden önce grubun üzerine gönderilen makinalı tüfekli Yüzbaşı Fahri Bey ve müfrezesi, "Deli Mehmet" e ne istediklerini sorduktan bir süre sonra neden geri çekilir? Bir yerlerden emir mi almıştır?

3) "Bana top, tüfek, kurşun işlemez" diyen bir deli eşliğindeki güya Cumhuriyeti yıkmayı kafasına koymuş güruha müdahale için niye öğretmen kökenli, 24 yaşındaki asteğmen Mustafa Fehmi Kubilay görevlendirilir?

4) Başında Kubilay'ın bulunduğu 26 kişilik müfrezenin silahlarında neden kurusıkı mermiler vardır? "Deli Mehmet" ve yandaşlarının "bize kurşun işlemez" iddialarını haklı çıkarıp olayı büyütmek için mi?

5) İsmet İnönü, Ali Fethi Okyar ve Menemen olayından 5 gün önce kapatılan Serbest Cumhuriyet Fırkası'nın bu olaylarla ne gibi ilişkisi vardır?

Aklıma daha pekçok "soru" geliyor ama bu kadarı yeter sanırım. Biz ne dersek diyelim yine laik-antilaik, cumhuriyetçi-şeriatçı diye birbirini yaftalayan kesim tarihi bir olayı, sokulan siyasi akılla anlamaya değil anlatmaya çalışacak. Bir de saf revizyonistler var. Tamam tarihte revizyon ama sizin yönteminizle, uslübunuzla değil, sizin çıkaracağınız sonuçlarla hiç değil.

Ben Bilmem. "Sayın" Bilir !

2005-12-22T12:34:00.000+02:00

Samsun 19 Mayıs Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Ferit Bernay’ın kadrolaşma iddialarını araştıran Meclis Araştırma Komisyonu’nda AK Parti Ordu Milletvekili Enver Yılmaz’ın dikkatini, İlahiyat Fakültesi Dekanı Prof. Dr. Osman Zümrüt’ün damadı Engin Çiftçioğlu’nun atanmasına sebep, uzmanlık alanı çekmiş; çıkan ilanda, “Erişkin kadın pelvisi morfometrisi uzmanı", arandığı ifade edilince Yılmaz sormuş soruşturmuş ve uzmanlığın Türkçe’sini de öğrenmiş.

OMÜ Tıp Fakültesi Anatomi Anabilim Dalı Başkanlığı’nca malumu ilân etmek için verilen ilana haliyle "bir" başvuru yapılıyor. Prosedür gereği ilan doğrudan damadın adresine gönderilmiyor, sağa sola asılıyor ama tabi bu da sonucu değiştirmiyor, çünkü şartları taşıyan başka kimse yok. Çiftçioğlu’nun kayınpederi Prof. Dr. Osman Zümrüt, ise “Üniversitenin ilanına bir tek o başvurdu. Başka başvuran olsaydı kazanırdı. Ben damadım için referans olmadım, bileğinin hakkı ile kazandı” demiş.

Ben konunun cahiliyim, Türkiye’de aynı “uzmanlık alanı” (!) için başkaca atamalar yapılmıştır bilemem. Uzmanımızın tıp alemine ne kazandırdığını bilemem. Bir üniversite ki “kadrolaşmayı” araştıran milletvekillerinin, birbirlerinin akrabalarını –kendi danışmanlıklarına atayamadıkları için- danışman yapıp yapmadıklarını da bilemem. Bu bilemediğim yüksek maaşlı, 400’ün üstünde milletvekili danışmanları arasında ortaokul mezunu olup olmadığını da bilemem. TBMM “İstisnai Memurluklarına” ve bitmek bilmeyen geçici görevlendirmelere kimlerin, hangi sıfatla atandığını da bilemem. Güzel çay demlemek dışında pek bir işe yaramayan bazı belediyelerde hangi uzmanlık bilgisinin, kimlerden satın alındığını da bilemem. Bu neviden binlerce kadrolaşmayı bilmem ama kadrolaşma iddialarını araştıran komisyonun ortaya çıkardığı damadın uzmanlık alanını hemen bilir, öğrenirim:

Olgun Kadın Kalçası Ölçüm Uzmanı

Şifalı Sular

2005-12-17T01:51:00.000+02:00

Blog kardeşlerinden Serdar Kaya, Gülay Öztürk temelli sığ sulardan yola çıkarak, Atatürk'ün düşüncelerinin olabileceğin en iyisi olmadığına kanaat getirmiş olacak ki boyundan derin sulara dalarak kendince bir “Gençliğe Hitabe” vücuda getirmiş.

“Ey Türk Gençliği! Çalışmaya Niyetin Var mı?” başlıklı hitabenin 1. ve 2. kısımlarını zahmet edip okumasanız bile “Ey gafil öğrenci”li “Gençliğe Hitabemin Perde Arkası” başlıklı yazıyı bir “psikiyatr eşliğinde” okumanızı şiddetle tavsiye ederim. Zira başka türlü anlatmak ve sorunu halletmek hayli zor olacak. Bunu laf olsun diye değil samimi olarak söylüyorum, yapın! Ondan sonra gerçekten konuyu tartışmak istiyorsanız; kantin muhabbeti ayarındaki duman altı fikirlerden, daha devlete neden vergi verdiğini anlayamayan bir ekonomistin görüşlerinden öte yine tartışın. Yoksa kendinizi boşa yormayın, işinize bakın!

Eşeğin Aklına Karpuz Kabuğu

2005-12-15T03:03:00.000+02:00

Şimdi Türkiye’de, Ulaştırma Bakanı Binali Yıldırım’ın eşi Semiha Yıldırım’ı tek başına yemek yerken gösteren malum fotoğrafı “milat” diye nitelendirecek, üzerine üşenmeyip onlarca abuk sabuk yazı yazabilecek, en az bunun on katı da laf kalabalığı yapabilecek gazete ve televizyon duayenleri var. Bunlardan hiçbiri, sadece protokol gereği oradan oraya savrulan bu “eşlerin” ne işe yaradığını bile sormaz.

Ne gereği vardır “eşlerin” bir açılış töreninde? Karar yetkisi mi vardır, imza yetkisi mi vardır, devlet, hükümet işleri ya da kocası/karısı hakkında görüşmeler yapmaya, söz söylemeye hakkı mı vardır? Bunlardan hiçbiri yoktur. Yani siyasi ya da bürokratik olarak “eşler” bir “işe” yaramazlar. Sadece belirlenen iç ve dış protokol gereği, diğer eşlerle buluşur gezer tozarlar.

Sadece Türkiye’de değil, dünyanın pek çok ülkesinde de bu böyle. Ama -bildiğimiz kadarıyla- bizim duayenlerden başka, “illa da eşler aynı masa da oturacak” diye tutturan yok. Böylesine, beyin yapısını ve işleyişini anlayamadığımız, fotoğraflar üzerinden, “şekilci” kadın hakları savunucularına sahip olduğumuza göre yine endişe etmeye başlayabiliriz.

Şöyle ki; malum bugün Irak’ta seçim var. Irak'ın yeni anayasasına göre de, mecburen meclis üyelerinin % 25'i kadınlardan oluşacak. Biz de ise Parlamento’da kadın temsil oranı % 4.3. Öldürülen on binlerce sivil, Amerika’nın yeni dünya düzeni planları, Ortadoğu’nun akıbeti, varil başına petrol fiyatları ve devamında ekleyebileceğimiz ben deyim on, siz deyin on bin madde… Bunların hepsi öylece dururken, şimdi bir tane kendini bilmez köşe yazarı, duayen falan çıkıp da, “Irak’ta Demokrasi, Kadın Hakları” diye olaya girer de, “İşte Irak’ta Amerikan Nimetleri ve Türkiye’de Durum” mealli bir yazı yazar ve Türkiye'ye Irak'ı örnek gösterirse...

Size göre belki, paranoya ama benim aklıma bunları yazabilecek isimler bile geliyor.

Şeyh Said'in Dönüşü

2005-12-11T16:13:00.000+02:00

Dün Şeyh Sait ile neslen ve fikren halefi olan Abdulmelik Fırat hakkında yazdıklarımıza bir okuyucu yorum yapmış ve bizi “bilgisizlik” ile suçlamış, isyanın Kürtçülük ile alakası olmadığına dair “doğru bilgi” için de bizi Murat Bardakçı kaynaklı bilgilenmeye davet etmiş.

Şimdi bu durumdan yola çıkarak Murat Bardakçı’yı konu alan, Murat Bardakçı tadında “Eskiden de bilgi-belge tahrifatçıları ve bunlara kananlar vardı” şeklinde özetlenebilecek bir yazı yazabilecekken ya da 1001 bilgi-belge verip bunlar arasında ki ilişlileri uzun uzun anlatabilecekken lafı uzatmadan, tarihi bilgiyi ancak gazetelerden alanların kaynağına ait “çok küçük” bir ayrıntıya değinerek yorumu yine sizlere bırakalım.

Evet, bilgisizliğimizden hiç gocunmadan önerilen “kaynağımızı” internetten okuyoruz, Şeyh Sait ile ilgili kısma geliyoruz, ama bir eksiklik var. Zira Murat Bardakçı her yazısında bilgileri, belgelerle destekleyerek yazılarına kuvvet katmak ister. Bu sefer gazeteyi normal basıldığı halinden okuyoruz. Evet, işte “Şeyh Said’in İsyan Beyannamesi”. Başlık, “Şeyh Said, isyan bayrağını dini bahanelerle açmıştı.” Murat Bardakçı farklı bir konu için bu belgeyi sayfasına taşımış ama ziyan yok. Murat Bardakçı’nın isyanı “dini bahanelerle” açıldığını yazdığı “bizim okuyucunun” da, bizi bu sebepten “bilgisizlikle” suçlaması var çünkü.

Evet, Şeyh Sait’in isyan beyannamesini Murat Bardakçı’nın çevirisinden okuyoruz. Ama yine eksik olan bir şey var. Yanda da gördüğünüz üzere Murat Bardakçı belgenin “aslını” da yazıya eklemiş. Ama ilk cümleyi “nedense” çevirmemiş. İlk cümle bir hitap cümlesi, yani hepimizin bir mektuba başlarken, mektubu yazdığımız kişiye ilk seslenişimiz. Murat Bardakçı’nın çevirmediği, mektubun adresini belli eden hitap cümlesi; “Ey Şecî’ (cesur, yiğit) Kürd Milleti”

Dediğim gibi, ben yorum yapmayacağım.Çünkü buraya taşınacak konu Şeyh Sait İsyanı falan değil. Şeyh Sait’in, 1925’te okuma-yazma bile bilmeyen yandaş ve sempatizanlar edinmesi de konu değil, esas mesele; Şeyh Sait’in halefi Abdulmelik Fırat’ın, 2005’te kendisini “bilge” ilan ettirecek kadar, okur-yazar aydın (!) yandaş ve sempatizan edinmesi ve bu adamı 23 yaşında meclise sokan bahsettiğimiz zihniyettir.

AB Yetkilileri Neredesiniz?

2005-12-10T04:34:00.000+02:00

Mehmet Ali Birand’ın attığı başlık bu: AB YETKİLİLERİ NEREDESİNİZ? Yüzüncü Yıl Üniversitesi Rektörü Yücel Aşkın olayı için AB’den adam arıyor ve ekliyor;

"Merak ediyorum, 14 aralık Çarşamba günkü duruşmaya Ankara'dan kaç AB büyükelçisi katılacak? Avrupa Parlamentosundan kaç kişi ilgilenecek? Kim rapor yazacak?"

Artık zevat, bu kadar onursuzca başlıkları metinlerin arasına değil direkt başlıklara çekiyor. Helal olsun! Bu ülke de adam yok değil mi? Ortada bir dava var. Zaten Türk yargısı üst mahkeme olarak Avrupa Adalet Divanı kararlarını tanımıyor mu? O zaman sorun nerde? Rektör Aşkın suçsuz ise Türkiye’de de başvuracak mahkeme kalmadıysa o zaman Avrupa Adalet Divanı yolu açık. Kendini savunmaktan aciz mi bu rektör? Aşkın haklıysa bunu yapanların yanına bırakılabilir mi artık? Çifte standart olmamalı deyip ama adam rektör böyle de muamele olmaz ki demenin mantığı nerede?

Hiçbir yerinde mantık falan aramayın. Haysiyetsizlikten başka bir şey değildir bu yazı. Avrupa Parlamentosundan üyelerin hele hele Avrupa ülkelerinin büyükelçilerinin bu mahkemeye katılmasının anlamını açmaya gerek yok. Adam utanmasa AB’den hakim ve savcılar baksın davaya diyecek. Türk yargısı siyallaşmıştır, buyrun gelin baskınızı kurun, doğru olanı öğretin ey AB yetkilileri. Bakın biz beceremiyoruz!

Ne diyeyim ki, gecenin bu saatinde hangi birine küfür yetiştireyim?

Ayrıca her gün bu adamın yazıkları; Posta Gazetesinde ve aynı gün Hürriyet Gazetesinin tüm dış yayınlarında, Hürriyet internet sitesinde (www.hurriyetim.com.tr) Milliyet internet sitesinde (www.milliyet.com.tr) ve Daily News ekibi tarafından tercüme edildikten sonra hem ana gazetede, hem de Daily News internet sitesinde (www.turkishdailynews.com) yayınlanmaktadır.

Şeyh Sait Müritleri

2005-12-10T02:55:00.000+02:00

Ahmet Hakan örnek vak’asından yola çıkarak, değişim, ilericilik, modernlik, çağdaşlık, eleştirel düşünce, demokrasi gibi ne kadar pozitif kavram varsa uhdelerinde toplayan, bize içi boşaltılmamış kelime bırakmayan, tatlı su balıkları, istemem, yan cebime koy aydınları, gazete köşebentleri yani cümle muadili çap ve ebadındaki medya kahramanlarının iki saatte altüst olabilen yanlış dünya kurgularına ufak bir kapı aralayalım.

Söz Ahmet Hakan’da. Ahmet Hakan, bize bir aforoz sahnesi aktaracak. “Derin Bilge” likten, ırkçılığa geçiş sahnesi.

"GEÇEN geceki Siyaset Meydanı’na kadar, herhangi biri ‘Abdülmelik Fırat’ı nasıl bilirsin’ diye sorsa vereceğim yanıt kesinlikle şu olurdu:

‘O, derinliği olan bir Kürt bilgesidir.’

....

Fırat’a karşı duyduğum derin saygının temel nedeni buydu.

Ayrıca...

Onun ‘alim’ ve ‘fazıl’ bir kişi olduğuna dair ‘nedensiz’ bir kanaat de vardı bende."

Şimdi söz bende! İlk önce Ahmet Hakan’ı tebrik etmek lazım. En azından yediği haltta muadilleri gibi ısrar etmediği, bunu da başlığa taşıyarak bizi satır aralarında uğraştırmadığı için.

Abdülmelik Fırat’a gelmeden önce, bu adamın anne ve baba tarafından dedesini bir hatırlayalım. Dedesinin adı Şey Sait. Şeyh Sait, Türkiye Cumhuriyet’inin 1925 yılına kadar çizdiği haritalarda Musul’u Türkiye sınırları içerisinde göstermesinin bedeli olarak İngiliz destekli çıkartılan isyanın başı. Tarikat lideri ve aşiret ağası. Elazığ, Hani, Silvan’ı silahlı kuvvetlerle işgal eden, Cumhuriyet karşıtı ayaklamanın amacı bölgede Kürt-İslam Devleti kurmaktı. İsyan 5 ay sonunda bastırılabildi.

Sadece dedesi Şeyh Sait diye torunu suçlayacak değiliz ama Abdülmelik Fırat’ı yıllardan beri biliriz. Dedesine ve görüşlerine sahip çıkan, dün dedesinin yaptığını bugün sürdürmek istediğini son yıllarda söylemekten çekinmeyen bu adamın ayrılıkçı ve Türkiye Cumhuriyet’inin temellerine düşman bir fikriyata sahip olduğunu bu vakte kadar anlamamak için saf olmak gerekir. Fırat’ı DTP gibi Pkk güdümlü politikalar güdenlerden ayıran nokta aynı işi Talabani ve Barzani destekli politikalarla uygulamaya çalışmak. Artık Talabani ve Barzani’nin Türk Yüzbaşısı karşısında esas duruşta beklediği günler çoook geride kaldı. Irak’ta "siyaset fahişesi" lakabıyla bilinen Talabani şimdi Irak Devlet Başkanı, Barzani ve oğlu Neçirvan ise aslında çok daha fazlasına aday. Neyse… Abdülmelik Fırat ile Barzani aşiretinin akrabalık ilişkileri olduğunu ve dedeleri zamanından, 1900’lü yılların başından beri İngilizlerle olan Türkiye karşıtı ilişkilerini hatırlattıktan sonra Abdülmelik Fırat’ın 23 yaşında nasıl milletvekili olduğuna geçelim. Menderes’in aşiret oylarını toplamak için milletvekili aradığı günlerde kendisine partililerce Abdülmelik önerilir. İlk önce Şeyh Sait’in torunu olması yüzünden vazgeçilecekken aşiret oyları cazip gelir ama bir sorun daha vardır. O da Abdülmelik’in yaşının küçük olması! Tanıdık avukatlar vasıtasıyla Abdülmelik Fırat 7 yaş birden büyük gösterilerek milletvekili olur. (Tam burada yine aşiret ağası Mustafa Bayram’ı hatırlamakta fayda var. O da 95 seçimlerinde, uyuşturucu kaçakçılığından arandığı için, ANAP’lılar sayesinde soyadını “Bayrak” olarak gösterip milletvekili adayı olmuş. Adaylıklara itiraz süresi dolduktan sonra, Resmi Gazete’de bu sefer soyadı doğru olarak yer alınca milletvekili seçilerek “dokunulmazlık” zırhına bürünmüştü.Yine geldik, seçim kanuna)

Konular birbiriyle çok iç içe, dallı budaklı olsa da her şey ayan beyan, anlatacak daha çok şey var ama bizim işimiz şimdilik “post itleri” yazmak...

Şeyh Sait’in günümüzdeki, siyasi versiyonundan başka bir şey değildir Abdülmelik Fırat. İkisinin de birbirinden zerrece farkı yoktur. Şimdi hatırladım, özür dilerim, bir fark var. Şeyh Sait 1925’te okuma yazma bile bilmeyenleri Kürtçülük, İslamcılık adı altında kandırıp yanına çekiyordu, bugün torunu Abdülmelik Fırat ve benzerleri ise anlı şanlı ülkem aydınlarını, hatta başbakanını, Kürt sorunu demokrasi, empati adı altında yanına çekiyor. Ya da bizim safdiller, ne halt yediğinin farkında olmadan ağızdan, kalemden çıkması kolay; altından kalkması zor kelamlar ediyorlar. Topyekün bir ülkenin, enerjisini, değerlerini, geleceğini bir avuç ahmakın ağaç sallar gibi sallaması. 2 dakikalık bir konuşma ya da iki satır yazı. Tarihin hiçbir dönemi bu kadar alenice ahmaklıklara şahit olmadı. Bir aile düşünün! 3000 yıllık bir aile. Bu ailenin 82 yaşında genç bir evladı var. Ama kimliğinin, dinamiklerinin farkında değil ha. Ne yaptığının farkında olan da belli olmayanda!

********************************

İşte buyrun, “Mezopotamya Sürgünü Abdülmelik Fırat'ın Yaşam Öyküsü” adlı bir kitaptan inciler.

Abdülmelik Fırat, daima barışı desteklemiş, genç yaşından itibaren parlamentoda görev almış, Türkiye'yi yöneten dört yüz elli kişinin arasına girmiş, her zaman kardeşliği ve demokrasiyi savunmuş, bu ülkenin ve Kürt halkının sembollerinden olmuş bir isim.

- Ahmet Altan

Abdülmelik Fırat, bu toprakların en köklü ailelerinden bugüne uzanan bir bilgi ve irfan dalıdır. Oturuşu, kalkışı, duruşu, davranışıyla o bir 'bey'dir. Melik bey...

- Cengiz Çandar

Tanıyanlar iyi biliyor. Çileli bir aileden gelen Abdülmelik Fırat kültürlü bir insan; barıştan, hoşgörüden ve kardeşlikten yana...

- Fehmi Koru

Köklerini bu toprakların çok derinlerine salmış olmanın soyluluğu, medrese kültüründen süzülüp gelen bilgeliğiyle küçük hesapların ve küçük adamların çok uzağında bir yerdedir Abdülmelik Fırat.

- Gülay Göktürk

Abdülmelik Fırat'ı 1980'li yıllarda rahmetli Uğur Mumcu tanıştırmıştı bana. Cumhuriyet'te bir süre sohbet etmiştik. Kürt sorunuyla ilgili gerçekçi, serinkanlı tespitleri var. (...) Sürgün ve hapislik yılları toplam on yedi. Yani arkasında çileli bir yaşam bırakmış.

- HasanCemal

Bir İslam bilgini kadar vukuf sahibi. Bir Yezidî hırsıyla Kürt tarihi uzmanı olmuş. Bir bakan kadar devlet mahfilinin umûruna aşina. Sabık bir kral gibi siyasi sürgünlere gitti. Şehirlerden ayrılmazsın da dediler. Cumhurbaşkanlığı köşkünde davetlere de çağırdılar..

- Reha Mağden

Abdülmelik Fırat Kürt sorununun çözümü için çok önemli ve ağırlıklı bir insan. Bunu herkes biliyor. El üstünde taşınıp görüşlerinden yararlanılması gerekirken, en layık olmadığı muamelelere tabi tutuldu. Bir gün gelecek Abdülmelik bey gibilerini mumla arayacağız.

- Mehmet Ali Birand

Batı dillerinden başka Arapça ve Farsça'yı da bilen Abdülmelik Fırat, Doğu kültürü ile çağdaş bir dünya görüşünden kaynaklanan demokrasi mücahitliğini, dini bütün Müslümanlığı ile devrimci tutum ve davranışı şahsında birleştirilebilen bir düzeye erişmiş bir kişiliktir. Bu nitelikteki bir siyaset adamının varlığı yalnızca Kürt halkı için değil, Türk halkı için de bir kazanımdır. Bu ülkede demokrasi var olacaksa Abdülmelikler'in sayısı artmalıdır.

- Mihri Belli

ISBN : 9752976034

Basım Tarihi : Mart 2005

Muhtar ve Köyün Delileri

2005-12-06T22:08:00.000+02:00

AKP Kırıkkale Milletvekili Murat Yılmazer, Tayyip Erdoğan’ın imzasını bir plakette görünce kendince mesaj vermek istemiş ve başlamış saymaya; “O sıradan biri değil, Allah’ın Türk milletine lütfu, destansı belediyeci, ulu lider” daha neler neler. Ama biçare vekil yine kendince haklı, sonuçta “o imza” ile partiden ihraç edilebilir, bir sonraki dönem meclise giremeyebilir, vekilliğin maddi, manevi ve tatmini nimetlerinden mahrum edilebilir ya da Devlet Bakanı olabilir. İmzayı görünce duygulanması bu yüzden olsa gerek.

AKP Konya Milletvekili Ahmet Işık’da, “Erdoğan’ın karizmatik özelliğinden etkilendiğini” ve “Siyasetin; Başbakan’ın, grup başkanının, genel başkan yardımcısının olduğu yerde döndüğünü, bu sebeple grup toplantılarında, siyasetin döndüğü yere yakın olmak için, (yani sıra kapmak için) toplantılara 40 dakika önceden gittiğini” göğsüne gere gere söylemiş.

İki milletvekilini de gönülden tebrik ediyorum. Artık anlamayan kalmamıştır umarım Türk Demokrasisini ve partilerin işleyişini. Parti kurmak dediğin 30 imza, 30 ikametgaha bakar. Aralarında 5 tane tanınmış adam, bir mazlum genel başkan, 3 tane de son dakika transferi yaptın mı, seçimlere hazırsın artık. Gerisinin önemi yok, oy getirsin diye dedeleri tımar hırsızı kendileri "serbest meslek" uzmanı, aşiret ağalarını, yöresinde iyi kötü tanınanları koyarsınız listeye, eğer şehrin eğilimleriyle biraz uyuşan bir partiyse kurduğunuz, delegeyi falan takmaz isteğinizi doldurursunuz meclise, iyi niyetli birkaç adam bulursunuz, siyasetin finansmanı sorununu bedeli seçim sonrası ödenmek üzere halledersiniz. Belediyecilikten ayak oyunlarına alışıksınız zaten. 370 tane vekil içinden, 20 tane “uyumlu” Bakan buldunuz mu gerisi nasıl olsa size uyacaktır. Family Finans Yönetim Kurulu Üyesini Maliye Bakanı, mütahiti İskan Bakanı yaptınızmı, alın size anayasayı değiştirebilecek tek parti hükümeti. Sonra çıkar pişkin pişkin “Muhtar olamaz diyorlardı, Başbakan oldum” dersiniz.

Bakalım Tayyip Erdoğan Yeni Zelanda’dan yine ne demiş; “Türkiye'de Kürt kökenli vatandaşın sorunu Türk vatandaşın sorunu ne kadarsa o kadardır. Laz kökenli vatandaşın sorunu ne kadarsa Türk kökenli vatandaşın sorunu da o kadardır. Burada çeşitli saptırmalar var. Parlamentoya girmekse parlamentodalar. Türkiye'de en üst düzey yönetimlere gelmekse Türkiye'de en üst düzey yönetimlere gelmiştir. Hiçbir sıkıntıları yoktur. İşadamı olmaksa Türkiye'nin en önde gelen işadamları içerisinde onlar vardır. Ama maalesef saptırmalar söz konusu olmuştur”.

Ee hani “Kürt Sorunu” vardı? Erdoğan sağ olsun, bize edilecek laf bırakmamış. Kendi kendini bir güzel yalanlamış. Hiçbir sıkıntıları yok, saptırmalar var, demiş, saptırmaları yapanın kendisi olduğunu unutarak. Vallahi şaka gibi! Bu adam, doğru düzgün yasa ve seçim sistemin olduğu yerde muhtar olmaya yine olamazda Türkiye’de Başbakan olabiliyor işte. AKP Balıkesir Milletvekili Turhan Çömez’de “Öcalan konuşuyor biz konuşamıyoruz, kurşun askerler değiliz. El kaldırıp indirme makineleri değiliz.” demiş, öyle olduğunu bile bile.

Daha ne diyeyim, işte meclis işte başbakan; son 2 günden 4 haber. Ben “aklım almıyor” desem; Erdoğan “kafan basmıyor” diyecek.

Nasıl Bir Blog Kardeşliği?

2005-12-04T02:00:00.000+02:00

Bugün İzlenimci dostumuzun linkleri arasına aldığı harika bir sayfaya denk geldik. 7 aydır Olan Biten başlığı adı altında, müstear adıyla Murat Karun, yazılar yazmakta ama İzlenimler dışında blog dizinlerinde bile sayfanın adı geçmiyor. Aslında sebebini Murat Karun’un kendini takdim yazısından, yazıların içeriğene kadar pek çok detayda bulabilirsiniz. Ama bu blogu topyekün “yok” sayamazsınız.

Yazar blogunda Tükiye’de yerleşmiş sorunlardan, yanlış bakış açılarından kendine özgü, pek de hoş olmayan bir üslupla bahsediyor. Darwin’in elek kanunu yürürlüğü girince ben her halükarda aranızdan sıyrılabilir, ABD’de de paşa paşa yaşayabilirim “kolaycılığına” kaçan, “Siz Türkler” hitabını bolca dillendiren yazar, sorunu Türklerin çocuklukken şımartılmaları ipucundan yola çıkarak çözmeye çalışıyor. Bunu 7 aylık arşivinde, 10’nun üstünde tekrarlamasıyla bize de, Murat Karun’un yaşamının ilk yıllarında hayli ilgiden yoksun olduğu ipucunu verse de bunu da diğerleri gibi görmezden geliyoruz. Zira niyetimiz bağcıyı dövmek değil, üzüm yemek.

Bir çırpıda okunan blogda doğru-yanlış değerlendirmeleri yaparken çokça doğru olmayan yan fikirlerin yanı sıra sağlam ve esaslı ana fikirlere ve bunlardan ulaşılan sonuçlara rastlayabilirsiniz. Tarih felsefesi itibariyle Bernard Lewis ve Stanford Shaw’dan hayli etkilendiği anlaşılan yazarın seçim sistemleri ve olmaz olası Fransız hayranlığı üzerine de çok güzel tespitleri var.

Murat Karun hakkını helal etsin, bazı yazılarını okurken, sinirlerime pek hakim olamadım. Ama emin olabilirsiniz, iyi niyetliyim. Çünkü esas itibariyle olması gerekeni yapıyor. Çıkış noktası doğru; siz başka yere varırsınız, diğeri bir başka yere ama her durumda insanlarla fikir alışverişinde bulunursunuz ve daha fazlasına sebep olursunuz.

Anlamadığım nokta 7 aydır yazan bir “blog kardeşinin” bir şekilde adeta yok sayılması. "Dün sevdim, bugün bezdim" tarzı kişinin sadece kendisi özel olan başkası için bir “şey” içermeyen bloglarına elbette kimse engel olamayacak, isteyen yazar, bunu yaptıkları için kimseye eleştirecek değilim ama en azından biraz da olsa düşünülmüş birkaç satır yazı yazan, bilgi veren kişilerin hiç olmazsa dizinlenmesi gerekli. Elbette bunun için blog yazarlarının zahmet edip blog dizin sitelerini haberdar etmeleri gerekiyor.

Blog Kardeşliği sitesi bu iş için yeterli gözükmüyor. Rasgele linkler pek işlevsel değil. Bloglar Alemi tarzı bir dizin çok daha yararlı bence. Ücretsiz blog hizmeti veren siteler arttıkça da takip her gün biraz daha zorlaşacak, güzelim bloglarda okuyucusuzluktan kapanacak, ya da birbirinden habersiz bloglar da sürekli aynı şeyler yazılacak. Gezegen, Moleschino tarzı benzer ilgi alanlarında yazan, çok yazarlı sayfalar gibi yorum blogları da, yazarların blogları sabit kalmak üzere tek sayfada birleştirilirse çok daha faydalı olur kanaatindeyim. Aynı durum diğer bloglar içinde geçerli. Mesela, Türkçe olarak farklı ülkelerin konu edildiği pek çok blog var; biri Prag’dan yazıyor, diğeri Bakü’den bir başkası ABD’den. Hepsine de emek veriliyor. Aralarında çok harika yazılar var, bunların böyle geçici bir blog furyası sonrası kaybolop gitmesine gönlüm razı olmuyor. Çeşitli ülkelerden yazan bloggerların yazıları tek sayfada birleştirilirse, sürekli güncellenen alt altta çok güzel yazıların olduğu bir bütün halinde muazzam doyurucu blogları okuma şansına sahip olabiliriz. Nihayetinde iki sene sonra bugün var olan blogların pek çoğu güncellenmez hale gelecek ama aynı konuda yazan birileri daima olacak, böylece yazarlar değişse de bize bizden birileri daima dünyanın bir yerinden bildirir olacak. Bu örnek diğer konular (yemek, kitap vs.) içinde geçerli. Teknik olarak bu nasıl yapılır ben hiç anlamam maalesef. Ama sanırım böyle bir kardeşlik, internette çok daha anlamlı ve etkili olur. Bilmem siz ne dersiniz?

ÖNEMLİ NOT:

Evet, Bloglar Alemi sadece "demekle" yetinmedi, kolları sıvadı bile. Fikir ve bilgi bakımından zengin içeriğe ve anlatıma sahip, benzer konularda yazan bloglar, yapılacak çalışmadan sonra tek bir blogda rahatlıkla okunabilir hale gelecek. Bu gerçekten büyük bir organizasyon. Zaten mevcut olan blog kapasitesinin, en etkili kullanım şekli bir bakıma. Ben bu yeni uygulamanın önemini tam anlatamamaktan çekinerek, tüm blog okur ve yazarlarını katılıma davet ediyorum.

Oluşumu hayata geçirebilmek için, Bloglar Alemi şu an emeklerinin karşılığı ödenmek üzere iyi derecede Java Script veya PHP bilen arkadaşlara ihtiyaç duyuyor. Bu konu için buradan iletişime geçebilirsiniz. Diğer tüm blog kardeşleri de bu haberi kendi fikirleriyle beraber bloglarında ele alırsa, hem teknik destek sağlayacak arkadaşlara daha kolay ulaşabilir, hem de bu çalışmaların sonucunda blog yazarları bir nebzede olsa suya yazı yazmaktan kurtulup, daha geniş okuyucu kitlesine hitap eder hale gelebilir.

Ülgür Gökhan Tebrikler

2005-12-01T22:25:00.000+02:00

Ülgür Gökhan Çanakkale Belediye Başkanı. Çanakkale Belediye Meclisi'nin aldığı kararla bundan sonra Çanakkale'deki işletmelere Türkçe isim verme zorunluluğu getirildiğini, aksi takdirde işletmelere "ruhsat verilmeyeceğini" açıklayan Ülgür Gökhan'a ve Belediye Meclisine duyarlılıkları için teşekkür ediyoruz. Ayrıca konunun işletmelere "tavsiye" şeklinde kalmayıp, yaptırımının olması ayrı bir güzellik.

Daha önce Eskişehir Büyükşehir Belediye Başkanı Prof. Dr. Yılmaz Büyükerşen’nin teklifiyle aynı yönde lafta kalamayan, yaptırımı olan bir düzenleme yapılmıştı. Bu uygulamanın yararlarından falan bahsedecek değilim. Bunu anlatmayı okuyucuya saygısızlık sayıyorum. Dert sadece uygulamanın yayılması ve adam akıllı uygulanması.

Elbet işgüzarlıklar olacaklardır; falan kelime Türkçe miydi, değil miydi tartışmaları ya da ne bileyim "bu" yabancı kelime değil, "şunun" kısaltması gibi saçmalıklar. Ya da sonraki yönetimlerin kararı iptali... Sonuçta yeni gelen belediyelerin iki de bir cadde, sokak adlarını "manidar" şekilde değiştirdiği, kendi oturduğu sokağa kendi adını veren şımarıklarla beraber yaşıyoruz bu ülkede.

Kaht-ı Ricâl

2005-11-30T00:17:00.000+02:00

Bu çarpıcı haber 23 Kasım 2005 de, Güneş Gazetesi’nde çıktı. Bırakın haberin yankısını, sesi bile duyulmadı.Yine herkes bildiğini okuyor. Yargıya intikal etmiş konu hakkında yorum yapmak doğru değil, teranelerini geçelim. Zaten şimdilik konunun yargıya geçen kısmıyla pek alakalı da değilim. Olaydan sonra bölgede yaşananlar çok daha vahim. Asıl mesele oturduğu yerden gazetecilik ve yöneticilik yapanların olayı getirdiği nokta.

Şemdinli’de tutuklananlar kimler; 1 itirafçı, 2 asker. Başka? Yok! Peki kim yaktı o polis noktasını, kim polis lojmanlarını taşa, kurşuna tutup, evlere girmeye çalıştı? Bu olaylar ve diğerleri, bunlardan hangisi yargıya intikal etti? Başbakan metazori bölgeye gitti-geldi. Ne yapmış; kitapevinde incelemede bulunmuş, gerekenler sonuna kadar yapılacak, demiş. Gitsene Mehmet Ağar’ın telefonla arandığı polis noktasına, orada da polisle çatışanlar, yasadışı eylem yapanlar, kamu malına zarar verenler ve bölücü slogan atanlar hakkında da “gerekenler yapılacak” desene! “Vali istifa” seslerine, biz sloganlarla devlet yönetmiyoruz, diyen Başbakan, iki gün sonra niye Vali’nin görev yerini değiştirir?. Ya alt kimlik, üst kimlik, Türkiye mozaikti, şerbetti saçmalıkları? Ne komik ülke burası Allah’ım! Acı tarafıysa, bunlar ciddiler.

Ne zamandır Hakkari haber cenneti. Gazeteden yolluğunu alan düşüyor yollara. En nazenini Ece Temelkuran, o bile üşenmemiş, gitmiş. Turist gibi bölgede 2 gün gezen gazeteciler, heyetler; bölgeye gitmeyi başarı sayan bir Başbakan…

Eski Hakkari Valisi Erdoğan Gürbüz’ün anlattıklarını hatırlayalım: “Burada yaşanan olaylar Ankara’dan görüldüğü gibi değil. Yaşananları anlatırsanız, bazıları abarttığımızı sanır. Burada yaşamayanın, olayları anlaması zor.” Hele medyanın ve bölgeyi sadece haritadan bilip, medyadan haberleri takip edenlerin anlaması daha da zor. Tunceli’de doğan bendeniz doğunun pek çok il ve ilçesinde gezmedim, 8 yıl “yaşadım.” Mesela bölgenin en berbat lisesinde okudum. Sınıfta yoklama listesinde duyduğum ismi, 3 yıl sonra dağda öldürülen teröristlerin arasında da duydum; Mustafa Bayram’ın aşireti ve Yüksekovalıların bir aşireti şehrin göbeğinde, okul çıkışında çatışırken, zırhlı mersedeslerden seken kurşunlarla yanı başımda can veren öğrenciyi de gördüm. Çok daha fazlasına bizzat şahit oldum, bunları anlatacak değilim.

Olay Kürt sorunu, kimlik sorunu falan değil. Başbakan’ın, adına konuştukları kimliğinin farkında. Ne yaptığının ve nasıl bir ülkede görev yaptığının farkında olmayan Başbakan. Bölge halkının büyük çoğunluğunun Pkk ağızlı söylemlerle alakası yok. Pkk ağzıyla güya siyaset yapan Hadep’in aldığı oy miktarı kimseyi yanıltmasın. Bölgede çok güçlü propaganda ve baskı var. Propaganda ve baskıyı yapan pasif teröristler.Öyle dış mihraklar falan da değil. Çoğu kırsaldakilerin işbirlikçisi, emir alıcı. Bunların hiçbiri sır değil. Ülkenin çektiği terör belası tamamen hükümetlerin beceriksizliği. Apo’nun yakalanışından sonra bölgede yatırımlar devlet eliyle yapılmaya başlasaydı, kimse bugünkü ortamı bulamayacaktı. Türkiye iç istihbaratı en iyi ülkelerden, kimin ne yaptığı belli. Her geçen gün eğitimi ve işi olmayan binlerce kişi, çocuk göz göre göre teröre bulaştırılıyor, kandırılıyor. Bölgede, ne acıdır ki Devlet değil, Pkk ümit dağıtıyor. Bölgede otoriteyi, belediye başkanlarının aday listesini Kandil Dağı’nda oluşturan Hadep ve dedeleri tımar hırsızı olan aşiret ağaları temsil ediyor. Siyasi partilerin hepside yıllardır bölgede aşiret ağalarını milletvekili yapmaya devam ediyor. Belki mecliste sandalye sayıları artıyor ama bölgede müspet yönden artan pek bir şey olmuyor haliyle. Sorun da belli çözüm de ama yapacak irade yok. Bahsettiğim derin devlet refleksi falan değil, hukuk kuralları içinde terörle etkin mücadele becerisi, terörle mücadele sadece silahlarla olmuyor.

Değişmek bilmeyen siyasal partiler yasası ve seçim sistemi karşısında şimdilik tek umut AB “teknisyenliği.” Mevcut sistem seçilmiş oligarşiden pek farklı değil. Oligarşinin Demir Kanunu bu coğrafyada yüzyıllardır gayet güzel işletiliyor. Kimileri hâlâ kahramanlık hayalleri kuruyor, oysa bu ülkenin kahramana ihtiyacı yok; sadece işini bilen teknisyenlere ihtiyacı var. Herkesin söyleyecek çok sözü var ama dinleyecek kulak yok. Buna eskiler kaht-ı ricâl derler, yani devlet adamı kıtlığı. Bir de Türklerde emperyalizm yok derler, halt etmişler; yüz elli yıldır ne güzel ricâl kendi ülkesini sömürüyor işte.

Unutmadan, empati yeteneği gelişmiş arkadaşlar, bir de ilk linkteki habere göre bir seans düzenlerlerse, empati ile sempati arasındaki korelasyon kararsızlığı hakkında hayli bilgi sahibi olacaklardır.

Başbakan Erdoğan Kayboldu !

2005-11-21T00:24:00.000+02:00

Evet efendim, aldığımız son bilgilere göre Başbakan Recep Tayyip Erdoğan havada kayboldu. Başbakan Erdoğan ve ekibinden, Esenboğa Havalimanı'nda yetkililer tarafından uğurlandıktan sonra bir daha haber alınamadı. Yetkililer Başbakan Erdoğan'ın da içinde bulunduğu uçağın Van'a ya da Şemdinli'ye gitme ihtimali üzerinde duruyorlar. Başkakan'ın ATA uçağıyla mı yoksa ANA uçağıyla mı havalandığı halen merak konusu!

Selim Naiboğlu oturduğu yerden bildirdi. Serhan Işılay söz sende!

Not: Başbakan'ın uçakla Van'a gittikten sonra helikopterle Şemdinli'ye geçeceği ve ANA uçağının eski adının ATA olduğu gibi asılsız(!) haberler de vardır. Sakın ola itibar edilmeye. Eldeki verilere göre Başbakan halen kayıptır.

Bay Hiç

2005-11-16T00:11:00.000+02:00

.
..
...

KADIN: Ama? Öyleyse siz kimsiniz? (Bir susuş.) Evet, kimsiniz? (ERKEK’in çevresinde döner, her yanından âdeta inceler onu.) Kimsiniz? Ne bir ozan? Ne sokaklardan bezmiş bir mutsuz? Ne bir kan emici, korkunç? Ne başkasının gönderdiği bir aracı? Ne de bir hırsız, adi? Hiçbiri değilsiniz bunların! Ama kimsiniz? Öyle ya, kimsiniz? Ne istiyorsunuz benden? Daha adınızı bile bilmiyorum? Ne diye seslenebilirim size, bilmiyorum? Söyleyin, haydi söyleyin doğrusunu, ne olur? Kimsiniz siz? Nesiniz? Ne düşünüyorsunuz? Söyleyin haydi, kimsiniz? Nesiniz?

ERKEK: (Yavaşça önemsemeden.) Hiç!

KADIN: (Merakla.) Hiç mi?

ERKEK: Evet… Hiç…

KADIN: Nasıl hiç? Adınız mı hiç?

ERKEK: Nasıl isterseniz?

KADIN: (Kendi kendine, düşünüyormuş gibi.) Hiç! Hiç! Hiçmiş o! Ne demek hiç! Olmayan! Yok! Hiç işte!

ERKEK: Evet, öyle! Düşündüğünüz gibi tıpkı!

KADIN: (Gene düşünerek.) Hiç, hiç, hiç! Ne şu. Ne bu, hiç! ( Bir susuş.) Gece de değil, gündüz de! Ne öyleyse? Hiç! Sardunya da değil, menekşe de! Ne öyleyse? Hiç! Hiçten hiç! En hiç! (Birden sevinçle ERKEK’e seslenerek. ) Hoş geldiniz, Bay Hiç! Ama çok hoş, çok hoş, çok hoş! Adınızda Bay Hiç! ( Kendi kendine düşünerek.) Bay… Hiç! Bay… Hiç! Hiçten bir bay? Aman çok hoş, çok hoş, çok hoş! Kardan adam gibi, köpükten duman gibi! (ERKEK’e yönelerek.) Peki siz, nasıl hiç oldunuz böyle… Bay Hiç?

ERKEK: Çabamla bayan!

KADIN: Çabanızla mı? İsteyerek mi? Bile bile mi? Aman, öyleyse eğer, daha hoş daha hoş!

ERKEK: Herkes bir şey olmak ister yeryüzünde, değil mi bayan?

KADIN: İster mi? İster, evet.

ERKEK: Çok istiyorsa, istediği de tekse, ne isterse olur insan bu yeryüzünde bayan! Okuyan da okumayan da, bilen de, bilmeyen de, süren de, sürülen de, tüküren de, tükürülen de! Bense hiç olmak istiyordum. Çok istiyordum, üstelik tek isteğimdi. Dayanılmaz bir yer çekimine tutulmuş gibi, tâ çocukluğumdan bu yana hiçliğe doğru koştum hep!

KADIN: Aman çok hoş! Hiçliğe doğru mu koştunuz hep? Ne gibi? Ne gibi?

ERKEK: O en sert, en kuru güz yelinin önüne takılmış yaprak gibi!

KADIN: Ne gibi? Ne gibi?

ERKEK: Kılıçlardan kaçan istavritler gibi!

KADIN: Ah, çok hoş! Hiç oldunuz sonra da!

ERKEK: Görüyorsunuz ki oldum bayan!

KADIN: Eveeet, (Birdenbire.) Ama? Ama nasıl ? Gene olmalı bir aması? Bir nasılı?

ERKEK: Var bayan?

KADIN: Ne?

ERKEK: Her şey…. Evim, sokaklarım, kentim, beni hiçliğe doğru itiyordu. Sonra ben de biraz törpüleyebilmek, daha da kamaştırabilmek için o madeni…

KADIN: Evet, evet?

ERKEK: Hiç fabrikasına girdim!

KADIN: Hiç fabrikası mı? Neymiş o?

ERKEK: Her şey! Her şey olabilir! Seçmeye bakar, kimi kez de insanın kolunu kaptırmasına ya da yakasını!

KADIN: Ha, siz…

ERKEK: Evet, ben bayan…

KADIN: Hiç fabrikasında, bir, bir bir….

ERKEK: Evet bayan, doğru düşündüğünüz gibi, ham madde olarak girdim. Döküldüm, büküldüm, öğütüldüm eğitildim ve çıktım gördüğünüz gibi hiç olarak!

KADIN: Ah, çok hoş! Çıktınız, hiç olarak! Ve hiçsiniz şimdi, hiçbir şey değil, hiç! Ne ak ne kara, ne köy ne kasaba, ne vapur, ne araba? Hiç! En hiç! Daha hiç! Daha daha hiç! Öyle değil mi?

ERKEK: Öyle bayan!

KADIN: Fabrikanız nerede?

ERKEK: (Büyük bir coşkuyla.) Her yerde bayan, her yerde! Nerede isterseniz orada! Önünüzde arkanızda, sağınızda solunuzda, içinizde dışınızda! Çalışıyor, çalışıyor, çalışıyor, büyük bir gürültüyle, büyük bir sessizlikle! Ham madde bekliyor öğütmek için o kocaman dev ağzı! Beni bekliyor, sizi! Duymuyor musunuz çağrılarını? Duymak istemiyorsanız tıkayın kulaklarınızı, burnunuzu da! Özenmemeye bakın, kaptırmamaya bir ucundan kolunuzu ya da yakanızı!

KADIN: Bir kıvanç duyuyor musunuz bari… Şimdi böyle hiç olmaktan?

ERKEK: (Coşkusu sönmüştür. Hüzünle.) Duyuyorum da diyemem, duymuyorum da. Hiçim ben bayan! (Bir sessizlik.)

KADIN: Bay Hiç!

ERKEK: Buyrun bayan, benim!

...
..
.

Sabahattin Kudret Aksal

Günün Safı: İsmet Berkan

2005-11-05T01:52:00.000+02:00

Çok sevgili genel yayın yönetmenlerimizden İsmet Berkan bugünkü, “İstanbulluya iyilik mi, kötülük mü?” adlı yazısında İstanbul trafiğinin “ıslahına” yönelik muhteşem (!) tespitlerde bulunmuş. İsmet Berkan; dini bayramlarda İstanbul’daki Boğaz köprülerinden ücret alınmamasının, trafik yoğunluğunun “tek sebebi” olduğunu ve bu köprülerin Türkiye genelindeki vatandaşların vergisiyle yapıldığı halde Türkiye bütçesine girmesi gereken gelirlerin bayram boyunca sadece İstanbullulara ihsan edildiğini belirttikten sonra “muharir-i fakir, mingayr-i haddin” demeden bir çözüm önerisinde bulunmuş. O da şu; köprüler yine bayramlarda ücretli olsun ama toplu taşım araçlarını bedava yapsınlar ve bu araçların sefer sayılarını artırsınlar...

Aa benim ismiyle tezat, müstesna yönetmenim, sen o güzel kafanı bu sefil İETT mahkumları için niye yordun? İstanbul’da otobüsler çoğu bayram olduğu gibi yine bedava zaten. Ama sen nerden bileceksin, edebiyatına girmeyelim, otobüse binmediği her halinden belli. Şimdi yönetmenimizin muhteşem tespitlerine dayalı çözüm önerisi bir çırpıda yerle yeksan oldu mu? Ne kadar hazin… Eminim yine aynı günlerde Bolu Dağı ve Abant gişelerindeki kilometrelerce uzayan kuyrukların tek müsebbibi de yine Boğaz köprülerinden ücret alınmamasıdır.

Gelelim ay yüzlü İsmetimin ucuz halkçılığına vergi havariciliğine. Neymiş efendim, siz nasıl köprü geçişlerini bedava yaparsınız, o köprüleri tüm Türkiye’nin vergileri ile yapıldı falan. Aaa benim saf İsmetim, Türkiye federatif devlet mi, eyalet bütçesi mi var? Türkiye’de her il kendi vergileriyle mi okul vs. vs. yaptırıyor? O köprüler belediye bütçesi ile yapılır mı? Madem o kadar düşünüyorsun, Türkiye’nin diğer ucundaki, Boğaz köprülerinden torunları bile geçmeyecek olan adamların vergisiyle zamanında nasıl yaptırdın o köprüleri. Ya İstanbul’da ki adamın vergisiyle, nasıl Keban Barajı’nı, Atatürk Barajı’nı yaptırdın? Bu kurulan saçma mantığın ucu nereye çıkar, haberin var mı? Diğer vergi işlerini girmeden sadece köprüden bahsedeceksek, 1973’de Boğaz Köprüsü açıldığı günlerde, köprü kendini finanse ettiği zaman geçişlerden ücret alınmayacağı söyleniyordu. Ne oldu? Ben söyleyeyim; köprünün altından geçen gemileri kontrol edemeyip vergi alamayan bir devlet üstünden geçenleri fırsat bildi. Türkiye'de bunu yazacak tek gazeteci var mıdır acaba? Neyse, bu fasıl çok daha uzun sürer.

Yazısının başlığından mülhem biz de İsmet Berkan’a bir soru soralım: İyi niyetli misin yoksa kötü niyetli misin İsmet Berkan? Daha önce bahsettiğimiz pek çok basın kahramanı gibi sende gerçekten iyi niyetli olarak bu yazıları tesadüfen yazıyorsan; o zaman biz de ciddi olarak oturup düşünelim: Nasıl oluyor da, 50-60 yaşına gelmiş böyle saf genel yayın yönetmeleri yetiştiriyoruz diye. Yok kötü niyetliyseniz…

Şahsen, hiç mi hiç, inanasım gelmiyor iyi niyetlerine, böyle saf genel yayın yönetmenleri yetiştirecek, bunların çıkarttığı gazeteyi ve köşe yazarlarını okumakla övünecek kadar “şey” bir toplum olduğumuza inanmak istemiyorum! Umarım kötü niyetlidirler! Dine, görmediğim şeylere inanmam, deyip; Şeker/Ramazan Bayramı polemiğine destursuz girip hala ismet (günahsız) kalacaksın öyle mi Berkan? Ne demişler; isimle, müsemma arasında münasebet aranmaz! Öyle olsaydı iğneye diken, dikene batan, İsmet’e de safî derdik.

İkiyüzlülük

2005-11-02T16:00:00.000+02:00

Ne oldu? Malatya’daki görüntüleri izleyince, niye dehşete kapıldı herkes? Kimi duysam, okusam hep aynı; “içi yanarak” yetiştirme yurtlarında ki görüntüleri izlediğinden falan bahsediyor, sayıp sövüyor. Malatyalılar ayağa kalkıyor, medya da haberlerin ardı arkası kesilmiyor.

Malatya’da ki malum görüntülerden önce yaşanmış başka hiçbir şey yok muydu? Peki kimse bilmiyor muydu o yurtlar da neler yaşandığını? Herkes bunu adı gibi biliyor. Daha da fazlasını biliyor. Çarşıda, pazarda, içerde, dışarıda, velhasıl her yerde, insan onuruna yakışmayan pek çok şey yapıyoruz durmadan. Ama bir Ramazan günü, ailecek televizyon karşısında yığılıp kalmışken görüntüler “evin içine” yansıyıp, çocukların ağlayışları, çirkef bakıcının küfürlerine karıştığında, evlerinin içinde yankılanan seslere daha fazla kulaklarını tıkayamadılar. “Yüreği kaldırmayanlar” bile birkaç gün içinde ister istemez görüntüleri izlemek zorunda kaldı. Sonra hurra! Herkes birbirinden güç alarak, eşiktekinden beşiktekine kadar açtı ağzını yumdu gözünü. Buna resmen ikiyüzlülük derler! Bir başınayken benzeri olaylara göz yuman, görmezlikten gelen kimseler şimdi günah çıkarma furyasından istifade insani yanlarını parlatıyorlar. Heyy bende varım, bende. Bakın bende nasıl diş biliyorum, lanet ediyorum, o bakıcılara! Oysa yara eski yara!

“Acıma yetime sonra…” sözünü kim çıkardı? Ya bana dokunmayan yılan bin yıl yaşasını kim çıkardı? Bunun ırkla, dinle alakası yok. İnsanın etobur yanı çağlardır aynı: Acizlikten istifade. Bu; yaşlılık, düşkünlük, çocukluk ya da hastalık olur. Tezahürü ortaya farklı şekilde çıkar. Ama çıkar! Köy deyince aklına pastoral romanlar ya da tatil köyü gelenler,
hiç olmazsa Google’ın Türkiye’deki en çok aranan kelimeler listesine baksın. Liste başı, Gamze Özçelik. Herkes “baygın” bir kadının görüntülerini arıyor. Görüntüler elden ele geziyor. Ama yine hepsi “topluma karışınca” yuvada ki cinsel tacizcilere beddua ediyor. Ya internetteki binlerce porno site? Görmezden gelseniz de, bu ülke de dahil pek çok ülkenin sapık zenginlerine “özel turlar” düzenlenmiyor mu? Peki bunları geçtim. Niye bazı Avrupa ülkelerinde, genç kadın cenazelerinde mezar taşı kullanılmıyordu, ya biz neden kadın cenazeleri daha derine defnediyoruz?

Sadece Malatya olayından bahsetmiyorum.Resmi makamlara intikal eden işlerde, gereği öyle veya böyle yapılır, bu ayrı konu. Ama hepimiz bildiği, sezdiği, kulaktan kulağa yayılan, küçük guruplar dışına çıkmayan, göz yumulan, görmezden gelinen olayların vicdan azabını kimse biriktirip böyle basitçe ortaya vurmasın. Lafı evirip çevirmeye gerek yok. Herkes kendine baksın. Kimse televizyon başında şeytan taşlayıp, eski azaplarını temize geçmeye çalışmasın!

Dubai Towers ve Pazarlama

2005-10-31T01:44:00.000+02:00

Başbakan Erdoğan dün Gaziantep’te “ülke pazarlama” gafının erdem olduğu hususunda yine ısrar etmiş. İşte ne yazık ki Türkiye’deki berbat seçim sistemi ve siyasi partiler yasası Türkiye’yi böyle “dediğim dedikçi” yöneticilerle baş başa bırakıyor. Oysa yine bu günlerde Amerikan Başkanı Bush, senatoya, Anayasa Mahkemesine atayacak bir adam beğendirememektedir. Çünkü senatonun seçimleri yaklaşıyor, Bush ise itibar kaybetmeye devam ediyor. Senato eğer Bush’a destek verirse, sandıkta cezalandırılacak, bunu iyi biliyor. Ama Türkiye’de herkes Başbakan’dan korkar, bırakın milletvekillerini bakanlar dahi Başbakan’a kaşının üzerinde gözün var demekten acizdir. Son olarak Kadın ve Aileden Sorumlu Devlet Bakanı Nimet Çubukcu’nun olayını hatırlayın. Başbakan bakanların hiyerarşik amiri olmamasına rağmen Erdoğan, Bakan Çubukcu’nun Malatya gitmemesi hakkında “emri” ben verdim diyebiliyor.

Pazarlama olayında ben en çok Dubai Holding İcra Kurulu Başkanı'nın durumuna güldüm. Şeyh Türkiye’deki gündemden habersiz olacak ki; “İstanbul'u dünyaya pazarlayacaklarını” belirtti. Erdoğan’ın da pragmatikliği üstünde… “Marketing” olayını öğretmeye çalışıyor, siyasette marketing vardır, diyor. Aslında haklı, siyasette bahsettiğimiz sebeplerden, pazarlama vardır ama devlet adamlığında pazarlamanın yeri yoktur. Şekil olarak bir başbakanın, “Ülkemi pazarlıyorum” sözü iğrençtir ve muhaliflere ihsan edilmiş malzemedir. Hatada ısrar ederseniz işte böyle bir kelimenin altını binlerce kelimeyle doldurmaya çalışır ama yine de beceremezsiniz. Pazarlama kelimesinin bu halkın zihninde muteber karşılıkları olmadığını herkes bilir. Meramını yanlış kelimelerle ifade edip, bir de üstüne ısrar ederek “ben dediysem doğrudur” demenin kimseye getirisi yoktur. Ama olayın birde kürsülerden tatmin boyutu var elbette. Neyse geçelim…

Son günlerde tüm televizyon kanallarında Dubaililerin reklamları dönüyor. Birden fazla reklamın, her birinde bilmem ne kültürümüzü değiştirmeye geldiklerini söylüyorlar. Alışveriş, mobilya, ofis, velhasıl tüm yaşam alanlarımızı Dubaililer burarak değiştirmeye gelmiş. Sonra da ne yapacaklarmış, Dubai Towers’da İstanbul’u pazarlayacaklarmış. Kuleler, “Türkiye'nin gururu ve en prestijli adresi” olacakmış. Öyle komik ki. Neresinden tutsam elimde kalacak. Halkın öyle çok güvenmeye, güzel günler görmeye ihtiyacı var ki. İki gökdelenle her şeyin düzeleceğine inanıyorlar. Kimileri de gökdelen yapmakla ekonominin canlanacağından bahsediyor. Gökdelenlerden biri ev ve otel olarak kullanılacak diğeri iş merkezi olarak; ofisler, ünlü markaların vitrinleri, alışveriş merkezi, yiyecek-içecek, sinema falan… Her şey lüks… Ofisler bile mobilyalı teslim edilecek, gökdelenin açılışında iki yerli koyun kesebilirseniz ne alâ! Mekanda, ederinden fazla ürünler, ihtiyaç dışı tüketilecek. Acaba kaç tane firma, sırf Dubai Kuleleri var diye Türkiye’de yatırım yapar? Ya da kaç tane Türk firması Dubai Kulelerinde “vitrin” sahibi olabilir?

Yabancı sermayeye karşı değilim, yanlış anlaşılmasın ama bu tür hizmet, eğlence ve tüketim sektörünün kollarını bir iş yaptık, ekonomiyi şaha kaldırdık diye kimse savunmasın. Aynısı Cevahir içinde geçerli… Avrupa’nın en fakir ülkesinde, Avrupa’nın en büyük kapalı alışveriş merkezi. Tuhaf değil mi? Yine Avrupa’nın en fakir ülkesinde, Avrupa’nın en uzun kulesi… TMMOB Mimarlar Odası Genel Başkanı Oktay Ekinci, Erdoğan’ın aksine kelimeleri gayet güzel kullanmış ve Dubai Kuleleri için “şımarıklığın abideleri” demiş.Haklı. Yerden, Dubai Towers'ın tepesine kadar haklı. Bu coğrafyada tutunmak istiyorsan adam akıllı her konuda sistem kuracaksın. Üreteceksin. Marka yaratacaksın sonra kendi ürettiklerini pazarlayacaksın. Yoksa şuna buna, kat karşılığı bina yaptırmanın anlamı yoktur. Bu olsa olsa komplekstir. Gökkafes rezaleti ortada. Boğaza kimse gökdelen izlemek için gitmiyor, gitmeyecek de.

İBB Başkanı Kadir Topbaş’ın eli mahkum, mimar ama projeyi savunmak zorunda. Biz ne desek boş, yapılacak gibi Dubai Towers. Tayyip Erdoğan’da “bir şekilde” Şeker Başkan Topbaş’ın sadakati karşılıksız bırakmayacaktır. Hiçbir şey bulamazsa kulelerin açılış töreninde alnına kurban kanı sürer de yine gönlünü alır.

Telekom Tarife Oyunları

2005-10-28T20:48:00.000+03:00

1 Kasım 2005 tarihinden itibaren uygulamaya girecek yeni ADSL tarifelerinden haberdarsınızdır muhakkak.

Benim anlatmaya ahlakım el vermeyecek.

"Türkiye’nin en büyük bilişim firması ve sahip olduğu sabit telefon sayısı ile dünya 13.’sü olan Türk Telekom, haberleşme, iletişim ve bilgi iletimi teknolojilerinde çağdaş tüm hizmetleri, hem teknik seviyede hem de hizmet sunumu açısından müşteri memnuniyeti odaklı bir sistem içerisinde sunmaya devam ediyor."

Tabi yerseniz!

Sende mi Google?

2005-10-26T22:13:00.000+03:00

Üye olduğum e-posta guruplarından birinden gelen, “Google’den Türkiye’ye Büyük Terbiyesizlik !” başlıklı iletide Google Eart adlı programdan bahsedilmiş. E-postayı aynen kopyalıyorum.

"Arkadaslar bildiginiz uzere www.earth.google.com adresi uzerinden indirilen bir program ile dunyanin her hangi bir noktasina uzaydan bakabiliyorsunuz.Program uzerindeki ayarlar uzerinden yer isimlerini goster secenegini sectiginizde secilen bolge uzerindeki onemli yerlerin isimlerini gosteriyor. Asil bombada bu zaten.. Ege kiyilari uzerinde odaklandiginiz zaman koylarin isimlerini yunan isimleri olarak gosteriyor. Asagidaki resim de sadece Marmaris kiyilarini inceledigim zaman 5 adet koy isminden sadece 1 tanesi turkce digerleri yunanca .... Bu ne demektir. Adamlar Ege bolgesi uzerinde yuz yillardan beri gozleri var ve avrupada dolayli yoldan bunu destekliyor. Bu bilinen bir sey . Peki bu google sitesine ne oluyor.Bu kisisel bir olay degil. Desteklerinizi esirgemeyin... "

Gülmeyin öyle, son zamanda türeyen “google araştırmacıları” gazetelerini, dergilerini ve köşelerini boydan boya böyle haberlerle donatmıyor mu? Bu vatandaş da kendince tepkisini ortaya koymuş, destek istemiş. Ama gel gör ki arkadaş “değirmen gitmiş çakmak taşını arar” vaziyette. “Ege” gitmiş, koyları kurtaralım bari…

Yahu koyların isimleri Yunanca da, “Ege” nereden geliyor? Osmanlı Türkiyesi'nde uzun yıllar şimdi ki “Ege”, “Akdeniz” olarak isimlendirilmişti. Yoksa Mustafa Kemal; “Ordular ilk hedefiniz Akdeniz’dir.” emrini verdiğinde ordular şaşırıp İzmir’e falan çıkmış değil. Yine şimdi ki “Ege” için Türkler “Adalar Denizi” ismini kullandılar uzun yıllar. Bunlardan bihaber “Uyan Türk Milleti Ege Denizi’ndeki koylara Yunanca isim veriyorlar” demenin sanırım pek anlamı yok. Aynı şekilde uzun yıllarda “Oniki Ada”nın birebir Yunanca karşılığından çevrildiğini söylemişlerdi. Oysa “Oniki Ada” ismini Osmanlı’nın gayr-i müslim bölgelerde uyguladığı yönetim şeklinden almıştır. 12’li denen bu sisteme göre her “on hane” birer temsilci çıkarır, bu temsilcilerde aralarından bölgeyi yönetecek “12 kişilik bir ihtiyar heyeti” seçerdi. Yoksa “Oniki Ada” gurubunda, Yunanlıların iddia ettiği gibi 12 ada değil 20 den fazla ada vardır. Burada en büyük hata Türk Dış İşlerinde. "Yabancı Damat" kadar iş çıkaramadılar ya...

Biliyorum, yazarken çok fazla konudan konuya geçiyorum ama aklıma modern bir Türk tarihçisinin şaşkın hali geldi bir an. Yabancı araştırmacıların Osmanlıca kaynaklardan, belgelerden çevirip dipnotsuz, biraz da kelimelerin tam karşılıklarını bilmeden kendi dillerine çevirdikleri yayınların İngilizcesini mal bulmuş mağribi gibi Türkçe’ye çeviren sonra İngilizce kitaba kaynaklık eden Osmanlıca belgeler önüne konunca bön bön bakan bir tarihçimizin şaşkın hali. O da iyi niyetliydi. Kulakları çınlasın...

Adalar Denizi ya da Akdeniz'in koylarına Yunanca isimler verseydi google, o zaman bu arkadaşa naçizane destek verirdik. Ama “Ege” nin koylarına Yunanca isimler verilmesi beni pek de ilgilendirmiyor. Dedim ya; değirmen gitmiş çakmak taşını aramam. Yoksa bu da “kelime ırkçılığı”na mı girer? Hayda… Yine kafam karıştı. Neyse, Uyuma Türk Milleti; bırak denizleri falan İstanbul’u Yunan’a vermek istiyorlar, İstanbul’u. Lütfen destek… Yolla.

Not: Bahsi geçen programı kullanıyorsanız, şurada "Ölmeden Önce Görmeniz Gereken 50 Yer" adlı belgesele konu olan 50 yer sıralanmış, dosyayı indirdikten sonra tek yapmanız gereken görmek istediğiniz mekan adına tıklamak. Program sonra koordinatları okuyor, uzay boşluğundan dönerek mekanın üzerine yaklaşıyor. Ben sevdim. Allah razı olsun adamlardan, ölmeden önce gördüm ya oraları gözüm açık gitmem gayrı.

Ben Neye Sahip Çıkacağım?

2005-10-25T03:53:00.000+03:00

Kapkaç haberleri çıkmadan bir gün önce rahat tavırlarla insanın üzerine üzerine gelen kadınlar bir gün sonra adımlarını küçültmeye, elini kolunu da fazla sallamamaya başladılar. Çantalarını bir omuzdan diğerinin altına atıp sıkı sıkı tutmaya başladılar, telaşlı adımlar, ürkek bakışlar…

“Din elden gidiyor”, “Vatan elden gidiyor” yaygaralarından sonra YÖK Başkanı Teziç’in Cumhuriyet’e sahip çıkma azmini görünce yine kapkaç mağduru genç kız sendromu gibi bir korku yaşamaya başladık. Biz olaya taraf değil de tarafların bertaraf ettiği tedrisat sisteminden geçip bu günlere gelen şaşkınlar olarak Teziç’e uyup Yüzüncü Yıl Üniversitesi Rektörü Yücel Aşkın’a sahip çıksak, “Cumhuriyet Savcısı” yalnız kalacak. Ya çete kurup, Devleti zarara uğratma suçlamalarını nasıl hazmedeceğiz? Yargıya güvensek, Cumhuriyet elden gidecek, koca koca rektörler yardım ve yataklıktan yargılanır hale gelecek. Dava sonuçlanıncaya kadar kozlar bir bir ileri sürülecek. Şaştım da kaldım.

Bazıları meseleyi Cumhuriyet’in ilk yıllarına dayandırıyor, bazılarıysa, Osmanlı’da da ilmiye vardı, diyor. Kimileri “Van Üniversitesi”, “Van Rektörü” diyecek kadar konuyla alakasız ama yinede farklı hiçbir şey söylemeden, genel ifadelerle beş günlük köşe yazılarını bir saatte yazıveriyorlar. YÖK bir profesör-müsteşarımıza intihalcidir, artık unvanlarını kullanamaz, diyor; Başbakan önemi yok. müsteşarı değerli kılan “benim” olmasıdır dedikten sonra imâlı imâlı o unvanların nasıl alındığını biliyoruz, diyor. Ardından taraflara mahsus aflar gündeme geliyor. Kampusu dar gelen rektörler iki de bir cüppe omuzda kâh Anıtkabir’e çıkıyor, kâh Voltran’ı oluşturup Van Havaalanı’na iniyorlar. Bir hakim sürülüyor, diğeri terfi ediyor. Hakeza savcılar… YÖK Başkanı, çalışma ortamı bulamadım, diyor; Rektörler Komitesi basın açıklaması yapıyor, açıklamada Cumhuriyet’e sahip çıkmakla eşdeğer ulu şahsiyet; “Rektörümüz Sayın Prof. Dr. Yücel AŞKIN" şeklinde kayda geçerken; Hüseyin Çelik’in kardeşi, aynı metinde “olayda adı geçen eleman Tıp Fakültesi Sekreteri R. Çelik” şeklinde yazılıyor. (Açıklamada koyu yazılan tek soyisim bu) MEB Bakanı, Tövbe Allah’ın Tövbesi, Vallah Billah alakam yok, diyor. Sezer’li Çankaya ise her daim hükümetten kaçanların sığındığı yer, davet var.

Kaç gün oldu, ibretle aynı komedinin perdelerini izliyoruz. Kişiler önemli değil, YÖK’ü zaten boş verin, kurumlar üzerinden bu şekilde siyaset yapma alışkanlığı devam ederse, bu topraklarda ki en köklü temenni olan “adaletin tecellisi” nin dahi halkın zihninde pek bir anlamı kalmayacak. Kalem, ilim erbabına olan güven; üniversite, profesör; adalete olan güven, hakim, savcı… Hepsi töhmet altına, kutuplar o kadar keskin ki… Sorun üniversiteler de kimin hakimiyet sağlayacağı, yani üniversiteler de hangi “tarafın” adamlarının doldurulacağı. Hükümet tabanına vefâ borcunu ödemek istiyor, YÖK benim borum öter deyip, sesini duyurmak için CHP’den daha iyi siyaset yapıyor. Kavga eski kavga. Ama iki taraf da edepsizce köprüleri kapıları yaka yıka yapıyor yapacağını. Herkes kamuoyunun önünde lekelenmemesi gereken kavramlardan birine sahip çıkıyor, kapanın elinde kalıyor… Bize de kala kala yine üçün biri kalıyor. Bunun temeli de “Altan Lügati”nde “Bizde Robin Hood kültürünün olmamasına” karşılık gelecektir muhakkak. Cumhuriyet'e, Atatürk'e sahip çıkmak benim neyime, bunca yaşananlar arasında aklıma sahip çıksam yeter.

Kahve Bahane

2005-10-17T01:59:00.000+03:00

Bakanlar Kurulu 14 Temmuz 2005’te bir yönetmelik kabul etti: İşyeri Açma ve Çalışma Ruhsatlarına İlişkin Yönetmelik. Yönetmeliğin bizi ilgilendiren tarafı kahvehaneler ve benzeri işletmelerde, “aranan şartlar” bölümü. Bu şartlara göre; artık kahvehanelerde kitap bulundurma zorunluluğu var. Yönetmeliğe göre; 1. sınıf kahvehanelerde 100, 2. sınıflarda 50, 3. sınıf kahvehanelerde ise “en az” 25 adet kitap olması zaruri.

Hürriyet Gazetesi’nin haberine göre uygulamaya ilk geçen Şişli Belediyesi olmuş. Habere eklenen fotoğrafta, masanın üzerine serpiştirilen, kapağında marifetlerini saya saya bitiremediğimiz, Şişli Belediye Başkanı Mustafa Sarıgül’ün endamının sergilendiği dergiler arasında, kahve sakinleri kitap okuyorlar. Demek ki pek de altyapı sorunu olmayan, Türkiye’deki en fazla paranın döndüğü bir bölgede belediyecilik yapanların kendini daha fazla pazarlama imkanı oluyor. Neyse geçelim.

Şimdi benim aklıma takılan, güzel ülkemde 400 binin üzerinde kahvehane var, hem aynı yönetmelik oyun salonlarını, internet kafeleri ve kır bahçeleri gibi işletmeleri de kapsadığına göre bu yönetmelik en az 500 bin işletmeyi ilgilendiriyor demektir. Bu işletmelerin her biri ortalama 50 kitap bulunduracak olsa 25 milyon adet kitap eder. Türkiye’deki kütüphanelerde toplam 13 milyon kitap olduğunu düşününce… Güler misin, ağlar mısın ?

Yönetmelik çıkarmak da, değiştirmek de kolay; bir yönetmeliğe 2 sayfa eklersin olur biter, ama 2 sayfa yönetmelikle 25 milyon kitap aldırıp, okutamazsınız bu millete. Rakamlarla oynayıp, mutluluğu araştıramazsınız. Danimarka nüfusu kadar kişi öyle veya böyle kahvelerde geçiriyor gününü. Anlayış şu; madem bunca kişiyi kahveden çıkaramıyoruz, bari ellerine kitap verelim. Kitap okumadığını sıkılmadan söyleyebilen, Türkiye’de home school (bahsettiği AÖF) sistemi isteyen bir başbakanın, bakanlarından daha fazlasını beklemek de hata olurdu zaten.

Madem yönetmelik çıktı, korsan morsan demeyip kitap bulun ey işletme sahipleri, para yok demeyin, okul kitapları falan artık ne bulursanız. Ya da bakarsınız bir yayınevi açılır. Adı: Kahve Bahane Yayınevi. Hedef kitlesi belli, kahvehaneler… Ülkede ki her ilde, ilçede o kahveyle özdeşleşen kişilerden ikna kabiliyeti yüksekleri de şirket bünyesine katıverin. Onlar ikna eder kahve sahibini. Düşünsenize 25 milyon kitap satacaksınız, dile kolay.

4004 Hadi Uluengin

2005-10-13T01:46:00.000+03:00

Atilla İlhan’ın vefât ettiği haberi gelir gelmez sağcısı solcusu ittifak etmişçesine sahiplendi yazarı. Şükür! Az ya da çok kıymeti bilindi yaşarken de, öldüğünde ise pek çok yazıda başlığı bile yine şiirleriyle kendisi attırdı. Bir şair başka ne ister ki? Ama şairlikle yetinmeyip bir şeyleri sorgulamaya, yazıp çizmeye hele hele içinde “milli” geçen laflar etmeye başlarsanız işin rengi değişir. Anma yazılarında “modern adamlar” Atilla İlhan için, “iyiydi” dedikten sonra bir “ama” ekleyip devam ederler; “Ben gençken okurdum kendisini, sonra büyüdüm sığ geldi, hele son yıllarda büsbütün farklı düşünür hale gelmiştik…”

Atilla İlhan’ın son yıllarda -millileşerek- sığlaştığını söyleyen zevatın derinleşmek adına laf ebeliğinden gayrisini yapmadığını hepimiz biliyoruz. Mesele derinlik, sığlık falan değil yani. Sorun Atilla İlhan’ın son yıllarda sürekli bahsettiği milliliktir. Haliyle daha dün Atilla İlhan’a özenerek şiirler yazmaya çalışan “modern zevat” için Atilla İlhan’ın millileşmesi tam bir kayıp olmuştur. Güzel şiirlerinin hatırına ise köşelerinde “ama”lı yazılar yazarak, yazarı kabre girmeden yad etmişlerdir.

Bahsi geçen “modern adamlar” arasında en ateşlisi şüphesiz “Modern Zamanlar” adlı köşesinde mukim Hadi Uluengin’dir. Hadi bugün Hürriyet Gazetesi’ndeki yazısında Atilla İlhan üzerinden içindeki zehri akıtmaya devam etmiş ve şunları yazmış;

Pembemtırak salçayı uyduruk komplo teorileri ve ilkel ‘anti-Batı’ kepçeyle Sultan Galiyev’in üçüncü dünya tenceresine boca eden; sonra da sanki Atatürk’ün gerçek uzantısı değilmişmiş gibi, marazi nefret beslediği İnönü’ye rağmen bunu Kemalizm diye sunan böylesine bir ‘düşünce’ ancak kompleksli ve cahil ‘ulusalcılar’ arasında itibar görebilirdi.

Emin olun bunları başka birinin kaleminden okusam şaşırırdım. Çünkü biçilen roller gereği en arsız cüce rolü son 9 yıldır 4004* Hadi’nindir. Garip bir ahlak anlayışına (!)sahip, çeşitli kadınlardan birçok renk ve tonda çocuğu olan o adi** ki, Nagazaki'ye atom bombası atılmasının yıldönümü, 9 Ağustos'ta “Bombacı” adlı bir yazıda atom bombasının atılmasını insanlıktan çok uzak bir üslupla destekleyebilmiştir.Yanlış okumadınız, yazar, aynı yazıda 1941 Pearl Harbor’i kalleşlik olarak nitelemiş, atom bombası atılmasını da des-tek-le-miş-tir. Hem de tüm bu isimlere rağmen: Genelkurmay Başkanı Amiral William Leahy, Müttefik Kuvvetler Başkomutanı General Dwight Eisenhower, Pasifik'teki ABD kuvvetleri komutanı General Douglas MacArthur, Savaş Bakanı Henry Stimson, Donanma Bakanı James Forrestal, Dışişleri Bakanı Cordell Hull... Aynı Hadi, internette gözümüzün önünde duran Potsdam Bildirisi’ne rağmen Başkan Truman'ın Japon halkına imparatorun kalacağını garantilediğini söyleyecek kadar da yüzsüzdür.

Adam hakkında yazılacak daha çok şey var ama lüzum yok. Bana kalsa hiç umurum da değil, sadece her şeyin bu kadar aleni olması beni üzen; ben internetteki milyonlarca siteden bir tanesinde işsizlikten kendime iş çıkartıp bunları yazıyorum ama adamlar utanmadan yüz binlerin eline geçen günlük gazetelerde “işi bu” oldukları için yazılar yazıyorlar. Bazılarıysa hâlâ Beyaz Saray’ın Amerika’nın imajını düzeltmek için sadece Karen Hughes ile yetindiğini sanıyor, hâlâ böyle köşeleri okuyarak sözüm ona kişisel gelişimlerini tamamlıyorlar.

An gelip 80 yaşında ki akîl bir adam öldüğünde, adamın daha bedeni soğumadan zehir zemberek yazılar yazmak… Adamın suçu sadece partiler üstü milliyetçi olması; bu ülkenin neden, nasıl kurulduğunu anlatması. Bu koşulsuz bir sevgidir. İşte bu yüzden “kompleksli ve cahil ulusalcılar” 4004 Hadi’ye değil de, 80 yaşında paraya, makama ya da şöhrete ihtiyacı olmayan Atilla İlhan’ın görüşlerine itibar ettiler.

4004 Hadi büyük bir oyunun sahnesindeki ufak bir dekor bile değil belki ama tüm bunları yan yana getirince bizim sahne “tamam” oluyor. “İşte sahne, çıkın oynayın” diyorlar. Dedim ya; keşke biri çıksa da son 100 yılı kapsayan bir araştırma yapsa; Türk Basın Tarihi ve Yüzsüzleri Antolojisi.

*Saint-Joseph'deki okul numarası.

**Kelimenin başında ki harf düşmüştür. Nedense bazen "H" tuşunun basası gelmiyor.

Başka Yerde Olmak

2005-10-12T19:38:00.000+03:00

dağılmış su dumanı şimşekli bir karanlığa

yağmurun altında çınar

çınarın altında o karaltı

bırakılmış bir araba

34 FN 346

sağ arka lastiği yırtılmış

camlarında kurşun delikleri

içinde barut kokusu var

hala çalışıyor silecekleri

bir sola bir sağa

bir sola bir sağa

geceyarıları

tenhadır buraları

ne in ne cin

kırmızı lambası

sanki kan damlası

demiryolu geçidinin

şimşekler yaladıkça nikelajını

tırnak uçlarında çıtır çıtır

yoğun bir elektrik sokağa

bu araba mutlaka çalınmıştır

şüpheli ne zaman bulabilecekleri

dışarda unutmuş bir ayağını

bir genç direksiyona yıkılmıştır

kanı sımsıcak damlıyor

dirseklerinden koltuğa

roman çoktan bitmiş

yol bitmiş bitmiş kavga

hala çalışıyor silecekleri

bir sola bir sağa

bir sola bir sağa

bir sola bir sağa

Atilla İlhan

Günün Fotoğrafı !

2005-10-10T18:11:00.000+03:00

Photoshop ile yaralar sarılır mı Pervez Müşerref ?

Pakistan'daki 7.6' lık depremin üzerinden 3 gün geçti. Ölü sayısı gün geçtikçe artıyor, Keşmir'de dükkanlar yağmalanmaya başladı ama hala ülkeden uluslararası yardım çağrısı gelmedi. Sebepler belli; darbe ile gelen bir yönetimin endişeleri...

Başkalarından endişe duyan bir yönetimin en azından kendi işini daha iyi yapacağı ümidiyle Pakistan İslam Cumhuriyet'inin resmi sitesine girerseniz, "günün fotoğrafları" kısmında ancak “photoshop marifetiyle” halkıyla bütünleşebilen bir Pervez Müşerref görmek sizi hayal kırıklığına uğratacaktır; en az 17 Ağustos 1999’da saat 03.02 olan 7.4 şiddetindeki depremden 3 saat sonra uyanabilen Zekiye Rahşan, Mustafa Bülent çiftinin zafiyeti kadar.

Not: Günün Fotoğrafları linkindeki fotoğraflar hergün değiştiği için bahsi geçen diğer iki ( 1, 2 ) fotoğraf sitede şuan yer almıyor.